Białowąs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Białowąs
widok wsi
widok wsi
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat szczecinecki
Gmina Barwice
Liczba ludności (2006) 400
Strefa numeracyjna (+48) 94
Tablice rejestracyjne ZSZ
SIMC 0302209
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Białowąs
Białowąs
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Białowąs
Białowąs
Ziemia 53°49′03,216″N 16°16′53,436″E/53,817560 16,281510Na mapach: 53°49′03,216″N 16°16′53,436″E/53,817560 16,281510

Białowąsosada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Barwice.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie koszalińskim.

Pierwsze wzmianki w kronikach o tej miejscowości pojawiają się już w średniowieczu. Dawne lenno rodów von Vodig oraz von Glasenapp. Ostatnim właścicielem majątku rycerskiego Balfanz (dawna, germańska nazwa Białowąsu) był Friedrich Wilhelm Graf von Rittberg. Twórcą obecnego układu przestrzennego zespołu pałacowo-parkowego był R. Haase. Do niego też należał majątek w okresie budowy pałacu wraz z zabudowaniami gospodarczymi.

Godne polecenia miejsca w miejscowości Białowąs:

- Pałac neogotycki z I poł. XIX w. na planie prostokąta z dwoma zryzalitowanymi,

Pałac w Białowąsie

prostokątnymi skrzydłami. Widoczne: taras z ryzalitem, ostrołukowe okna oraz lizeny. Wnętrze eklektyczne. Powierzchnia użytkowa 2270m².

- Park przypałacowy założony w I poł. XIX w.

- Unikatowe gatunki drzew: orzech czarny, cyprysiki, choina siebolda. W tym drzewa – pomniki przyrody: buk zwyczajny odm. czerwonolistna o obw. 325 cm (180 lat), dąb szypułkowy o obw. 825 cm (ok. 1200 lat), daglezja zielona o obw. 330 cm;

- Stary kościół oraz dawna kaplica grobowa z 1689 r. Ufundowana przez Kazimierza von Glasenapp. Wokół lipy drobnolistne o obw. od 300 cm do 410 cm (7 sztuk) oraz dęby szypułkowe: 420 cm i 450 cm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0