Pułk Jazdy Tatarskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pułk Jazdy Tatarskiej
Historia
Państwo Polska II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1920
Patron Płk Mustafa Achmatowicz
Tradycje
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały Dywizjon Mahometański
1 Szwadron Tatarski
Dowódcy
Pierwszy płk Roman Falkowski
Ostatni mjr Władysław Tomaszewicz
Organizacja
Podporządkowanie VII Brygada Jazdy
Rodzaj wojsk Jazda
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Żołnierze pułku tatarskiego

Pułk Jazdy Tatarskiej im. Mustafy Achmatowicza – pułk polskiej jazdy z okresu wojny polsko-bolszewickiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tworzenie rozpoczęto w styczniu 1919. Żołnierzami pułku byli przede wszystkim polscy Tatarzy. Służyli w nim też muzułmanie innych narodowości m.in. Azerowie. Ostatecznie w lipcu 1919 roku sformowano trzy szwadrony liniowe, szwadron karabinów maszynowych i dywizjon techniczny. 3 lutego 1920 roku rozkazem naczelnika Józefa Piłsudskiego nadano jednostce nazwę Tatarski Pułk Ułanów imienia Mustafy Achmatowicza.

Pułk walczył początkowo z wojskami niemieckimi w rejonie Grodna, następnie został przerzucony na Polesie. Później brał udział w wyprawie kijowskiej i wkraczał do Kijowa. Osłaniał w walkach odwrotowych wojska polskie w rejonie Horynia nad Styrem. W wyniku tych walk pułk poniósł duże straty, pozostało tylko 86 ułanów. W Płocku doszło do odtworzenia pułku, który wziął jeszcze udział w walkach w rejonie Wyszogrodu i Dobrzynia w 1920 roku. 10 września 1920 roku pułk rozwiązano.

Po rozformowaniu pułku wielu ułanów trafiło do 13 Pułku Ułanów Wileńskich, którego 1 szwadron od 1936 nosił nazwę wyróżniającą "tatarski".

Barwy pułku[edytuj | edytuj kod]

Lapka jtat 1919.png Od 1919 łapka karmazynowa, wypustka jasnoniebieska. Na łapce godło w formie półksiężyca z wpisaną gwiazdką.

Prop jtat 1919.png Proporczyk niebieski specjalnego rysunku, nierozcięty, owalny, ze złotym godłem pułku [1]

Proporczyk seledynowy z żółtym półksiężycem i gwiazdą. Ułani nosili zamiast rogatywek – barankowe „papachy”. Pułk posiadał zamiast sztandaru – buńczuk[2].

Żołnierze Pułku Jazdy Tatarskiej[edytuj | edytuj kod]

Grupa żołnierzy pułku (1919)

Dowódcy

Szeregowcy

Przypisy

  1. Dz. Rozk. 27/20 poz. 636
  2. Henryk Smaczny: Księga Kawalerii Polskiej 1914 – 1947. s. 203.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Księga jazdy polskiej", pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint, Bellona Warszawa 1993.
  • Jan Przemsza-Zieliński Wielka księga chwały kawalerii polskiej. wyd. Bellona Warszawa 1995.
  • Henryk Smaczny: Księga Kawalerii Polskiej 1914 – 1947. Warszawa: TESCO, 1989, s. 148. ISBN 83-00-02555-3.