ARA Santa Fe (S-21)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
ARA Santa Fe (S-21)
Klasa okręt podwodny
Typ Balao
Historia
Stocznia Electric Boat
Położenie stępki 6 stycznia 1944
Wodowanie 19 listopada 1944
 US Navy
Nazwa USS Catfish (SS-339)
 Armada de la República Argentina
Nazwa ARA Santa Fe (S-21)
Wejście do służby 1 lipca 1971
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

1550 ton
2460 ton
Długość 95 metrów
Szerokość 8,31 metra
Zanurzenie testowe 122 metry
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20¼ węzłów
16 węzłów (po GUPPY)
Zasięg powierzchnia: 11.800 Mm @ 10 węzłów
zanurzenie: 100 Mm @ 3 węzły
Uzbrojenie
24 torpedy
Załoga 80

ARA Santa Fe (S-21) – (ex-USS "Catfish" (SS-339)) zbudowany w stoczni Electric Boat argentyński okręt podwodny, nabyta od Stanów Zjednoczonych amerykańska jednostka typu Balao, zmodernizowana do standardu GUPPY IIA. Jak inne jednostki swojego typu, został zaprojektowany w konstrukcji częściowo dwukadłubowej, otrzymał kadłub sztywny ze stali o zwiększonej ciągliwości i wytrzymałości celem zwiększenia testowej głębokości zanurzenia do 400 stóp (122 metry). Uzbrojony był w 24 torpedy Mark XIV wystrzeliwane z sześciu wyrzutni torpedowych na dziobie oraz czterech wyrzutni rufowych. Układ napędowy tych okrętów stanowiły cztery generatory elektryczne Diesla oraz cztery silniki elektryczne o mocy 2740 shp, napędzające dwa wały napędowe ze śrubami. W trakcie II wojny światowej brał udział w wojnie podwodnej na Pacyfiku. Po zakończeniu II wojny światowej, 1 lipca 1971 roku okręt został sprzedany Argentynie, gdzie skończyła swoją służbę w 1982 roku udziałem w wojnie falklandzkiej

Wojna Falklandzka[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym okresie operacji, "Santa Fe" wykonał zadanie wysadzenia oddziału sił specjalnych oraz zaopatrzenia, "San Luis" natomiast przeprowadził patrol na północ od Wysp Falklandzkich podczas którego zaatakował brytyjski okręt który wpłynął w sektor jego patrolu. "W pierwszym okresie konfliktu "Santa Fe" nie został jeszcze wykryty, toteż patrolował obszar między Wyspą Wniebowstąpienia, a Georgią Południową, w celu przecięcia brytyjskich linii komunikacyjnych. "Santa Fe" był jedynym argentyńskim okrętem podwodnym zaangażowanym w inwazję na Falklandy. Jego pierwsza misją było wysadzenie oddziału komandosów na przylądku Pembroke mającego zająć tamtejsza latarnie morską. W tym celu 26 marca opuścił bazę morską w Mar del Plata, jednak w międzyczasie Brytyjczycy poznali plan ataku i wzmocnili obronę latarni. Wobec zmiany sytuacji, dowództwo argentyńskie nie zdecydowało się na atak małym oddziałem komandosów, toteż po otrzymaniu odpowiednich rozkazów, "Santa Fe" 2 kwietnia 1982 roku wysadził oddział na plaży, na północ od latarni. Po przeprowadzeniu kilkudniowego patrolu w tym rejonie, okręt powrócił następnie do bazy. Podczas następnego patrolu połączonego z dostarczeniem 20 ludzi i zaopatrzenia do Georgii Południowej, 24 kwietnia, "Santa Fe" wykrył działanie brytyjskiego sonaru aktywnego, sam pozostał jednak nie wykryty[1]. Już jednak następnego dnia, w trakcie przepływania na powierzchni w kierunku głębszych wód umożliwiających zanurzenie, argentyński okręt został wykryty przez brytyjskie śmigłowce i ostrzelany pociskami rakietowymi. Z obawy jednak przed atakiem za pomocą bomb głębinowych oraz torped, dowódca okrętu nie zdecydował się na zanurzenie. "Santa Fe" został w efekcie kilkakrotnie trafiony pociskami odczuł tez skutki pobliskich wybuchów bomb głębinowych. Uszkodzenia jednostki były na tyle poważne, że jego dowódca zdecydował się wysadzić okręt na brzeg w Zatoce Króla Edwarda, gdzie załoga porzuciła okręt. Po zajęciu Georgii Południowej przez wojska brytyjskie, "Santa Fe" został zajęty przez Brytyjczyków[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Steven R. Harper, USN: Submarine Operations During Falklands War, ss.9-12

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]