Wspólnota Narodów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Commonwealth of Nations
Wspólnota Narodów
Flaga Wspólnoty Narodów
Flaga Wspólnoty Narodów
Commonwealth of Nations.svg
Język roboczy angielski
Siedziba Londyn
Członkowie 54
Sekretarz generalny Kamalesh Sharma
Utworzenie 11 grudnia 1931
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oficjalna strona organizacji

Wspólnota Narodów (ang. Commonwealth of Nations, także The Commonwealth; do 1949 Wspólnota Brytyjska, British Commonwealth i Brytyjska Wspólnota Narodów, British Commonwealth of Nations) – międzynarodowa organizacja powstała w 1931, gdy przyjęty został Statut Westminsterski. Obecnie zrzesza ona niepodległe kraje, z których większość była w ubiegłych wiekach częścią brytyjskiego imperium kolonialnego. Część z nich to dawne dominia brytyjskie.

Część państw członkowskich Wspólnoty Narodów – tak zwane commonwealth realms – uznaje brytyjskiego monarchę za głowę swojego kraju, jednak większość z nich to republiki, w których głową państwa jest prezydent, a niektóre mają własne monarchie. Królowa Elżbieta II wszędzie traktowana jest jako Głowa Wspólnoty Narodów.

Głównym celem wspólnoty jest podtrzymywanie demokracji oraz promowanie praw człowieka wśród swoich członków.

Spis treści

Państwa członkowskie Wspólnoty Narodów[edytuj]

Członkowie Wspólnoty Narodów. Stan na listopad 2009.

     obecni

     zawieszeni (Fidżi)

     byli (Irlandia i Zimbabwe a także Hongkong i Nowa Fundlandia)

W nawiasach podano rok przystąpienia.

Europa[edytuj]

Ameryka Północna[edytuj]

Ameryka Południowa[edytuj]

Afryka[edytuj]

Azja[edytuj]

Australia i Oceania[edytuj]

Aktualnie zawieszone państwa członkowskie[edytuj]

Dawne państwa członkowskie[edytuj]

Żużlowa reprezentacja[edytuj]

W latach 1960-1973 w drużynowych mistrzostwach świata na żużlu reprezentacje Wielkiej Brytanii, Australii oraz Nowej Zelandii wystawiały wspólną reprezentację (choć oficjalnie pod nazwą Wielka Brytania). Była to wówczas najsilniejsza reprezentacja, która w przeciągu 14 edycji zdobyła 11 medali (4 złote, 3 srebrne i 4 brązowe; tylko w 1966 we Wrocławiu nie zdobyła medalu). W tym samym czasie w indywidualnych i parowych mistrzostwach świata reprezentacje występowały oddzielnie.