Armia Kwantuńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kwatera główna Armii Kwantuńskiej w Changchun w 1935 r.

Armia Kwantuńska (jap. 関東軍 Kantōgun?) - część Japońskiej Cesarskiej Armii, do roku 1931 stacjonująca głównie na terenie Korei; później i w trakcie II wojny światowej na terenie marionetkowego, podporządkowanego Japonii państwa Mandżukuo.

Utworzona w 1907 r. dla ochrony południowomandżurskiej linii kolejowej, otrzymała status samodzielnej armii w 1919 r. 18 września 1931 przeprowadziła udaną prowokację zwaną incydentem mukdeńskim, dzięki której zajęła Mandżurię (rok później przekształcono Mandżurię na Mandżukuo). W roku 1935 składała się już z 200 tys. ludzi, co stanowiło połowę wszystkich wojsk lądowych Japonii. Po zaangażowaniu Cesarstwa w Chinach Północnych (incydent na moście Marco Polo) 7 lipca 1937, straciła priorytet w rozbudowie. W 1939 roku dysponowała siłą 9 dywizji i liczebnością 270 tys. ludzi. Stanowiło to już tylko 1/5 wojsk lądowych Japonii. Główne siły lądowe walczyły w Chinach (24 dywizje - 710 tys. ludzi).

W następnych latach stosunek wojsk stacjonujących w Chinach i Mandżurii przedstawiał się następująco:

Rok: Liczba żołnierzy w Chinach: Liczba żołnierzy w Mandżurii*:
  • 1940
  • 1941
  • 1942
  • 1943
  • 1944
  • 1945
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 800 tys.
  • 1100 tys.
  • 400 tys.
  • 700 tys.
  • 700 tys.
  • 600 tys.
  • 460 tys.
  • 784 tys.

* w ramach tych liczb znajdują się również oddziały chińskich sojuszników Japonii.

Licząca niespełna 1 mln żołnierzy, słabo uzbrojona formacja nie brała udziału w walkach przez niemal cały czas trwania wojny. Wzięła w niej udział dopiero 9 sierpnia 1945 roku, kiedy to Armia Czerwona wkroczyła na teren Mandżukuo, realizując umowę między Józefem Stalinem a Rooseveltem i Churchillem, podpisaną w Jałcie, dotyczącą przystąpienia ZSRR do wojny z Japonią po stronie Aliantów.

W momencie ataku składała się z:

  • 1 Frontu: 3 i 5 armia (razem 10 dywizji),
  • 3 Frontu: 30 i 44 armia (razem 9 dywizji),
  • 4 Armii Samodzielnej: 2 dywizje,
  • 17 Frontu: 59 armia i jednostki samodzielne (razem 7 dywizji),
  • 2 Armii Lotniczej,
  • 5 Armii Lotniczej,
  • Sungaryjskiej Floty Rzecznej.

Razem z rezerwą było to: 31 dywizji piechoty, 9 brygad piechoty, 1 brygada specjalna (straceńców), 2 brygady pancerne. Liczebność tej armii to 443 tys. ludzi, 1155 czołgów, 5360 dział i 1800 samolotów. Do tych liczb należy doliczyć jednostki posiłkowe: Armii Mandżukuo, wojsk Mongolii Wewnętrznej oraz prowincji Suiyuan, co podniosło liczebność wojsk do 881 tys. ludzi.

W sierpniu 1945 r. w trakcie rozpoczętej przez Armię Czerwoną 9 sierpnia operacji kwantuńskiej, Armia Kwantuńska została szybko rozbita i 19 sierpnia skapitulowała.

Liczebność armii oparta na: Encyklopedia II wojny światowej, Warszawa 1975.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]