Latarnia morska
Latarnia morska – znak nawigacyjny w postaci charakterystycznej wieży umieszczonej na brzegu lub wodzie (latarniowiec) wysyłający sygnały świetlne. W dawnych czasach ogień rozpalany był także na skałach lub unoszony za pomocą żurawia. Czasem wysyła także sygnały radiowe (radiolatarnia). W czasie mgły może wysyłać sygnały dźwiękowe.
Zdecydowanie mniejsze światło nawigacyjne na szczycie masztu lub wieży np. w główkach portu nazywamy stawą.
Latarnie morskie istniały już w starożytności. Opisy pierwszych kolumn, na których rozpalano ogień pochodzą z 400 p.n.e.. Najbardziej znana była latarnia na wyspie Faros z około 280 p.n.e.. Na terenie Polski najstarsze wzmianki o rozpalaniu ognia na brzegu (Garnek Wulkana) pochodzą z ok. 1070. Często do tego celu wykorzystywano istniejące obiekty np. na Helu pierwszą latarnią był ogień rozpalany na wieży kościoła. Osobą obsługującą latarnię morską był latarnik.
Nazwy światła [edytuj]
Zobacz też [edytuj]
- charakterystyka światła nawigacyjnego
- laterna
- locja
- polskie latarnie morskie
- skala widzialności
- soczewka Fresnela
- Spis świateł i sygnałów nawigacyjnych
- światło nawigacyjne
- system kontroli ruchu statków VTS
- Latarnik – nowela Henryka Sienkiewicza
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Latarnie Morskie Polski
- Spis świateł z roku 2010 dla morza Bałtyckiego (ang.) PUB. 116. LIST OF LIGHTS RADIO AIDS AND FOG SIGNALS 2010
- Budowa latarni morskiej
- Strona IALA - międzynarodowej organizacji wyznaczającej standardy oznakowania nawigacyjnego (ang.)
