Chlamydophila pneumoniae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chlamydia pneumoniae
Systematyka
Królestwo bakterie
Typ chlamydie
Rząd chlamydiales
Rodzina chlamydiaceae
Rodzaj chlamydophila
Gatunek C. pneumoniae

Chlamydophila pneumoniae (dawniej Chlamydia pneumoniae) – bakteria przenoszona drogą kropelkową, powodująca m.in. zapalenia płuc (rzadko u dzieci poniżej 5 r. życia). Poważnym następstwem tej infekcji jest uszkodzenie nabłonka rzęskowego w oskrzelach i alergiczne przestrojenie organizmu sprzyjające rozwojowi dychawicy oskrzelowej, nawracających katarów nosa, przewlekłego zapalenia gardzieli i zapalenia zatok. Dodatkowe objawy to bóle stawów i nierzadko zapalenie stawów. Może uszkadzać śródbłonek naczyń i tworzy się blaszka miażdżycowa. Podejrzewa się związek bakterii z chorobą Alzheimera i stwardnieniem rozsianym, jednakże żadne dotychczasowe badania nie potwierdziły tej hipotezy[1].

Charakterystyka bakterii: bakteria wewnątrzkomórkowa, posiada rybosomy, ściana komórkowa zawiera LPS (lipopolisacharyd), ale brak jest peptydoglikanu, nie wytwarza ATP - musi być dostarczone przez komórkę gospodarza. Oporna na antybiotyki beta-laktamowe.

Cykl rozwojowy: ciałko elementarne (zakaźne) - na zewnątrz komórki → po wniknięciu ciałko siatkowate - retikulocytarne - po 5-6 h po wniknięciu do komórki → podział ciałka siatkowatego → ciałko pośrednie - skupione ciałka siatkowate → wyrzucenie ciałek elementarny (liza komórki).

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Badanie laboratoryjne plwocin, wymazu z gardła, popłuczyn oskrzelowych, badania serologiczne. Najpopularniejszym badaniem jest test Elisa polegający na określeniu poziomu specyficznych immunoglobulin we krwi. We wczesnej fazie infekcji wykrycie przeciwciał klasy IgM świadczy o rozwijającej się infekcji, wykrycie przeciwciał w klasie IgG świadczy o dłużej trwającej infekcji lub o infekcji przebytej w przeszłości, natomiast dodatni wynik w klasie IgA świadczy o przewlekłej formie infekcji.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Do leczenia zakażeń stosuje się antybiotyki przez okres od 2 do 6 tygodni (w zależności od czasu trwania infekcji i stanu pacjenta)[1]:

W przypadku zbyt krótkiego leczenia często dochodzi do nawrotów choroby[1].

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.