Chrabków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chrabków
Przydrożny krzyż z 1919 r fundacji Piotra i Małgorzaty Dąbrowskich w Chrabkowie
Przydrożny krzyż z 1919 r fundacji Piotra i Małgorzaty Dąbrowskich w Chrabkowie
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat pińczowski
Gmina Pińczów
Liczba ludności (2006) ok. 140
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TPI
SIMC 0262830
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Chrabków
Chrabków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chrabków
Chrabków
Ziemia 50°32′N 20°40′E/50,533333 20,666667Na mapach: 50°32′N 20°40′E/50,533333 20,666667

Chrabków (do 31 grudnia 2012 Chrapków[1]) – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Pińczów.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w XIX wieku miejscowość znana była pod nazwą Chrapków[2]. Na przełomie XVIII i XIX wieku stanowiła własność rodziny Romanowskich herbu Bożawola. Synem jednego z właścicieli – Józefa Romanowskiego był Filip Nereusz (1794-1853), malarz i wykładowca, uczeń wielkiego XVIII-wiecznego artysty Jana Chrzciciela Lampiego.

W latach 30. XIX wieku mieszkał tu Józef Kenig (1821-1900), krewny Romanowskich, uznawany za jednego z wybitniejszych polskich dziennikarzy i krytyków teatralnych XIX wieku.

Według spisu ludności z 1827 r. w Chrabkowie w 17 domach mieszkało 97 osób.

W XX wieku resztkę dawnych dóbr Romanowskich, z terenem dworu i parku zakupiła rodzina Oleszczyków, którzy pozostali tu właścicielami do końca II wojny światowej (na cmentarzu w Sędziejowicach – parafii Chrabkowa – jest grób Jana Oleszczyka, „właściciela dóbr Chrabków”).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zachowały się resztki parku dworskiego z XIX wieku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Ustaw z 29.12.2012, poz. 1515.
  2. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, Warszawa 1880, Tom I, s. 641.