Armata przeciwlotnicza 3-calowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ordnance, QF, 3-in, 20 cwt
Ordnance, QF, 3-in, 20 cwt
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Vickers
Rodzaj Działo przeciwlotnicze
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 76,2 mm
Donośność 7165 m (pionowa)
Prędkość pocz. pocisku 610 m/s (pocisk o masie 7,26 kg)
Masa 7976 kg (na czterokołowym podwoziu)
Kąt ostrzału -10° do +90° (w pionie)
360° (w poziomie)

Armata przeciwlotnicza 3-calowa (Ordnance, QF, 3-in, 20 cwt) – brytyjska armata przeciwlotnicza kalibru 76,2 mm. Weszła do służby w roku 1914, pierwsza armata przeciwlotnicza na świecie specjalnie zaprojektowana do tej roli, wcześniejsze konstrukcje były działami polowymi przystosowanymi do strzelania przeciwlotniczego.

Od momentu jej wejścia do służby była nieustanie modyfikowana i zmieniana, w 1939 w służbie było przynajmniej osiem różnych wersji tej armaty różniących się od siebie zamkami, lufami czy rodzajem podwozia. W momencie rozpoczęcia II wojny światowej była to już broń przestarzała, jednak wojska brytyjskie używały jej w czasie kampanii francuskiej, a wiele z tych, które wpadły w ręce niemieckie, weszło do służby Wehrmachtu jako 7,5 cm Flak Vickers (e).

Wielka Brytania przekazała 24 armaty tego typu dla Finlandii w czasie wojny zimowej, w armii fińskiej służyły jako 76 mm ItK/16 V, Vickers[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons