Zenon Izauryjczyk
| Zenon | |
| Imiona | Tarasis, Flavius Zeno |
| Panował jako | Imperator Caesar Flavius Zeno Augustus |
| Czas panowania | 9 lutego 474 r. – 9 kwietnia 491 r. |
| Dynastia | leońska |
| Data urodzin | ok. 425 r. |
| Data śmierci | 9 kwietnia 491 r. – Konstantynopol |
| Moneta | |
| Lista cesarzy bizantyńskich | |
Zeno, Imperator Caesar Flavius Zeno Augustus, Tarasicodissa, Trascalissaeus (ur. ok. 425, zm. 9 kwietnia 491) – cesarz wschodniorzymski od 9 lutego 474 do 9 kwietnia 491. Był zięciem cesarza Leona I, mężem jego córki Ariadny.
Dowodził wojskami w Antiochii. Przyczynił się do upadku wszechwładnego wodza, Alana Aspara w 471 r. Za panowania swego syna Leona II występował w jego imieniu jako regent. W 475 utracił władzę w wyniku rewolty Bazyliskusa, który ogłosił się cesarzem. W sierpniu 476 roku wkroczył do Konstantynopola, usunął Bazyliskusa i odzyskał władzę. W 477 roku kazał zamordować Armatusa. Pełnił urząd konsula w 479 roku. W tym samym roku Odoaker odesłał mu insygnia cesarskie z zachodu i uznał jego formalne zwierzchnictwo. Ale cesarz popierał później przeciwko Odoakrowi, władcę Ostrogotów Teodoryka, który usunął rywala i na terenie Italii założył własne królestwo.
W 482 wydał tzw. Henotikon. W zamierzeniu Zenona miał to być akt kompromisowy między ortodoksyjnym chrześcijaństwem a monofizytami. Jednakże dokument tylko zaognił spory religijne, doprowadzając do tzw. schizmy akacjańskiej. W 489 zamknął szkołę w Edessie, poddającą się wpływom nestoriańskim. Pod koniec panowania dokonał rzezi Żydów i Samarytan.
| Poprzednik Leon II |
Cesarz wschodniorzymski 474 – 475 |
Następca Bazyliskus |
| Poprzednik Bazyliskus (jako cesarz wschodniorzymski) i Juliusz Nepos (jako cesarz zachodniorzymski) |
Cesarz bizantyjski 476 – 491 |
Następca Anastazjusz I |