Arkadiusz Mularczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arkadiusz Mularczyk
Arkadiusz Mularczyk Sejm 05.JPG
Arkadiusz Mularczyk (2014)
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1971
Racibórz
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Solidarnej Polski
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 27 maja 2014
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Arkadiusz Mularczyk (ur. 4 lutego 1971 w Raciborzu) – polski polityk, adwokat, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji, były przewodniczący klubu parlamentarnego Solidarnej Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Syn Ryszarda i Janiny Mularczyków, urodził się i wychował w Raciborzu[1][2]. W 1996 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, po których od 1997 pracował m.in. w Biurze Legislacyjnym Kancelarii Senatu. W 1999 zdał egzamin przed Komisją Ministerstwa Skarbu Państwa na członków rad nadzorczych Spółek Skarbu Państwa. W 2000 ukończył podyplomowe studia w Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka w Warszawie „Prawa i Wolności Człowieka”. W 2001 uzyskał uprawnienia adwokata, następnie do 2005 pracował w tym zawodzie. Był wpisany na listę kandydatów na syndyków Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998–2002 był radnym rady miasta w Nowym Sączu (z listy Akcji Wyborczej Solidarność). W 2002 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości.

W 2005 z listy PiS został wybrany na posła V kadencji w okręgu nowosądeckim z wynikiem 9566 głosów. W Sejmie był wiceprzewodniczącym Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Nadzwyczajnej Komisji do spraw zmian w Kodyfikacjach, przewodniczącym stałej podkomisji do spraw nowelizacji prawa karnego, członkiem Komisji Ustawodawczej i Podkomisji stałej ds. Trybunału Konstytucyjnego.

Był jednym z autorów tzw. ustawy lustracyjnej, znowelizowanej tzw. nowelizacją prezydencką, uznanej przez Trybunał Konstytucyjny w znacznej części za niekonstytucyjną. W czasie postępowania przed TK dotyczącej zbadania zgodności z Konstytucją tej ustawy był przedstawicielem Sejmu. Złożył wniosek o odroczenie rozprawy, powołując się na dostęp do informacji zawartych w dokumentach Instytutu Pamięci Narodowej, z których miało według niego wynikać, że dwóch sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Marian Grzybowski oraz Adam Jamróz) zostało zarejestrowanych jako kontakty operacyjne w Departamencie I Wydziału II Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL. Rozprawy nie odroczono, a obaj sędziowie wyłączyli się od rozpoznania sprawy[3]. W 2007 Okręgowa Rada Adwokacka w Krakowie wszczęła postępowanie wyjaśniające w ramach postępowania dyscyplinarnego w stosunku do Arkadiusza Mularczyka wobec podejrzenia, że jego zachowanie w trakcie rozprawy przed TK naruszyło zasady kodeksu etyki adwokackiej. Postępowanie to zostało umorzone w 2008 przez rzecznika dyscyplinarnego przy NRA, który uznał, że nie doszło do naruszenia zasad etyki adwokackiej.

W marcu 2010 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie orzekł w pierwszej instancji, że Jerzy Stępień (były prezes TK) ma przeprosić Arkadiusza Mularczyka za stwierdzenie, jakoby ten w 2007 wprowadził Trybunał Konstytucyjny w błąd[4]. Jednak w październiku tego samego roku Sąd Apelacyjny w Warszawie w postępowaniu odwoławczym prawomocnie zmienił zaskarżony wyrok i oddalił w całości powództwo wytoczone przeciwko Jerzemu Stępniowi[5]. Arkadiusz Mularczyk wygrał w pierwszej instancji proces cywilny ze Stefanem Niesiołowskim w sprawie jego wypowiedzi związanej z tą sprawą[6].

W wyborach parlamentarnych w 2007 Arkadiusz Mularczyk po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 49 929 głosów. W VI kadencji został członkiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka jako zastępca przewodniczącego, Komisji Ustawodawczej. Zasiada także w komisji śledczej ds. nielegalnego wywierania wpływu przez członków Rady Ministrów, Komendanta Głównego Policji, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na funkcjonariuszy Policji, Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, prokuratorów i osoby pełniące funkcje w organach wymiaru sprawiedliwości. W 2009 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego z okręgu Warszawskiego, otrzymał wówczas 53 229 głosów[7].

W wyborach parlamentarnych w 2011 został ponownie liderem listy PiS do Sejmu w okręgu nowosądeckim[8]. W głosowaniu uzyskał wynik 45 801 głosów i ponownie zdobył mandat poselski. W Sejmie VII kadencji został wiceprzewodniczącym Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz członkiem Komisji Spraw Zagranicznych. Współtworzył klub parlamentarny Solidarna Polska. Równocześnie pozostał członkiem PiS[9], z którego jednak wkrótce został usunięty. W 2011 powołany w skład delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 2012 współtworzył partię Solidarna Polska, był przewodniczącym klubu parlamentarnego tego ugrupowania do 27 maja 2014, gdy klub ten przestał istnieć, jednak został szefem kilka dni później powołanego koła parlamentarnego tej partii. Kandydował też z jej listy w wyborach do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku (partia nie uzyskała mandatów)[10]. W lipcu 2014 został wiceprzewodniczącym klubu poselskiego Sprawiedliwa Polska[11].

Przypisy

  1. Mularczyk w Raciborzu na finiszu kampanii wyborczej. raciborz.com.pl, 2 lipca 2010. [dostęp 16 lutego 2011].
  2. Arkadiusz Mularczyk: Mularczyk do Wojnara. nowiny.pl, 13 września 2010. [dostęp 16 lutego 2011].
  3. Czy pan to sprawdził, panie pośle Mularczyk?. wyborcza.pl, 11 maja 2007. [dostęp 16 lutego 2011].
  4. Sąd: b. prezes TK ma przeprosić posła Mularczyka. gazeta.pl, 15 marca 2010. [dostęp 16 lutego 2011].
  5. Stępień nie musi przepraszać Mularczyka. wprost.pl, 28 października 2010. [dostęp 16 lutego 2011].
  6. Niesiołowski ma przeprosić Mularczyka. tvn24.pl, 11 sierpnia 2009. [dostęp 16 lutego 2011].
  7. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 15 kwietnia 2011].
  8. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 30 sierpnia 2011].
  9. Jedna partia, dwa kluby. naszdziennik.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 9 listopada 2011].
  10. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2 czerwca 2014].
  11. Klub Poselski Sprawiedliwa Polska. sejm.gov.pl. [dostęp 16 lipca 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]