Daniel Słupnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Daniel Słupnik[1]
święty mnich stylita
Feofan Stlpnik.jpg
Pochodzący z XIV wieku fresk Teofana Greka z wizerunkiem Daniela Słupnika.
Data urodzenia 409
Maretha
Data śmierci ok. 490
Anaplus
Kościół/
wyznanie
katolicki, prawosławny, ormiański
Wspomnienie 11 grudnia[a]

11 grudnia[b]
24 grudnia[c]

Atrybuty zwój
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Daniel Słupnik, Daniel Stylita, Daniel z Konstantynopola, cs. Prepodobnyj Daniił Stołpnik (ur. 409 w Ma(e)ratha w Syrii, obecnie Samsat w Turcji, zm. ok. 490[2] lub 493 w Anaplus nad Cieśniną Kerczeńską (Bosporus), dzisiejsza dzielnica Kuruçeşme w Stambule[3]) – święty Kościoła katolickiego, prawosławnego i ormiańskiego, jeden ze świętych stylitów.

Żywot świętego[edytuj | edytuj kod]

Źródłem wiedzy o Danielu Słupniku jest biografia sporządzona przez jednego z jego uczniów. Według współczesnych badaczy mnichem został w wieku osiemnastu lat, a później pełnił urząd igumena[1]. Poznanie Symeona Słupnika zainspirowało go i po rezygnacji z pełnionej w klasztorze funkcji wędrował odwiedzając pustelników Palestyny i Syrii[1]. Z Jerozolimy udał się do Konstantynopola do klasztoru św. Michała, a po dziewięciu latach, na wieść o śmierci Symeona podjął za jego przykładem życie na słupie[1].

Hagiograficzne zapisy mówią iż zadziwiał innych zakonników swoją gorliwością. Był uczniem św. Symeona Stylity Starszego, który pobłogosławił go na prowadzenie samotnego życia w ruinach pogańskiej świątyni w pobliżu Konstantynopola. Po śmierci Symeona przeniósł się nad Morze Czarne, gdzie wzniósł dla siebie platformę opartą na dwóch słupach. Otrzymał tam święcenia kapłańskie; ze słupa zszedł do końca życia tylko raz, aby wystąpić przeciw monofizytyzmowi.

Za życia zyskał opinię świętego. Przybywali do niego zwykli wierni, jak również patriarchowie Konstantynopola oraz cesarze Leon I i Zenon. Święty wygłaszał dla wszystkich proste kazania, w których ostrzegał przed grzechem, wzywał do wzajemnej miłości i szczególnej troski o biednych. Zmarł w 489 lub 490 i został pochowany w pobliżu słupa, na którym przeżył trzydzieści trzy lata[1].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Dzień obchodów

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 11 grudnia[4].

Cerkiew prawosławna i Kościół ormiański[3] wspominają świętego mnicha 11/24 grudnia[5], tj. 24 grudnia według kalendarza gregoriańskiego. Czczony jest razem z innym świętym stylitą, Łukaszem, którego pamięć Cerkiew czci tego samego dnia[2].

Ikonografia

W ikonografii przedstawiany jest na słupie, ubrany w czarne mnisze szaty stoi (widoczny od pasa) na słupie skalnym, do którego prowadzi jeden otwór. Ma długą siwą brodę, a ręce złożone w modlitewnym geście. Niekiedy w jeden z nich trzyma zwój[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 2: D-G. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 9/10. ISBN 83-7097-374-4.
  2. 2,0 2,1 2,2 prep. Daniel Stylita na cerkiew.pl (oprac. Jarosław Charkiewicz)
  3. 3,0 3,1 Daniel Stylitis (von Konstantinopel) - Ökumenisches Heiligenlexikon (niem.)
  4. Daniele Bolognini: San Daniele lo Stilita (wł.). [dostęp 2010-10-02].
  5. podwójne datowanie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]