Borowik sosnowy
| Borowik sosnowy | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | borowikowce |
| Rodzina | borowikowate |
| Rodzaj | Boletus |
| Gatunek | borowik sosnowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Boletus pinophilus Pilát & Dermek Česká Mykol. 27(1): 6 (1973) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Borowik sosnowy (Boletus pinophilus Pilát & Dermek) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae)[1].
Systematyka i nazewnictwo [edytuj]
Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983, wcześniej w polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był przez Alinę Skirgiełło pod nazwą borowik szlachetny, odmiana sosnowa[2]. Synonimy łacińskie[1]:
- Boletus aestivalis var. pinicola (Vittad.) Sacc. (1910)
- Boletus edulis f. pinicola (Vittad.) Vassilkov (1966)
- Boletus edulis var. pinicola Vittad.
- Boletus pinicola (Vittad.) A. Venturi (1863)
Morfologia [edytuj]
Średnicy 8-20(30) cm, kolor ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, winnoczerwony. Powierzchnia matowa, w czasie deszczu lepka.
Na młodych owocnikach blade, na starszych stopniowo ciemnieją aż do oliwkowożółtego koloru.
Gruby z wyraźną brązową siateczką. Początkowo biały, potem stopniowo ciemnieje, aż do żółtego koloru.
U młodych grzybów biały (tylko pod skórką czerwonobrązowy), u starszych kremowobiały z żółtym odcieniem. Ma przyjemny korzenny zapach i jest smaczny.
Oliwkowy. Zarodniki gładkie o średnicy 14-18 x 5-6 μm, bez pory rostkowej.
Występowanie [edytuj]
Występuje przeważnie pod sosnami, ale także pod bukami, na kwaśnych glebach. Owocniki pojawiają się latem i jesienią (lipiec-październik).
Znaczenie [edytuj]
Grzyb jadalny. Nadaje się do wszystkich rodzajów przetwórstwa grzybów. Podobnie, jak inne jadalne borowiki szczególnie przydatny jest do suszenia.
Gatunki podobne [edytuj]
Borowika sosnowego można pomylić z gatunkami jadalnymi: borowikiem szlachetnym (Boletus edulis), borowikiem usiatkowanym (Boletus reticulatus) oraz z borowikiem ciemnobrązowym (Boletus aereus), który rośnie pod dębami i jest grzybem ciepłolubnym.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
- ↑ Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
Bibliografia [edytuj]
- Barbara Gumińska: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988, s. 280. ISBN 83-09-00714-0.
- Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 466. ISBN 83-7404-513-2.
