Dziergowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dziergowice
Herb
Herb Dziergowic
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat kędzierzyńsko-kozielski
Gmina Bierawa
Liczba ludności (2005) 2556[1]
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 47-244
Tablice rejestracyjne OK
SIMC 0491618
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Dziergowice
Dziergowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dziergowice
Dziergowice
Ziemia 50°14′18″N 18°17′07″E/50,238333 18,285278
Strona internetowa miejscowości

Dziergowice (dodatkowa nazwa w j. niem. Oderwalde, do 1931 Dziergowitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Bierawa.

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Przysiółkami wsi są: Grobla, Księża Łąka.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości wywodzi się od pierwotnej polskiej nazwy dzierżawa[2]. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą nazwę wymienia Dziergowice podając jej znaczenie "Lehngut, Lehnbesitz" czyli w języku polskim "Dziedziczna dzierżawa, własność"[2]. Zgodna ze znaczeniem podanym przez badacza pierwotna nazwa wsi powinna więc brzmieć Dzierżawice. Nazwa została później fonetycznie zgermanizowana na Dziergowitz[2], a później zmieniono ją na całkowicie niemiecką Oderwalde w wyniku czego utraciła ona swoje pierwotne znaczenie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsze wzmianki o wsi Dziergowice pochodzą z 1274. Na ziemiach należących do księcia Raciborskiego rycerz Henryk zakłada osadę. 22 czerwca 1919 roku 80 osób, do których nie dotarła informacja o odwołaniu planowanego powstania, w wyznaczonym terminie powstało przeciwko Niemcom, zajmując lokalne urzędy niemieckie. Zdekonspirowani spiskowcy musieli uchodzić do Polski[3]. Także w miejscowości znajdowała się najstarsza karczma na Odrą oraz port rzeczny transportujący głównie drewno.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • cmentarz parafialny
  • kaplica cmentarna, szachulcowa, zabytkowa z 1794 r., znajduje się niedaleko kościoła
  • mogiły zbiorowe powstańców śląskich

inne zabytki:

  • kościół pod wezwaniem św. Anny, neogotycki, konsekrowany w 1906 roku.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

  • Publiczna Szkoła Podstawowa w Dziergowicach, ul.Kozielska 8
  • Zespół Szkół Dwujęzycznych w Solarni, ul. Raciborska 42
  • Przedszkole

Sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się klub sportowy Odrzanka Dziergowice. Oprócz sekcji piłki nożnej jest tutaj także sekcja psich zaprzęgów Czemi, która odnosi sukcesy na tle krajowym i międzynarodowym. Klub rozwija się bardzo dynamicznie oraz odnosi wiele sukcesów w dziedzinie sportu.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Wieś ma charakter przemysłowo-rolniczy. Swoją siedzibę ma tutaj: Opolska Kopalnia Surowców Mineralnych Sp. z o.o. Kopalnia Dziergowice. Kopalnia produkuje żwiry, piaski, grysy i różne mieszanki.

Przy kopalni znajdują się zbiorniki wodne powstałe po wydobyciu żwiru i piasku, wykorzystywane w sezonie letnim jako kąpieliska. W ich pobliżu znajduje się ośrodek wypoczynkowy.

Niedaleko stacji kolejowej znajduje się KOLMECH zajmujący się renowacją taborów kolejowych.

Komunikacja: układ drogowy[edytuj | edytuj kod]

Przez Dziergowice przechodzą dwie ważne drogi wojewódzkie: 422 425. Przy czym z powodu braku mostu DK422 jest nieprzejezdna.

PKS, kolej[edytuj | edytuj kod]

  • Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej S.A. posiada w Dziergowicach zlokalizowane 4 przystanki.

Rozkład jazdy PKS w Dziergowicach

Znani ludzie urodzeni w Dziergowicach[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Strategia Rozwoju Gminy Bierawa. [dostęp 23 listopada 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 78.
  3. Kronika powstań polskich 1794—1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, s. 353. ISBN 83-86079-02-9.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 1.12.2012]. s. 29.
  5. [http://encyklopedia.pwn.pl/haslo.php?id=4001262 Zgrzebniok Alfons – Encyklopedia PWN
  6. Henryka Wolna, "Komendant Rakoczy", MON, Warszawa 1985, ISBN 83-11-07166-7