Diecezja osnabrücka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diecezja osnabrücka
Katedra diecezjalna
Katedra diecezjalna
Siedziba Osnabrück
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Metropolia hamburska
Katedra diecezjalna Katedra św. Piotra w Osnabrück
Biskup diecezjalny Franz-Josef Bode
Biskup pomocniczy Johannes Wübbe
Biskup senior Theodor Kettmann
Dane statystyczne
Liczba wiernych 585 212
Liczba kapłanów 409
Liczba dekanatów 10
Liczba parafii 239
Powierzchnia 12 580 km²
brak współrzędnych
Strona internetowa
Obecne granice diecezji osnabrückiej

Diecezja osnabrücka (łac.: Dioecesis Osnabrugensis) – katolicka diecezja niemiecka położona w północno-zachodniej części kraju, obejmująca swoim zasięgiem części landów Dolna Saksonia i Brema. Siedziba biskupa znajduje się w katedrze św. Piotra w Osnabrück.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Diecezja osnabrücka została założona w 772 r. przez Karola Wielkiego, który zamierzał schrystianizować podbite plemię Sasów. Pierwszym biskupem był św. Wicho (785-804), jednak faktycznym organizatorem biskupstwa był kolejny ordynariusz Meginhard z Meignoz.

W późnym średniowieczu diecezja przekształciła się w świeckie księstwo biskupie. W XVI w. wyniku reformacji większość wiernych przeszła na luteranizm. Osnabrück był miastem zamieszkanym przez mieszkańców wyznających zarówno luteranizm jak i katolicyzm. Mimo to na terenie miasta oraz diecezji nie dochodziło do napięć między oboma wspólnotami, co stanowiło unikat w skali całej Rzeszy ogarniętej wojnami religijnymi. Wynikało to z tego, iż księża katoliccy łączyli elementy obu wyznań. Taka sytuacja utrzymała się do wojny trzydziestoletniej, zakończonej pokojem westfalskim (1648). Na jego mocy duchowni zostali zmuszeni do wyboru konfesji. Od tej pory urząd biskupa należał raz do katolików, a innym razem do protestantów. Z reguły jednak był nim książę z panującej na terenie Dolnej Saksonii dynastii Welfów. Ostatnim księciem-biskupem był książę Friedrich August von York und Albany (17641803) – luteranin, mianowany biskupem w 197. dniu życia przez swojego ojca Jerzego III Hanowerskiego, króla Wielkiej Brytanii.

W 1803 r. diecezja została sekularyzowana. W jej miejsce utworzono wikariat apostolski, na czele którego stanął bp Klemens von Gruben. Jego zadaniem była duchowa opieka nad katolikami zamieszkującymi ziemie Elektoratu Hanowerskiego.

Bullą papieską Impensa Romanorum Pontificum z 26 marca 1824 papież Leon XII przywrócił diecezję osnabrücką, którą bezpośrednio podporządkowano do Rzymu. Miała być ponadto w unii personalnej z diecezja hildesheimską, jednak trwała ona tylko 2 lata (1855-1857).

W 1930 r. po reorganizacji struktury terytorialnej kościoła katolickiego w Niemczech biskupstwo to podporządkowano metropolii kolońskiej.

Po II wojnie światowej większa część diecezji Hamburg, Szlezwik-Holsztyn, cześć Meklemburgii znalazła się w graniach NRD, co uniemożliwiało kontakty z parafiami znajdującymi się we wschodniej części Niemiec. W wyniku tego utworzono dla tych obszarów administraturę apostolskąBiskupi Urząd w Schwerin (Bischöfliches Amt Schwerin), w którym rezydował biskup pomocniczy, będący wikariuszem generalnym całej diecezji.

W 1995 r. z diecezji osnabrückiej oficjalnie wyłączono administraturę apostolską w Schwerin, która przekształcono w archidiecezje hamburską, której podporządkowano biskupstwo w Osnabrück, liczące blisko 12 tys. km² w nowych granicach.

Biskupi[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Biskupi Osnabrücka.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Diecezja osnabrücka składa się z 10 dekanatów[1]:

  • Dekanat Grafschaft Bentheim
  • Dekanat Bremen
  • Dekanat Emsland-Mitte
  • Dekanat Emsland-Nord
  • Dekanat Emsland-Süd
  • Dekanat Osnabrück-Nord
  • Dekanat Osnabrück-Stadt
  • Dekanat Osnabrück-Süd
  • Dekanat Ostfriesland
  • Dekanat Twistringen

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]