Aleksander Romanowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Romanowicz
Aleksander Romanowicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1871
Olekszyszki
Data i miejsce śmierci 14 listopada 1933
Wilno
Przebieg służby
Lata służby 1890-1921
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Jazdy Tatarskiej
VII Brygada Jazdy
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Aleksander Romanowicz (ur. 1 kwietnia 1871 w majątku rodowym Olekszyszki, w pow. lidzkim, zm. 14 listopada 1933 w Wilnie) - Polak z pochodzenia Tatar, muzułmanin, generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Romanowicz urodził się 1 kwietnia 1871 w majątku rodowym Olekszyszki, w powiecie lidzkim, w rodzinie Romualda, kapitana rosyjskiej artylerii, i Emilii z Jakubowskich. Żonaty z Joanną z Bazarewskich, z którą miał czworo dzieci: Stefana, Zofię, Marię i Helenę.

W 1890 ukończył Korpus Kadetów w Połocku, potem Oficerską Szkołę Kawalerii. Od 1892 oficer zawodowy rosyjskiej kawalerii. W 1914 jako dowódca pułku jazdy walczył w kampanii pruskiej. Uratowany z pogromu na Mazurach objął dowództwo kaliskiego pułku strzelców pogranicznych. W 1916 zatruty niemieckimi gazami bojowymi. Po wyleczeniu uzyskał stopień generała majora i do 1917 dowodził Dywizją Pograniczną w Finlandii.

3 lutego 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika i mianowany dowódcą Pułku Jazdy Tatarskiej im. Mustafy Achmatowicza[1].

22 kwietnia 1920 powołany na stanowisko dowódcy VII Brygady Jazdy. lipiec 1920 - marzec 1921 w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych, po czym służył w Centralnej Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Uczestnik wojny bolszewickiej. 26 stycznia 1921 został zatwierdzony w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia 1920.

Nie potrafił przystosować się do nowego środowiska i podał się do dymisji. Z dniem 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Będąc na emeryturze rozwinął ożywioną działalność społeczną i religijną wśród gminy muzułmańskiej, której prezesował. Osiadł w Wilnie, gdzie zmarł 14 listopada 1933. Pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu w Niekraszuńcach, w powiecie lidzkim.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) - ?
  • porucznik (Поручик) - 1896
  • sztabsrotmistrz (Штабс-ротмистр) - 1900
  • rotmistrz (Ротмистр) - 1900
  • podpułkownik (Подполковник) - ?
  • pułkownik (Полковник) - 1913
  • generał major (Генерал-майор) - 1917
  • generał podporucznik - zatwierdzony 26 stycznia 1921 z dniem 1 kwietnia 1920
  • generał brygady - zatwierdzony 26 października 1923 ze starszeństwem z 1 czerwca 1919

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 14.02.1920 r. s. 81. Na stanowisku dowódcy pułku zastąpił płk. Eugeniusza Ślaskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 155.
  • H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001.