Batkiwszczyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Batkiwszczyna
ВО «Батьківщина».png
Lider Julia Tymoszenko
Data założenia 9 lipca 1999
Adres siedziby Kijów
Deklarowana
ideologia polityczna
patriotyzm, konserwatywny liberalizm
Barwy karmazyn
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
strona oficjalna
Poparcie Batkiwszczyny w wyborach 2012

Batkiwszczyna (ukr. Всеукраїнське об'єднання „Батьківщина”, dosł. Wszechukraińska Koalicja „Ojczyzna”) – ukraińska centroprawicowa, poprzednio centrolewicowa i umiarkowanie nacjonalistyczna partia polityczna. W 2008 uzyskała status obserwatora w Europejskiej Partii Ludowej[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie w 1999 założyła wicepremier Julia Tymoszenko i większość deputowanych Rady Najwyższej III kadencji związanych z partią Hromada po upadku kariery politycznej jej przywódcy Pawła Łazarenki. W początkowych latach partia była sytuowana w centrum sceny politycznej[2]. Po dymisji rządu Wiktora Juszczenki partia znalazła się w opozycji.

W kolejnych wyborach parlamentarnych w 2002, 2006 i 2007 ugrupowanie startowało w ramach powołanego w 2001 Bloku Julii Tymoszenko. W BJuT zajęło główną pozycję, skupiając w ramach koalicji większość deputowanych. Po pomarańczowej rewolucji szeregi Batkiwszczyny zasiliła grupa oligarchów, którzy przeszli na stronę nowej władzy (m.in. Kostiantyn Żewaho, Tarieł Wasadze i Bohdan Hubski). Między 2005 a 2010 partia współtworzyła dwa gabinety swojej liderki.

W marcu 2010 po zwycięstwie Wiktora Janukowycza i powołaniu gabinetu Mykoły Azarowa Batkiwszczyna znalazła się w opozycji. Kilkudziesięciu deputowanych BJuT zaczęło stopniowo wspierać nową władzę. W sierpniu 2011 przywódczyni partii została tymczasowo aresztowana[3]. Zmieniona ordynacja wyborcza przywróciła wybór połowy posłów w okręgach jednomandatowych i wykluczyła możliwość startu w wyborach w ramach koalicji. Batkiwszczyna stała się w tym okresie główną siłą opozycyjną, współpracując z innymi ugrupowaniami. Pod jej szyldem start w wyborach w 2012 zadeklarowało kilka partii politycznych – na ogłoszonej liście kandydatów znaleźli się działacze m.in. Frontu Zmian, NRU, Reform i Porządku, partii Za Ukrainę! oraz Ludowej Samoobrony[4]. W głosowaniu ugrupowanie otrzymało ponad 25% głosów, zajmując 2. miejsce i uzyskując około 100 mandatów[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]