Europejska Partia Ludowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Europejska Partia Ludowa
Lider Joseph Daul
Data założenia 8 lipca 1976
Adres siedziby Rue du Commerce/Handelsstraat 10, B-1000 Bruksela, Belgia
Deklarowana
ideologia polityczna
konserwatywny liberalizm, chrześcijańska demokracja, proeuropeizm
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Centrowych Demokratów, Międzynarodowa Unia Demokratów
Europejska Grupa
Parlamentarna
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci)
Barwy niebieski, złoty
www.epp.eu
Przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej w latach 1990–2013 Wilfried Martens

Europejska Partia Ludowa (dawniej określana też jako Europejska Partia Obywatelska[1]; fr. Parti Populaire Européen, PPE, ang. European People’s Party, EPP), EPLeuropejska partia polityczna, w skład której wchodzą głównie partie proeuropejskie, chadeckie, ludowe, konserwatywno-liberalne i demokratyczne krajów Unii Europejskiej. Powstała 8 lipca 1976 z inicjatywy Europejskiej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej wchodzącej w skład Międzynarodówki Chrześcijańsko-Demokratycznej.

W jej skład wchodzą 73 partie członkowskie z 39 krajów, kilkunastu szefów państw i rządów Unii Europejskiej, 13 członków Komisji Europejskiej (w tym Przewodniczący Komisji Europejskiej) oraz Przewodniczący Rady Europejskiej.

Reprezentacją EPP w Parlamencie Europejskim, począwszy od I kadencji w 1979, jest Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci). W latach 1999–2009 frakcja funkcjonowała pod nazwą Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów. Po wyborach z 2009 ponownie powołała grupę pod wcześniejszą nazwą, pozostając największą grupą parlamentarną w Parlamencie Europejskim (265 członków na początku VII kadencji).

Manifest EPP[edytuj | edytuj kod]

W ramach kampanii wyborczej przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 Europejska Partia Ludowa przyjęła podczas Kongresu w Warszawie w kwietniu 2009 Manifest Wyborczy[2]. Jego głównymi punktami są:

  • tworzenie nowych miejsc pracy, kontynuowanie reform, inwestowanie w edukację, kształcenie ustawiczne oraz zatrudnienie, aby tworzyć szanse dla wszystkich,
  • zapobieganie protekcjonizmowi, koordynacja polityki fiskalnej i monetarnej,
  • zwiększenie stopnia przejrzystości i nadzoru rynków finansowych,
  • zajęcie przez Europę pozycji światowego lidera w dziedzinie „zielonych technologii”,
  • wzrost udziału odnawialnych źródeł energii do co najmniej 20% całości źródeł energii do roku 2020,
  • wprowadzenia rozwiązań prorodzinnych, które umożliwiają rodzicom pracę w elastycznym wymiarze godzin, usprawnienie rozwiązań z zakresu opieki nad dziećmi i polityki mieszkaniowej oraz prorodzinnej polityki fiskalnej, jak również promowanie korzystania z urlopu rodzicielskiego przez obojga rodziców pracujących,
  • przyjęcie przez Europę długoterminowej strategii przyciągania utalentowanych i wykwalifikowanych pracowników z innych obszarów świata.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczący trzech głównych instytucji UE Jerzy Buzek, Herman Van Rompuy i José Manuel Barroso na szczycie EPP

Przewodniczący EPP:

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Europejska Partia Ludowa działa na poziomie głównych instytucji UE.

Na zaproszenie przewodniczącego Europejskiej Partii Ludowej, przewodniczący Komisji Europejskiej, przewodniczący Rady Europejskiej, przewodniczący Parlamentu Europejskiego oraz szefowie państw i rządów (i przywódców opozycji) należących do EPP zwyczajowo spotkają się kilka godzin przed szczytem Rady Europejskiej w „Académie Royale” w Brukseli na szczycie EPP w celu uzgodnienia wspólnych stanowisk.

W ciągu ostatnich dwóch lat EPP organizuje regularnie spotkania ministrów EPP przed posiedzeniami Rady Unii Europejskiej. Posiedzenia ministrów EPP mają zazwyczaj miejsce w siedzibie Partii. EPP organizuje w sumie dziesięć różnych spotkaniach ministrów: Spraw Zagranicznych, Gospodarki i Finansów, Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Przemysłu, Obrony, Rolnictwa, Środowiska, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Transportu, Energii.

EPP organizuje także spotkania ad hoc jej afiliowanych członków Komisji Europejskiej i zaprasza poszczególnych komisarzy na szczyty EPP i/lub spotkania ministrów EPP.

Zgodnie ze zmianą rozporządzenia UE regulującego status partii europejskich, EPL jest wyłącznie odpowiedzialna za organizację ogólnoeuropejskiej kampanii do wyborów do Parlamentu Europejskiego co pięć lat. Według Traktatu Lizbońskiego, EPP (jak wszystkie partie europejskie) musi przedstawić w ramach kampanii przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, kandydata na przewodniczącego Komisji Europejskiej. EPP uczyniła to już przed ratyfikacją Traktatu Lizbońskiego, przedstawiając kandydaturę Jose Manuela Barroso na drugą kadencję w kwietniu 2009.

Premier Polski Donald Tusk podczas Kongresu EPP w Warszawie, 2009
Kanclerz Niemiec Angela Merkel na szczycie EPP w Meise (Belgia)

Europejska Partia Ludowa w instytucjach Europejskich[edytuj | edytuj kod]

W skład EPL wchodzą obecnie Przewodniczący dwóch z trzech głównych instytucji Unii Europejskiej: Przewodniczący Komisji Europejskiej José Manuel Barroso (PSD), Przewodniczący Rady Europejskiej Herman Van Rompuy (CD&V). Do 2012 Jerzy Buzek (PO) pełnił funkcję Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.

Komisja Europejska[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2009 podczas Kongresu wyborczego EPL w Warszawie przed wyborami do Parlamentu Europejskiego EPL ponownie nominowała – pod warunkiem wygrania przez EPL wyborów – José Manuela Barroso na swojego kandydata na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej. Ponieważ EPP odniosła zdecydowane zwycięstwo w tych wyborach, nominacja José Manuela Barroso została zatwierdzona przez Radę Europejską, a następnie został on wybrany bezwzględną większością głosów w Parlamencie Europejskim na drugą kadencję.

27 listopada 2009 Barroso przedstawił skład Komisji „Barroso II”, do której wchodzi 13 (spośród 27) komisarzy będących członkami EPL. W styczniu 2010 Rumiana Żelewa została zastąpiona przez Kristalinę Georgiewą.

Parlament Europejski[edytuj | edytuj kod]

Grupa EPL jest największą grupą polityczną w Parlamencie Europejskim. W jej skład wchodzi 265 Europosłów. Kandydaci wybrani z list partii członkowskich EPL w wyborach do Parlamentu Europejskiego zobowiązani są przystąpić do Grupy EPL w Parlamencie Europejskim. Zgodnie ze statutem EPL Przewodniczący Grupy EPL jest ex-officio Wiceprzewodniczącym EPL.

Poza Unią Europejską[edytuj | edytuj kod]

Prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili oraz była Premier Ukrainy Julia Tymoszenko podczas szczytu EPP

Poprzez członkostwo partii stowarzyszonych w skład EPP wchodzi także 5 szefów państw i rządów z krajów spoza UE: Jadranka Kosor (Chorwacja, HDZ), Recep Tayyip Erdogan (Turcja, AKP), Sali Berisha (Albania, DP), Nikola Gruevski (Macedonia, VMRO-DPMNE) i Micheil Saakaszwili (Gruzja, UNM).

EPP obejmuje także grupy parlamentarne w zgromadzeniach parlamentarnych Rady Europy, pod przewodnictwem Luca Volontè (Włochy, UDC) i OBWE, której przewodniczy Walburga Habsburg Douglas (Szwecja, MOD).

W ostatnich latach EPP rozwinęła stosunki dwustronne z głównymi partiami konserwatywnymi spoza Europy. Z powodu silnego ukierunkowania transatlantyckiego działalności międzynarodowa partii skupiła się szczególnie na Ameryce Północnej. EPP utrzymuje stosunki z International Republican Institute (IRI).

EPP jest europejskim skrzydłem dwóch centroprawicowych organizacji wielostronnych: Międzynarodówki Centrowych Demokratów (CDI) i Międzynarodowej Unii Demokratycznej (IDU). EPL jest również członkiem European Movement International.

Partie należące do Europejskiej Partii Ludowej[edytuj | edytuj kod]

Partie związane z Europejską Partią Ludową dzielą się na ugrupowania członkowskie, stowarzyszone i obserwatorów[3].

Ugrupowania członkowskie[edytuj | edytuj kod]

 Austria

 Belgia

 Bułgaria

 Cypr

 Czechy

 Dania

 Estonia

 Finlandia

 Francja

 Grecja

 Hiszpania

 Holandia

 Irlandia

 Litwa

 Luksemburg

 Łotwa

 Malta

 Niemcy

 Polska

 Portugalia

 Rumunia

 Słowacja

 Słowenia

 Szwecja

 Węgry

 Włochy

Ugrupowania stowarzyszone[edytuj | edytuj kod]

 Chorwacja

 Norwegia

  • Høyre (Norweska Partia Konserwatywna)

 Serbia

 Szwajcaria

Obserwatorzy[edytuj | edytuj kod]

 Albania

 Białoruś

 Bośnia i Hercegowina

 Chorwacja

 Finlandia

 Gruzja

 Macedonia

 Mołdawia

 Norwegia

 San Marino

 Serbia

 Turcja

 Ukraina

 Włochy

Przypisy

  1. Jürgen Wahl: Czym jest Europejska Partia Obywatelska i do czego zmierza. Elżbieta Ptaszyńska-Sadowska, Piotr Żwak‪ (tłum.). Bytom: Wokół nas, 1998. ISBN 83-85338-83-7.
  2. Manifest Wyborczy Europejskiej Partii Ludowej (pdf).
  3. Lista partii członkowskich (pdf) (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]