Dominum et vivificantem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dominum et vivificantem
John paul 2 coa.svg
Autor Jan Paweł II
Miejsce wydania Watykan
Język łaciński
Data wydania 1986
Wydawca Libreria Editrice Vaticana
Tematyka pneumatologia
Typ utworu encyklika papieska
poprzednia
Slavorum apostoli
następna
Redemptoris Mater
Artystyczna wizja encykliki "Dominum et vivificantem" na suficie Bazyliki Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach.

Dominum et vivificantem (łac. Pana i Ożywiciela) – piąta encyklika Jana Pawła II, ogłoszona 18 maja 1986 roku, poświęcona Duchowi Świętemu[1].

Pełny tytuł dokumentu:

Encyklika «Dominum et vivificantem» o Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata.

Dokument składa się ze wstępu, trzech rozdziałów (części) oraz zakończenia.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Wśród źródeł, które zostały użyte przez redagującego dokument, znalazły się: Biblia, dokumenty soborowe, pisma Ojców Kościoła i teologów, dokumenty papieskie i teksty liturgiczne. Wśród cytowanych autorów znaleźli się: Tomasz z Akwinu, Leon XIII, Bazyli Wielki, Cyryl Aleksandryjski, Augustyn z Hippony, Ireneusz z Lyonu, Grzegorz Wielki, Atanazy Aleksandryjski, Bonawentura z Bagnoregio, Hilary z Poitiers, Ambroży z Mediolanu, Cyryl Aleksandryjski, Dydym Aleksandryjski, Jan Chryzostom. Papież odwołał się do sekwencji Veni, Sancte Spiritus oraz Reple cordis intima[1].

Tematyka[edytuj | edytuj kod]

Dokument porusza tematykę związaną z pneumatologią. Podrozdziały części pierwszej (Duch Ojca i Syna dany Kościołowi)[1]:

  1. Obietnica i objawienie siły Jezusa podczas wieczerzy paschalnej
  2. Ojciec, Syn i Duch Święty
  3. Zbawcze udzielanie się Boga w Duchu Świętym
  4. Mesjasz namaszczony Duchem Świętym
  5. Jezus z Nazaretu, „wyniesiony” w Duchu Świętym
  6. Chrystus Zmartwychwstały mówi: „weźmijcie Ducha Świętego!”
  7. Duch Święty a czas Kościoła

Podrozdziały części drugiej (Duch, który przekonuje świat o grzechu):

  1. Grzech, sprawiedliwość i sąd
  2. Świadectwo dnia Pięćdziesiątnicy
  3. Świadectwo początku: pierworodny wymiar grzechu
  4. Duch, który przeobraża cierpienie w odkupieńczą miłość
  5. Krew, która oczyszcza sumienia
  6. Grzech przeciw Duchowi Świętemu

Trzecia część − Duch, który daje życie − została podzielona na następujące podrozdziały:

  1. Motyw jubileuszu dwutysiąclecia: Chrystus, „który się począł z Ducha Świętego”
  2. Motyw jubileuszu: objawiła się łaska
  3. Duch Święty w immanentnym konflikcie z człowiekiem: ciało pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciw ciału
  4. Duch Święty umacnia „człowieka wewnętrznego”
  5. Kościół – sakramentem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem
  6. Duch i Oblubienica mówią: „przyjdź!”

W zakończeniu papież prosi Ducha Świętego o błogosławieństwo i łaskę dla Kościoła i rodziny ludzkiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jan Paweł II: Dominum et vivificantem. Watykan: Libreria Editrice Vaticana, 1986. [dostęp 2013-02-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]