Dławigad malajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dławigad malajski
Mycteria cinerea[1]
(Raffles, 1822)
Dławigad malajski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd pelikanowe
Podrząd bocianowce
Rodzina bociany
Rodzaj Mycteria
Gatunek dławigad malajski
Synonimy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[8]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dławigad malajski (Mycteria cinerea) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny bocianów (Ciconiidae), występujący w południowo-wschodniej Azji. Ptak nieliczny, zagrożony wyginięciem.

Zasięg występowania i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Południowo-wschodnia Azja[9]; występuje na terenach południowego Wietnamu, Kambodży, Półwyspu Malajskiego i Indonezji (wyspy Sumatra, Jawa i Celebes)[10]. Zdecydowana większość populacji występuje w Indonezji[8].

Ptak ten zasiedla głównie strefy przybrzeżne, pokarm zdobywa na rozległych bagnach, natomiast gniazduje w miejscach graniczących z namorzynami i słodkowodnymi, leśnymi bagnami i torfowiskami[10]. Widywany również na jeziorach, stawach i polach ryżowych[10]. Spotykany do 50 km od wody, czasami żywi w pobliżu osiedli ludzkich[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy opisany przez Rafflesa w 1822 roku pod nazwą Tantalus cinereus[2]. Dawniej umieszczany był w rodzajach Ibis, Tantalus lub Pseudotantalus[3][4][5][6]. Takson monotypowy, nie wyróżniono podgatunków[9][11][10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 95–100 cm[10]. Długość skrzydła 43,5–50 cm, wierzchołka dzioba 19,4–27,5 cm, stępu 18,8–25,5 cm i ogona 14,5–17 cm[12]. Upierzenie ogólnie koloru białego lub mlecznego poza błyszcząco-zielonym ogonem i lotkami[10]. Dziób koloru żółtego. Nagie części ciała (głowa i nogi) koloru czerwonego[10]. Pióra młodych ptaków koloru szarego, z większym upierzeniem głowy. Nagie części ciała u młodych ptaków koloru żółtego matowego[10].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Poluje na duże poskoczki z rodzaju Periophthalmus o długości ciała o 10–23 cm, także na małe ryby, węże, żaby[10], krewetki i kraby[13][14]. Większość obserwowanych metod polowania polega na sondowaniu długim dziobem powierzchni wody i wykrywania poprzez dotyk pływających w niej ryb[10]. Czasami poluje również poprzez obserwację[10]. Dzienne spożycie pokarmu szacuje się na około 630 g, a poluje tylko około dwóch godzin[10]. Często przebywa w płytkich basenach lasów namorzynowych, gdzie występuje duże zagęszczenie ryb[10].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres rozrodczy prawdopodobnie przypada na porę suchą (lipiec-sierpień) zarówno na Sumatrze jak i na Jawie, chociaż na Pulau Rambut zaobserwowano rozród w listopadzie i marcu[10]. Gniazduje w koloniach na drzewach. Gniazdo zazwyczaj znajduje się 6–12 m nad ziemią, na dużym drzewie. Samica znosi od 1 do 4 jaj[10]. Szczegóły wychowu młodych nieznane.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Dławigad malajski jest objęty konwekcją CITES (załącznik I)[15]. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii EN (zagrożony wyginięciem)[8].

Przypisy

  1. Mycteria cinerea w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Thomas Stamford Raffles. Descriptive Catalogue of a Zoological Collection made in Sumatra. „The Transactions of the Linnean Society of London”. 13, s. 327, 1822 (ang.). 
  3. 3,0 3,1 Coenraad Jacob Temminck. Tanlale Lactė. „Nouveau Recueil de Planches Coloriées D'oiseaux”. 5, s. 289, 1825 (fr.). 
  4. 4,0 4,1 Robert Ridgway. „Proceedings of the U.S. National Museum”. 5, 1833 (ang.). 
  5. 5,0 5,1 Richard Bowdler Sharpe. Plataleæ, Herodiones, Steganopodes, Alcæ, and Impennes. „Catalogue of the Birds of the British Museum”. 26, s. 326, 1898 (ang.). 
  6. 6,0 6,1 James Lee Peters: Checklist of Birds of the World. Cz. 1. Cambridge: Harvard University Press, 1931, s. 127. (ang.)
  7. M. Philip Kahl: Suborder Ciconiae. W: Ernst Mayr, G. William Cotrel: Checklist of Birds of the World. Wyd. 2. Cz. 1. Cambridge: Museum of Comparativer Zoology, 1979, s. 246.
  8. 8,0 8,1 8,2 Mycteria cinerea. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  9. 9,0 9,1 Frank Gill, David Donsker: Family Ciconiidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-14].
  10. 10,00 10,01 10,02 10,03 10,04 10,05 10,06 10,07 10,08 10,09 10,10 10,11 10,12 10,13 10,14 10,15 Elliott 1992 ↓, s. 457.
  11. Denis Lapage: Dławigad malajski (Mycteria cinerea) (Raffles, 1822). Avibase. [dostęp 2014-02-06].
  12. James Hancock, James A. Kushlan, M. Philip Kahl: Storks, Ibises and Spoonbills of the World. A&C Black, 2010. ISBN 1408135000. (ang.)
  13. Muhammad Iqbal, Ahmad Ridwan, Fadly Takari, Heri Mulyono. Rediscovery of a Milky Stork Mycteria cinerea breeding colony in South Sumatra province, Indonesia. „BirdingASIA”. 10, s. 62-66, 2008 (ang.). 
  14. Muhammad Iqbal, Fadly Takari, Heri Mulyono, Rasam. A note on the breeding success of Milky Stork Mycteria cinerea in 2008, South Sumatra province, Indonesia and more on its diet. „BirdingASIA”. 11, s. 73-74, 2009 (ang.). 
  15. Appendices I, II and III. Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora. [dostęp 2014-02-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrew Elliott: Family Ciconiidae (Storks). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)