Cedr himalajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cedr himalajski
Cedrus-deodare-habit.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Rząd sosnowce
Rodzina sosnowate
Rodzaj cedr
Gatunek cedr himalajski
Nazwa systematyczna
Cedrus deodara deodara
Hort. Brit. 1: 388 1830[2]
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Gałązka cedra himalajskiego z szyszkami

Cedr himalajski (Cedrus deodara) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae'). Jest to najbardziej rozpowszechniony gatunek cedru.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Rośnie dziko w cieplejszych, górzystych i zalesionych obszarach zachodniego Afganistanu, Nepalu, Chin, Indii i Pakistanu[3]. Występuje na terenach górzystych sięgając do wysokości 2500 m n.p.m.[4]. Pierwotny zasięg występowania tego gatunku obecnie znacznie zmniejszył się wskutek wyrębu drzew[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Duże drzewo o stożkowatej koronie, ze zwisającym wierzchołkiem. W swojej ojczyźnie osiąga wysokość do 50 m, uprawiany w Polsce jest znacznie niższy (20-25 m). Ma szerokostożkowatą koronę i wyraźnie zwieszony pęd wierzchołkowy, gałęzie również zwieszają się[4].
Liście
Igły długości 3-5 cm, bardzo miękkie, niebieskozielone. Na długopędach wyrastają skrętolegle, na krótkopędach zebrane są w pęczki po 25-30 sztuk[4]. Mają długość ok. 3,5 cm[5]
Kwiaty
Kwiaty żeńskie szyszeczkowate, kwiaty męskie zebrane w wyprostowane kłosy[4].
Szyszki
Cylindryczne, długości 8-12 cm z jajowato zakończonym wierzchołkiem. Młode są pokryte niebieskawym nalotem, potem zmieniają kolor na czerwonobrązowy[4].

Odmiany uprawne[edytuj | edytuj kod]

Ten cedr posiada kilka bardzo ładnych odmian, które tak samo jak forma dzika mogą być uprawiane w ogrodach:

  • 'Aurea' – odmiana ogrodowa o złocistym wybarwieniu igieł, wyselekcjonowana z cedru himalajskiego. Bardziej wrażliwa na mrozy, więc wymaga miejsca zacisznego. Jest najczęściej uprawiana[5]
  • 'Karl Fuchs' – odmiana znacznie bardziej odporna na mróz niż gatunek dziki. Igły są szaroniebieskie. Polecany do mniejszych ogrodów, gdyż po 15 latach osiąga tylko 5 m wysokości.
  • 'Golden Horizon' – mały iglak mający tylko 5 m wysokości. Jego młode igły są jasnożółte. Niestety w zimniejszych rejonach Polski zawodzi w uprawie. Polecany tylko do najcieplejszych części zachodniej Polski.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W Polsce nie jest w pełni mrozoodporny (strefy mrozoodporności 7-10)[5]. W pierwszych latach uprawy wymaga okrycia na zimę. Starsze okazy radzą sobie dobrze z naszymi zimami. Może być sadzony na glebie wapiennej.

Przypisy

  1. P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website – PINACEAE. 2001–.
  2. The Plant List. [dostęp 2013-01-30].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2013-01-30].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.