Amyloza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Amyloza
Amyloza
Ogólne informacje
Numer CAS 9005-82-7
PubChem 53477771[1]
Monomery D-glukoza (C6H12O6)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Amylozaorganiczny związek chemiczny, złożony wielocukier, jeden ze składników skrobi. Zawartość amylozy w skrobi według różnych źródeł literaturowych wynosi: 10-35%[2],14-27%[3],10-20%[4], pozostałość stanowi amylopektyna. Udział amylozy w skrobiach z najpopularniejszych surowców wynosi: ziemniaczana – 21%, kukurydziana – 28%, kukurydziana woskowa – 0%, pszenna – 28%, tapiokowa – 17%[5].

Wzór ukazujący amylozę jako prosty, śrubowo skręcony łańcuch złożony z merów D-glukozy (do 1000) połączonych ze sobą wiązaniami α-1,4 glukozydowych jest bardzo uproszczony. W rzeczywistości w skład amylozy wchodzą także słabo rozgałęzione łańcuchy glukanowe. Łańcuchy te występują w postaci lewoskrętnej helisy stabilizowanej wiązaniami wodorowymi.

Amyloza nie rozpuszcza się w zimnej wodzie, rozpuszcza się natomiast w wodzie gorącej, prawdopodobnie z częściową degradacją[4]. Reaguje z jodem dając intensywnie niebieskie zabarwienie. W wyniku hydrolizy amylozy powstaje maltoza.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Amyloza – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Wacław Leszczyński. Skrobia – surowiec przemysłowy, budowa i właściwości. „Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych”. 500 (500), s. 69-98, 2004. ISSN 0084-5477. 
  3. Günther Tegge: Skrobia i jej pochodne. Polskie Towarzystwo Technologów Żywności, Oddział Małopolski, 2010. ISBN 978-83-929686-0-3.
  4. 4,0 4,1 Mark M. Green , Glenn Blankenhorn, Harold Hart. Which starch fraction is water-soluble, amylose or amylopectin?. „J. Chem. Educ.”. 52 (11), s. 729-730, 1975. doi:10.1021/ed052p729. 
  5. Walkowski A., Mączyński M., Lewandowicz G., 2004, "Tendencies in a Development of Food Starch Products Market in Poland", w: Yuryev V.P., Tomasik P., Ruck H. (eds.), Starch. From starch containing Sources to Isolation of Starches and Their Applications, Nova Science Publishers Incorporation, New York.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Portal, PWN, 2004.
  • Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 32. ISBN 8371832400.