Dominum et vivificantem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dominum et vivificantem
John paul 2 coa.svg
Autor Jan Paweł II
Miejsce wydania Watykan
Język łaciński
Data I wyd. 1986
Wydawca Libreria Editrice Vaticana
Tematyka pneumatologia
Typ utworu encyklika papieska
poprzednia
Slavorum apostoli
następna
Redemptoris Mater
Artystyczna wizja encykliki "Dominum et vivificantem" na suficie Bazyliki Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach.

Dominum et vivificantem (łac. Pana i Ożywiciela) – piąta encyklika Jana Pawła II, ogłoszona 18 maja 1986 roku, poświęcona Duchowi Świętemu[1].

Pełny tytuł dokumentu:

Encyklika «Dominum et vivificantem» o Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata.

Dokument składa się ze wstępu, trzech rozdziałów (części) oraz zakończenia.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Wśród źródeł, które zostały użyte przez redagującego dokument, znalazły się: Biblia, dokumenty soborowe, pisma Ojców Kościoła i teologów, dokumenty papieskie i teksty liturgiczne. Wśród cytowanych autorów znaleźli się: Tomasz z Akwinu, Leon XIII, Bazyli Wielki, Cyryl Aleksandryjski, Augustyn z Hippony, Ireneusz z Lyonu, Grzegorz Wielki, Atanazy Aleksandryjski, Bonawentura z Bagnoregio, Hilary z Poitiers, Ambroży z Mediolanu, Cyryl Aleksandryjski, Dydym Aleksandryjski, Jan Chryzostom. Papież odwołał się do sekwencji Veni, Sancte Spiritus oraz Reple cordis intima[1].

Tematyka[edytuj | edytuj kod]

Dokument porusza tematykę związaną z pneumatologią. Podrozdziały części pierwszej (Duch Ojca i Syna dany Kościołowi)[1]:

  1. Obietnica i objawienie siły Jezusa podczas wieczerzy paschalnej
  2. Ojciec, Syn i Duch Święty
  3. Zbawcze udzielanie się Boga w Duchu Świętym
  4. Mesjasz namaszczony Duchem Świętym
  5. Jezus z Nazaretu, „wyniesiony” w Duchu Świętym
  6. Chrystus Zmartwychwstały mówi: „weźmijcie Ducha Świętego!”
  7. Duch Święty a czas Kościoła

Podrozdziały części drugiej (Duch, który przekonuje świat o grzechu):

  1. Grzech, sprawiedliwość i sąd
  2. Świadectwo dnia Pięćdziesiątnicy
  3. Świadectwo początku: pierworodny wymiar grzechu
  4. Duch, który przeobraża cierpienie w odkupieńczą miłość
  5. Krew, która oczyszcza sumienia
  6. Grzech przeciw Duchowi Świętemu

Trzecia część − Duch, który daje życie − została podzielona na następujące podrozdziały:

  1. Motyw jubileuszu dwutysiąclecia: Chrystus, „który się począł z Ducha Świętego”
  2. Motyw jubileuszu: objawiła się łaska
  3. Duch Święty w immanentnym konflikcie z człowiekiem: ciało pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciw ciału
  4. Duch Święty umacnia „człowieka wewnętrznego”
  5. Kościół – sakramentem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem
  6. Duch i Oblubienica mówią: „przyjdź!”

W zakończeniu papież prosi Ducha Świętego o błogosławieństwo i łaskę dla Kościoła i rodziny ludzkiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jan Paweł II: Dominum et vivificantem. Watykan: Libreria Editrice Vaticana, 1986. [dostęp 2013-02-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]