Żydowski ruch oporu podczas II wojny światowej
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Żydowski ruch oporu to określenie zorganizowanego oporu żydowskiego przeciw III Rzeszy podczas II wojny światowej.
Organizacje takie powstały w wielu krajach; były jednak lokalne - nie istniała globalna organizacja koordynująca ich działania (istniały jednak międzynarodowe organizacje pomagające żydowskim ruchom oporu, np. American Jewish Joint Distribution Committee).
Organizacje te można podzielić na:
- organizację oporu w gettach (Antyfaszystowska Organizacja Bojowa, Blok Antyfaszystowski, Fareinigte Partizaner Organizacje, Żydowska Organizacja Bojowa, Żydowski Komitet Antyfaszystowski, Żydowski Związek Wojskowy)
- organizacje oporu w obozach koncentracyjnych
- partyzantkę żydowską (najbardziej znany tzw. Otriad Bielskich), na wschodzie Europy często blisko współpracującą z partyzantką radziecką
Organizacje w Polsce:
Znaczące operacje żydowskiego ruchu oporu w Polsce to m.in.: powstanie w getcie warszawskim, powstanie w getcie białostockim, opór w getcie częstochowskim, opór w getcie będzińsko-sosnowieckim.
Żydzi byli także członkami nieżydowskich organizacji ruchu oporu (np. Armii Krajowej i Ludowej w Polsce).
