Armata 18-funtowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ordance QF 18 pounder (Mark IV)
Ordance QF 18 pounder (Mark IV)
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Rodzaj armata polowa
Historia
Prototypy 1901
Produkcja seryjna 19031940
Wyprodukowano 10 469 wszystkich wersji
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 84 mm
Donośność 8,5 km
Masa 1,28 t
Szybkostrzelność 30 strzałów/min

Armata 18-funtowa (Royal Ordnance QF 18 pounder) - armata polowa używana przez armię brytyjską w czasie I wojny światowej i w początkowym okresie II wojny światowej.

Wraz z podobną armatą 13-funtową i weszła do służby w 1904 i służyła na wszystkich frontach I wojny światowej. Zastępowały one zakupione w niewielkich ilościach w Niemczech armaty 15-funtowe. W okresie międzywojennym została przesunięta do rezerwy, a część egzemplarzy została przerobiona na słynne armaty 25-funtowe. Po wybuchu II wojny światowej pozostałe „osiemnastofuntówki” ponownie weszły do służby jako działa obrony wybrzeża bądź w jednostkach szkoleniowych.

Pierwsza wersja produkcyjna Mark I została szybko zastąpiona „zracjonalizowaną” wersją "Mark II", której produkcja została uproszczona. Mark III była tylko wersją eksperymentalną i nie weszła do produkcji. Odmiany Mark I i II używane były jeszcze w okresie międzywojennym, a niektóre nawet były użyte bojowo na Dalekim Wschodzie w czasie II wojny światowej.

Główną wersją produkcyjna była Mark IV która weszła do służby w 1916. Nowy zamek śrubowy typu Ashbury breech pozwolił na zwiększenie szybkostrzelności działa. W 1926 armaty Mark IV zostały użyte do uzbrojenia eksperymentalnych dział samobieżnych (w tej wersji znane były jako Mark V), ale nie weszły one do masowej produkcji. Na początku lat 30. większość Mark IV została przebudowana na armaty 25-funtowe.

Z armaty można było wystrzeliwać pociski burzące, odłamkowe i chemiczne. Masa pocisku 18 funtów (8,1 kg).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons