Mykoła Azarow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mykoła Azarow
Mykola Azarov 2012.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1947
Kaługa
Premier Ukrainy
Przynależność polityczna Partia Regionów
Okres urzędowania od 11 marca 2010
do 28 stycznia 2014
Poprzednik Julia Tymoszenko
Następca Serhij Arbuzow (p.o.)
Premier Ukrainy (p.o.)
Przynależność polityczna Partia Regionów
Okres urzędowania od 5 stycznia 2005
do 24 stycznia 2005
Poprzednik Wiktor Janukowycz
Następca Julia Tymoszenko
Premier Ukrainy (p.o.)
Przynależność polityczna Partia Regionów
Okres urzędowania od 7 grudnia 2004
do 28 grudnia 2004
Poprzednik Wiktor Janukowycz
Następca Wiktor Janukowycz
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Mykoła Janowycz Azarow, ukr. Микола Янович Азаров (ur. 17 grudnia 1947 w Kałudze w Rosji jako Nikołaj Janowicz Pachło, ros. Николай Янович Пахло) – ukraiński polityk pochodzenia rosyjskiego, współorganizator i deputowany Partii Regionów, od 2010 jej przewodniczący. Były pierwszy wicepremier i minister finansów w rządzie Wiktora Janukowycza, dwukrotnie pełniący obowiązki premiera Ukrainy. Od 11 marca 2010 do 28 stycznia 2014 premier Ukrainy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na terenie Rosyjskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Po osiedleniu się na Ukrainie zmienił nazwisko[1]. Z wykształcenia geofizyk, był zatrudniony jako pracownik naukowy na stanowisku profesora. Na Ukrainie przebywa od 1984. W latach 1993–1998 działał w donieckiej Partii Pracy, w latach 1996–2002 był szefem Państwowej Administracji Podatkowej. Należy do liderów tzw. klanu donieckiego. Od 1994 do 1998 zasiadał w Radzie Najwyższej II kadencji.

Pełnił funkcję pierwszego wicepremiera i ministra finansów w pierwszym rządzie Wiktora Janukowycza. 7 grudnia 2004 prezydent Łeonid Kuczma tymczasowo powierzył mu stanowisko p.o. premiera, po tym jak Wiktor Janukowycz udał się na urlop zdrowotny. Obowiązki premiera Ukrainy pełnił do 28 grudnia 2004 oraz ponownie od 5 do 24 stycznia 2005. Od 4 sierpnia 2006 do 18 grudnia 2007 był wicepremierem i ministrem finansów w drugim rządzie Wiktora Janukowycza.

W 2006, 2007 i 2012 ponownie uzyskiwał mandat poselski. W marcu 2010 przejął obowiązki przewodniczącego Partii Regionów oraz lidera jej frakcji parlamentarnej[2]. Po wyrażeniu wotum nieufności wobec rządu Julii Tymoszenko przez Radę Najwyższą w dniu 3 marca 2010 stał się jednym z kandydatów na urząd premiera Ukrainy[3].

11 marca 2010, po zawiązaniu nowej koalicji parlamentarnej przez Partię Regionów, prezydent Wiktor Janukowycz mianował go nowym szefem rządu. Tego samego dnia parlament zatwierdził go na tym stanowisku oraz skład jego gabinetu[4][5]. Podał się do dymisji 3 grudnia 2012 po wygranych przez Partię Regionów wyborach z 28 października 2012, które w kilku okręgach zostały unieważnione. Prezydent Wiktor Janukowycz przyjął dymisję rządu[6].

13 grudnia 2012 ponownie powołany na urząd premiera Ukrainy, został tego samego dnia zatwierdzony przez parlament VII kadencji. 24 grudnia jego drugi gabinet został zaprzysiężony.

W okresie protestów społecznych podjętych w wyniku niepodpisania umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z Unią Europejską opozycja próbowała przeforsować wniosek o odwołanie rządu Mykoły Azarowa, jednak 3 grudnia 2013 wniosek o wotum nieufności nie przeszedł w głosowaniu w parlamencie (uzyskując wśród 450 posłów 186 głosów za)[7]. 28 stycznia 2014 premier podał się do dymisji, która została tego samego dnia przyjęta[8].

Mykoła Azarow wyjechał następnie z Ukrainy. W marcu 2014 został wykluczony z Partii Regionów[9]. W lipcu tego samego roku ukraińskie wystawiono za nim list gończy w związku z zarzutami nadużywania władzy[10].

Przypisy

  1. Микола Азаров став прем’єр-міністром (ukr.). gazeta.ua, 12 marca 2010. [dostęp 2012-03-07].
  2. Партію регіонів очолив Азаров (ukr.). zaxid.net, 4 marca 2010. [dostęp 17 marca 2010].
  3. Прем'єр-міністром буде Азаров (ukr.). zaxid.net, 4 marca 2010. [dostęp 17 marca 2010].
  4. Ukraina: koalicja "Stabilność i Reformy" przejmuje władzę. Azarow nowym premierem. gazeta.pl, 11 marca 2010. [dostęp 17 marca 2010].
  5. Mykoła Azarow nowym premierem Ukrainy. newsweek.pl, 11 marca 2010. [dostęp 17 marca 2010].
  6. Ukraine's government, PM resign en masse (ang.). bigpondnews.com, 3 grudnia 2012. [dostęp 4 grudnia 2012].
  7. Rząd Azarowa zostaje. rmf24.pl, 3 grudnia 2012. [dostęp 7 grudnia 2012].
  8. Янукович підписав указ про відставку Азарова та міністрів (ukr.). unian.ua, 28 stycznia 2014. [dostęp 28 stycznia 2013].
  9. "Party of Regions" has excluded Yanukovich, Arbuzov, Klimenko and proceeded to the form of collective management (ang.). novostimira.com.ua, 29 marca 2014. [dostęp 2 listopada 2014].
  10. Азаров знаходиться у міждержавному розшуку – МВС (ang.). pravda.com.ua, 3 lipca 2014. [dostęp 2 listopada 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]