Dregowicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Plemiona słowiańskie w VIII–X wieku

Dregowicze, Drogowiczeplemię wschodniosłowiańskie.

W źródłach pisanych Dregowicze po raz pierwszy zostali wymienieni przez Konstantyna Porfirogenetę w połowie IX wieku[1]. Nazwa plemienia pochodzi od słów dragva, dreg-dreg'v – moczar, błoto. Na ziemie dzisiejszej Białorusi przybyli w drugiej połowie I tysiąclecia ze strefy lessowej na Wołyniu, wyparci stamtąd przez ludy tureckie. Granice ziem dregowickich zakreślały rzeki na południu Prypeć, na wschodzie Dniepr, na północy Dźwina i Niemen, na zachodzie Bug. Sąsiadowali od południa z Drewlanami (przypuszczalnie był to odłam Dregowiczów znad południowego Polesia) i Dulebami, na wschodzie z Radymiczami, na północy z Krywiczami, na północy z Jaćwięgami, na północnym zachodzie z Mazowszanami i Lędzianami[2].

Około IX wieku Dregowicze przeszli na gospodarkę rolniczą i hodowlaną. Wodne szlaki handlowe na ziemi Dregowiczów wzdłuż Prypeci i Bugu sprzyjały rozwojowi handlu pomiędzy Słowianami zachodnimi a arabskim Wschodem[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M. Kosman, Historia Białorusi, s. 27.
  2. M. Kosman, Historia Białorusi, s. 29.
  3. M. Kosman, Historia Białorusi, s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]