Algonquin Provincial Park

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Algonquin Provincial Park
Park Prowincjonalny, Narodowe Miejsce Historyczne Kanady
AlgonquinColors.jpg
Jesień w Parku Algonquin
Położenie Ontario
Data utworzenia 23 maja 1893
Położenie na mapie Ontario
Mapa lokalizacyjna Ontario
Algonquin Provincial Park
Algonquin Provincial Park
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
Algonquin Provincial Park
Algonquin Provincial Park
Ziemia 45°48′N 78°42′W/45,800000 -78,700000
Portal Portal Ochrona środowiska
Widok na kanion rzeki Barron
Turyści w canoe próbują przedostać się przez tamę bobrową

Algonquin Provincial Park jest parkiem prowincjonalnym w centralnej części prowincji Ontario w Kanadzie. Zajmuje obszar około 7 653 km². Jest to popularne miejsce turystyczne w Ontario ze względu na bliskość dużych skupisk ludzkich (Toronto i Ottawa) oraz łatwość dojazdu.

Park Algonquin jest także narodowym miejscem historycznym Kanady (j.angielski: national historic site).

Nazwa parku wywodzi się od nazwy plemienia Algonquin - jednego z Pierwszych Narodów Ameryki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie XIX w. w Kanadzie w szybkim tempie rosło zapotrzebowanie na drewno, zarówno przeznaczone do użytku wewnętrznego jak i na eksport. Rabunkowa gospodarka drzewna, która prowadziła do znikania co roku tysięcy hektarów lasów, zaczęła budzić obawy zwłaszcza w prowincji Ontario. Działająca tu w 1892 r. w specjalna Komisja Królewska w swym raporcie zaleciła objęcie ochroną obszarów leśnych, leżących w dorzeczach rzek: Muskoka, Madawaska (wraz z Opeongo), Amable du Fond, Petawawa i South River. Ustawa, którą przeforsował w parlamencie prowincji rząd premiera Olivera Mowata w 1893 r., powołała Algonquin National Park of Ontario. W 1913 r. nazwę parku zmieniono na Algonquin Provincial Park.[1] Należy zaznaczyć, że park ten w rzeczywistości nigdy nie był formalnie parkiem „narodowym”, tj. nie podlegał pod jurysdykcję władz centralnych Kanady. Zarządzały nim od początku władze prowincji Ontario.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Teren parku posiada wyraźne cechy rzeźby polodowcowej. Szerokie, płytkie doliny, ze względu na skaliste podłoże są zwykle podmokłe lub zabagnione. Porozdzielane są one pasami łagodnych, niskich wzgórz. Spod cienkiej warstwy gleby powszechnie wystają obłe formacje skalne, wygładzone przez lody dawnego lądolodu plejstoceńskiego. W granicach parku znajduje się ok. 1200 km rzek i innych większych cieków wodnych oraz ok. 2400 jezior. Panuje tu wilgotny klimat kontynentalny, z długą, chłodną i śnieżną zimą oraz gorącym latem. Średnie temperatury lipca-sierpnia wynoszą tu 17÷19 °C, zaś stycznia-lutego -11 ÷ -13 °C. Teren parku prawie w całości jest zalesiony.[1]

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

Park leży na pograniczu zasięgów południowych lasów liściastych oraz północnych lasów iglastych, a zróżnicowane zespoły roślinne wpływają również na bogactwo tutejszej fauny. W granicach parku znane są: 53 gatunki ssaków, 272 gatunki ptaków, 31 gatunki gadów i płazów, 54 gatunki ryb, około 7000 gatunków owadów, ponad 1000 gatunków roślin, oraz ponad 1000 gatunków grzybów[2]. Do najbardziej popularnych wśród turystów należą: łoś, niedźwiedź czarny, wilk wschodni, ryś kanadyjski, bóbr kanadyjski oraz wydra kanadyjska.

Badania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Park Algonquin jest miejscem wielu projektów badawczych od lat 30. Posiada cztery placówki badawcze. Ponad 1800 publikacji naukowych opisuje prace wykonane w tym parku w najróżnorodniejszych dziedzinach badawczych: fauny, geologii, lasu, historii, wypływu na człowieka, itd.

"Ciemny Dzień Nowej Anglii"[edytuj | edytuj kod]

Jeśli pożar nie zabije drzewa i to drzewo później dalej rośnie, to można określić datę pożaru na podstawie układu słojów rocznych[3] (nazywa się to dendrochronologią). Badania lasów wykazały, że w rejonie Parku Algonquin miał miejsce wielki pożar, któremu przypisuje się tak zwany "Ciemny Dzień Nowej Anglii" (ang. New England's Dark Day), wydarzenie, które miało miejsce 19 maja 1780 roku[4]. Zapisy historyczne mówią, że tego dnia zapadła ciemność tak głęboka, że użycie świec było konieczne od południa tego dnia aż do nocy dnia następnego[5][6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Barański Mirosław J.: Algonquin Provincial Park, w: „Na Szlaku. Magazyn turystyczno-krajoznawczy” R. XXIX, nr e-100 (296), luty 2015, s. 22-24. [1]
  2. http://www.algonquinpark.on.ca/nature.html The Friends of Algonquin Park Web Site (strona towarzystwa "Przyjaciele Parku Algonquin").
  3. A Brief Introduction to Fire History Reconstruction
  4. Fire scars reveal source of New England’s 1780 Dark Day.
  5. "An Account of a very uncommon Darkness, in the State of New England, May 19, 1780". W: The Analytical Review, Or History of Literature, Domestic and Foreign, on an Enlarged Plan, s. 519.
  6. "New England's Dark Day". W: The Weather Doctor Almanac 2004. http://www.islandnet.com/~see/weather/almanac/arc2004/alm04may.htm.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]