Ekonomia behawioralna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ekonomia behawioralna jest dziedziną analizy ekonomicznej, która weryfikuje założenia ekonomii neoklasycznej w oparciu o wyniki badań socjologicznych i psychologicznych[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W początkowym okresie rozwoju ekonomia klasyczna zawierała liczne odwołania do psychologii, etyki i moralnościi. Przykładowo, Adam Smith napisał „Teorię moralnych sentymentów”, ważne dzieło opisujące psychologiczne pryncypia indywidualnego zachowania, a Jeremy Bentham pisał obszerne teksty na temat psychologicznego podszycia utylitaryzmu[2].

Ekonomiści zaczęli się oddalać od psychologii podczas rozwoju neoklasycznej ekonomii, jako że starali się przekształcić tę dyscyplinę w naukę naturalną, używając wyjaśnień zachowania ekonomicznego wywodzących się z przypuszczeń na temat natury czynników ekonomicznych (tzw. "przewrót paretowski"[2]). Rozwinięto koncepcję homo oeconomicus i jej psychologiczny aspekt był zasadniczo racjonalny. Pomimo to, psychologiczne wyjaśnienia nadal dostarczały informacji wielu ważnym postaciom związanym z ekonomią neoklasyczną, jak Francis Edgeworth, Vilfredo Pareto, Irving Fisher i John Maynard Keynes.

Pomimo iż psychologia niemalże zniknęła z dyskusji o ekonomii w XX wieku ukazywała się w pracach Francuza Gabriela Tarde, Amerykanina George Katona i Węgra Laszlo Garai. Modele użyteczności oczekiwanej i zdyskontowanej zaczęły zyskiwać szeroką akceptację, generując sprawdzalne hipotezy na temat podejmowania decyzji pod wpływem przypadkowości oraz konsumpcji intertemporalnej. Wkrótce wiele zaobserwowanych i powtarzających się anomalii zakwestionowało te hipotezy. Co więcej, podczas lat 60-tych psychologia kognitywna zaczęła bardziej naświetlać mózg jako narzędzie przetwarzania informacji (w przeciwieństwie do modeli behawiorystycznych). Psycholodzy z tej dziedziny, jak Ward Edwards, Amos Tversky i Daniel Kahneman zaczęli porównywać swoje kognitywne modele podejmowania decyzji pod wpływem ryzyka i przypadkowości do modeli ekonomicznych racjonalnego zachowania. W psychologii matematycznej zaobserwować można długotrwałe zainteresowanie tranzytywności preferencji oraz tego jaki rodzaj miary stanowi użyteczność (Luce, 2000).

Ważna praca w rozwoju ekonomii behawioralnej oraz dziedzin finansowych została napisana przez Kahnemana i Tverskiego w roku 1979. Praca ta, „Badanie teorii: Analiza decyzji pod wpływem ryzyka” użyła kognitywnych technik psychologicznych w celu wyjaśnienia wielu udokumentowanych rozbieżności w podejmowaniu decyzji ekonomicznych w stosunku do teorii neoklasycznej. Jednakże „Teoria Przestępstwa” autorstwa laureata nagrody nobla Gary'ego Beckera w 1967 była znaczącym dziełem które przyczyniło się do zaangażowania elementów psychologicznych do podejmowania decyzji ekonomicznych; Becker jednakże nalegał na podtrzymywanie ścisłej spójności preferencji. Śledząc historię ekonomii behawioralnej powinno się odnieść do teorii Ograniczonej Racjonalności przez Laureata nagrody Nobla Herberta Simona, który wyjaśnił w niej jak ludzie irracjonalnie mają tendencję do bycia zadowolonymi, zamiast maksymalizowania użyteczności, jak się powszechnie uważa. Do innych wybitnych prekursorów nowoczesnej ekonomii behawioralnej należy Maurice Allais, którego „Paradoks Allaisa” reprezentował kluczowe wczesne kwestionowanie teorii oczekiwanej użyteczności.

Na przestrzeni lat różne inne wpływy psychologiczne zostały wcielone do ekonomii behawioralnej, takie jak nadmierna pewność siebie, odchylenie przewidywania oraz wpływy ograniczonej uwagi. Do kolejnych kamieni milowych w rozwoju dziedziny należy licznie uczęszczana i zróżnicowana konferencja na Uniwersytecie w Chicago, specjalna edycja Kwartalnika Ekonomicznego z 1997 roku („Ku pamięci Amosa Tverskiego”) poświęcona zagadnieniu ekonomii behawioralnej oraz przyznaniu nagrody Nobla Danielowi Kahnemanowi w roku 2002 za „wcielanie wglądu w badania psychologiczne do nauk ekonomicznych, szczególnie dotyczących ludzkiego zdania i podejmowania decyzji pod wpływem niezdecydowania”

Badanie teorii jest przykładem uogólnionej teorii oczekiwanej użyteczności. Pomimo że bierze powszechnie udziału w dyskusjach z dziedziny ekonomii behawioralnej, uogólniona teoria oczekiwanej użyteczności jest podobnie motywowana przez zagadnienia niedokładności opisowej teorii oczekiwanej użyteczności.

Ekonomia behawioralna dotyczyła również problemów wyboru intertemporalnego. Czołowym konceptem jest ten o hiperbolicznej utracie wartości, proponowany przez George'a Ainslie (1975) i rozwinięty przez Davida Laibsona, Teda O'Donoghue i Matthew Rabin, w którym to wysoka stopa obniżki jest użyta pomiędzy teraźniejszością i niedaleką przyszłością, a niższa stopa pomiędzy niedaleką i daleką przyszłością. Ten wzór obniżania cen jest dynamicznie niezgodny (lub czasowo niezgodny), a zatem niezgodny z niektórymi modelami racjonalnego wyboru, skoro stopa obniżki pomiędzy czasem t i t+l będzie niska o czasie t-l, gdzie t jest niedaleką przyszłością, a wysoka o czasie t gdzie t jest teraźniejszością a czas t+l niedaleką przyszłością. Częścią dyskusji o hiperbolicznym obniżaniu ceny stała się zwierzęca i ludzka praca nad teorią melioracji i prawa dopasowania Richarda Herrnsteina. Sugerują one, że zachowanie nie jest oparte na oczekiwanej użyteczności lecz na poprzednim doświadczeniu wzmocnienia. Inne dziedziny ekonomii behawioralnej reprezentują mniej kwestionowania neoklasycznej teorii użyteczności, wzbogacając model funkcji użyteczności bez pociągania za sobą niezgodności preferencji. Duża liczba prac na temat „sprawiedliwości” i „recyprokalnego altruizmu” przez uczonych takich jak Ernst Fehr, Armin Falk czy Matthew Rabin osłabiła neoklasyczne założenie „idealnego samolubstwa”. Praca ta szczególnie daje się odnieść do ustalania wysokości płac na rynkach robotniczych. Praca nt. „nieodłącznej motywacji”.

Metodologia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo ekonomia behawioralna i teorie finansowe były rozwijane prawie wyłącznie przez eksperymentalne obserwacje i wyniki sondaży, aczkolwiek w ostatnich czasach dane zaczerpnięte z realnego świata zajęły bardziej poważną pozycję. Funkcjonalny magnetyczny rezonans jądrowy uzupełnił te starania poprzez jego użytek w określeniu które obszary mózgu są aktywne podczas różne etapy podejmowania decyzji ekonomicznych. Eksperymenty symulujące sytuacje rynkowe jak handel na rynku papierów wartościowych oraz aukcje są postrzegane jako szczególnie przydatne jako że mogą być używane w celu izolacji efektu konkretnego odchylenia na podstawie zachowania; zaobserwowane zachowanie rynkowe może być wyjaśnione na wiele sposobów, ostrożnie zaprojektowane eksperymenty mogą zawęzić grono wiarygodnych wyjaśnień. Eksperymenty są zaprojektowane żeby być motywacyjno-kompatybilne, a zobowiązujące transakcje z wykorzystaniem prawdziwych pieniędzy są „normą”.

Kluczowe obserwacje[edytuj | edytuj kod]

W finansach i ekonomii behawioralnej wyróżniamy trzy główne tematy:

  1. Heurystyka: ludzie często podejmują decyzję bazowane na szacunkowych regułach kciuka, a nie na ściśle racjonalnej analizie. Zobacz także odchylenia kognitywne i ograniczona racjonalność
  2. Framing: sposób w jaki problem jest ukazany podejmującemu decyzje będzie miał wpływ na jego działanie
  3. Nieefektywność rynkowa: istnieją wyjaśnienia dla zaobserwowanych wyników rynkowych które są przeciwieństwem racjonalnych oczekiwań i wydajności rynkowej. Zawierają one źle ustalone ceny, irracjonalne podejmowanie decyzji i anomalie zwrotów. Szczególnie Richard Thaler opisał specyficzne anomalie rynkowe z perspektywy behawioralnej.

Barberis, Shleifer i Vishny (1998) oraz Daniel, Hirschleifer i Subrahmanyam (1998) zbudowali modele oparte na ekstrapolacji (widzeniu modeli w losowych sekwencjach) oraz nadmiernej pewności siebie w celu wyjaśnienia awaryjnych nad- i podreakcji rynkowych, jednak nad źródłem nieprawidłowych reakcji ciągle się debatuje. Te modele zakładają, że błędy i odchylenia są powiązane ze sobą poprzez czynniki, tak żeby się wzajemnie nie redukowały. Miałoby to miejsce jeśli duża frakcja czynników patrzyłaby na ten sam sygnał (jak np. porada analityka) lub miała wspólne odchylenie.

Ogólniej mówiąc, odchylenia kognitywne mogą mieć ogólnie anomalne efekty jeśli ma miejsce społeczne udzielanie się uczuć (powodując zbiorową euforię lub strach) pomysły, prowadząc do zjawisk takich jak instynkt stadny lub grupowe myślenie. Finanse behawioralne i ekonomia opiera się tak jak na psychologii społecznej w obrębie dużych grup jak i na psychologii indywidualnej. W niektórych modelach zachowań niewielka grupa dewiacyjna może mieć istotny wpływ na poszerzanie rynku (np. Fehr i Schmidt, 1999).

Zagadnienia ekonomii behawioralnej[edytuj | edytuj kod]

Modele w ekonomii behawioralnej są zazwyczaj adresowane do konkretnej zaobserwowanej anomalii rynkowej i modyfikują standardowe neoklasyczne modele poprzez opisywanie podejmujących decyzję jako używających heurystyki oraz będących dotkniętymi wpływami framingowymi. Generalnie mówiąc ekonomia mieści się w ramach neoklasyczności, jednak standardowe założenie racjonalnego zachowania jest często kwestionowane.

Heurystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Teoria perspektywy
  • Niechęć do straty
  • Tendencja do Status quo
  • Paradoks hazardzisty

Framing[edytuj | edytuj kod]

  • Framing kognitywny
  • Mental accounting
  • Kotwiczenie

Anomalie (zachowanie ekonomiczne)[edytuj | edytuj kod]

  • Efekt dyspozycji
  • Efekt posiadania
  • Niechęć do nierówności
  • Recyprokacja
  • Hipoteza cyklu życia
  • Niespójność dynamiczna
  • Inwestowanie z rozmachem
  • Strach i zachłanność
  • Instynkty stadne
  • Koszty utopione

Anomalie (ceny rynkowe i zwroty)[edytuj | edytuj kod]

  • Zagadka sprawiedliwości płac
  • Płaca proefektywnościowa
  • Lepkość cen
  • Limity arbitrażu
  • Zagadka dywidendy
  • Tłusty ogon
  • Efekt kalendarza

Krytyka i wsparcie ekonomii behawioralnej.[edytuj | edytuj kod]

Krytycy ekonomii behawioralnej zazwyczaj podkreślają racjonalność czynników ekonomicznych (patrz m.in. Myagkov i Plott (1997)). Ich argumentem jest to że zachowanie obserwowane w eksperymentach nie ma odniesienia do sytuacji rynkowych, jako że możliwości nauki i konkurencja zapewnią przynajmniej bliskie oszacowanie racjonalnego zachowania. Inni zauważają że teorie kognitywne, jak teoria perspektywy są modelami podejmowania decyzji, a nie uogólnione zachowania ekonomiczne i mają odniesienie tylko w przypadku problemów dotyczących jednorazowych decyzji przedstawionych uczestnikom eksperymentu lub respondentom w ankiecie.

Tradycyjnie usposobieni ekonomiści są także sceptycznie nastawieni na techniki oparte na eksperymentach I sondażach, które są powszechnie używane w ekonomii behawioralnej.

Ekonomiści zazwyczaj podkreślają wyższość odsłoniętych preferencji nad preferencjami stwierdzonymi (w sondażach) w determinacji wartości ekonomicznej. Eksperymenty i sondaże muszą być zaprojektowane ostrożnie w celu uniknięcia odchyleń systemowych, zachowań strategicznych i braku zgodności bodźców, a i tak wiele ekonomistów jest nastawionych nieufnie do wyników otrzymanych tą metodą z powodu trudności w wyeliminowaniu ww. problemów.

Rabin (1998) wyklucza te krytyki, twierdząc że wyniki są zazwyczaj reprodukowane w różnych sytuacjach i państwach oraz mogą prowadzić do dobrego teoretycznego wglądu w sprawę. Ekonomiści behawioralni połączyli te krytyki poprzez skupienie się na badaniach dziedziny bardziej niż na eksperymentach laboratoryjnych. Niektórzy ekonomiści postrzegają ten rozłam jako zasadniczy schizm pomiędzy ekonomią eksperymentalną i behawioralną, lecz wiodący behawioralni i eksperymentalni ekonomiści mają skłonność do nakładania na siebie technik i podejść w kwestii odpowiadania na zwykłe pytania.

Inni zwolennicy ekonomii behawioralnej zauważają że modelom neoklasycznym często nie udaje się przewidzieć wyników w kontekście realnego świata. Behawioralny wgląd może być użyty w celu zaktualizowania neoklasycznych równań i ekonomiści behawioralni zauważają, że te odnowione modele nie tylko osiągają tak samo prawidłowe prognozy jak modele tradycyjne, ale również prawidłowo szacują niektóre wyniki, podczas gdy tradycyjnym modelom się to nie udaje.

Finanse behawioralne[edytuj | edytuj kod]

Tematy finansów behawioralnych[edytuj | edytuj kod]

Do jednego z ważniejszych zagadnień finansów behawioralnych należy pytanie „Dlaczego inwestorzy i menedżerowie (również kredytobiorcy i kredytodawcy) popełniają błędy systematyczne”. Pokazuje to jak owe błędy wpływają na ceny i zwroty (tworząc niewydajności rynkowe). Pokazuje to również co menedżerowie firm, innych instytucji i gracze giełdowi mogą zrobić aby wykorzystać niewydajności rynkowe (zachowanie arbitrarne).

Finanse behawioralne rzucają światło na pewne niewydajności, pośród których znajdują się pod- i nadreakcje na informacje, jak przyczyny trendów rynkowych lub (w ekstremalnych przypadkach) baniek spekulacyjnych czy krachów finansowych. Takie nieprawidłowe reakcje są przypisywane ograniczonej uwadze inwestora, nadmiernej pewności siebie/optymizmowi oraz naśladowaniu (instynktowi stadnemu) oraz handlu hałaśliwego.

Inne kluczowe obserwacje poczynione w literaturze finansów behawioralnych zawierają brak symetrii (asymetria) pomiędzy decyzjami dotyczącymi pozyskiwania bądź zatrzymywania zasobów, kolokwialnie zwanych paradoksem „orła na dachu”, oraz silną niechęcią do straty bądź żalu powiązanego z każdą decyzją gdzie zasoby o wartości emocjonalnej (n.p. czyjś dom) mogłyby zostać bezpowrotnie stracone. Niechęć do straty zdaje się mieć odzwierciedlenie w zachowaniu inwestora jako brak woli sprzedaży udziałów lub innych akcji, jeśli miałoby to zmusić handlującego do zdania sobie sprawy ze straty nominalnej (Genesove & Mayer, 2001). Może również pomóc wyjaśnić dlaczego ceny rynkowe domów i mieszkań nie dostosowują się w dół do poziomów oczyszczania rynku w okresach niewielkiego popytu.

Benartzi i Thaler (1995), stosując wersję teorii perspektywy, twierdzą że rozwiązali zagadkę dopłat do akcji, czegoś, czego konwencjonalne modele finansowe nie były w stanie dokonać do tej pory. Niektórzy obecni badacze finansów eksperymentalnych używają metod eksperymentalnych, n.p. tworzenia sztucznego rynku poprzez pewien rodzaj symulacji oprogramowania w celu badania ludzkiego procesu podejmowania decyzji i zachowania na rynkach finansowych.

Modele finansów behawioralnych[edytuj | edytuj kod]

Niektóre modele finansowe używane w zarządzaniu pieniędzmi i wartościowaniu aktywów używają parametrów finansów behawioralnych, na przykład: -Model Thalera dotyczący reakcji cen na informację z dwiema fazami, podreakcji-dostosowania-nadreakcji, tworzącymi trend cenowy.

Cechą charakterystyczną nadreakcji jest to, że średni zwrot ceny aktywów następujący po serii dobrych wiadomości jest mniejszy niż średni zwrot następujący po serii złych wiadomości. Innymi słowy, nadreakcja ma miejsce kiedy rynek reaguje zbyt silnie lub przez zbyt długi czas (trend stały) na wiadomości których następnie potrzebuje by być wyrównanym w przeciwnym kierunku. Skutkiem czego, aktywa które odnosiły sukces w przeszłości nie powinny być postrzegane jako wskazówka do inwestowania, jako że ich zwroty dostosowane do ryzyka w przyszłości są relatywnie niskie w porównaniu do akcji które były określane przegranymi w przeszłości.

Krytyka finansów behawioralnych[edytuj | edytuj kod]

Krytycy finansów behawioralnych, jak Eugene Fama, zazwyczaj popierają hipotezę rynku efektywnego (mimo że Fama mógł zmienić swoje stanowisko w tej kwestii w ostatnich latach). Ich argumentem jest to, że finanse behawioralne są bardziej zbiorem anomalii niż prawdziwą dziedziną finansów oraz że anomalie te w końcu zostaną usunięte z rynku bądź wyjaśnione przez odwołanie do dyskusji o mikrostrukturze rynku. Jakkolwiek, powinno się rozróżniać pomiędzy odchyleniami indywidualnymi i społecznymi; pierwsze mogą być wyrównane przez rynek, podczas gdy drugie mogą tworzyć pętle sprzężenia zwrotnego które prowadzą rynek coraz dalej od równowagi „sprawiedliwej ceny”.

Szczególny przykład tej krytyki znajdziemy w próbach wyjaśnienia zagadki równej dopłaty. Mówi się, że zagadka ta powstała przez bariery dostępu (praktyczne i psychologiczne) które tradycyjnie blokowały dostęp do rynku akcji pojedynczym jednostkom, oraz że zwroty pomiędzy akcjami i obligacjami powinny się stabilizować w czasie gdy zasoby elektroniczne otwierają rynek akcji dla większej liczby graczy (Patrz Freeman, 2004). W odpowiedzi, inni kontrargumentują że większość osobistych funduszy inwestycyjnych jest zarządzanych przez fundusze emerytalne, więc działanie tych domniemanych barier strzegących dostępu do wejścia byłoby minimalne. Na dodatek, profesjonalni inwestorzy i zarządzający funduszami zdają się posiadać więcej obligacji niż mogłoby się spodziewać mając na uwadze zróżnicowanie zwrotów.

Ilościowe finanse behawioralne[edytuj | edytuj kod]

Ilościowe finanse behawioralne są nową dyscypliną wykorzystującą matematyczną i statystyczną metodologię w celu zrozumienia odchyleń behawioralnych w połączeniu z wartościowaniem. Niektóre z tych dążeń prowadzone były przez Gunduza Caginalpa (profesora matematyki i redaktora naczelnego Journal of Behavioral Finance w latach 2001-2004) oraz współpracowników, do których należeli Vernon Smith (laureat nagrody Nobla w dziedzinie Ekonomii), David Porter, Don Balenovich, Vladimira Ilieva, Ahmet Duran. Badania przeprowadzone przez Raya Sturma i innych wykazały zauważalne efekty behawioralne w akcjach i funduszach wymienialnych.

Badania mogą być podzielone na następujące grupy:

  1. Badania empiryczne które wykazują zauważalne odchylenia od teorii klasycznych
  2. Modelowanie z użyciem założeń efektów behawioralnych wraz z nieklasycznym założeniem skończoności aktywów
  3. Prognozowanie oparte na tych metodach
  4. Badania eksperymentalnych rynków aktywów oraz użycie modeli w celu prognozowania eksperymentów

Kluczowi autorzy zajmujący się ekonomią behawioralną[edytuj | edytuj kod]

Kluczowi autorzy zajmujący się finansami behawioralnymi[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  1. ^ Kirkpatrick, Charles D.; Dahlquist, Julie R. (2007). Technical Analysis, The Complete Resource for Market Technicians. pp. 49.
  2. ^ Tarde, G. Psychologie économique (1902)
  3. ^ The Powerful Consumer: Psychological Studies of the American Economy. 1960.
  4. ^ Garai,L. Identity Economics - An Alternative Economic Psychology. 1990-2006.
  5. ^ "Ward Edward Papers". Archival Collections. http://www.usc.edu/libraries/archives/arc/libraries/collections/records/427home.html. Retrieved 2008-04-25.
  6. ^ Luce, R Duncan (2000). Utility of Gains and Losses: Measurement-theoretical and Experimental Approaches. Mahwah, New Jersey: Lawrence Erlbaum Publishers.
  7. ^ Hogarth, R. M.; Reder, M. W. (1987). Rational choice: The contrast between economics and psychology. Chicago: University of Chicago Press.
  8. ^ "Nobel Laureates 2002". Nobelprize.org. http://nobelprize.org/nobel_prizes/lists/2002.html. Retrieved 2008-04-25.
  9. ^ Shefrin, Hersh (2002). Beyond Greed and Fear: Understanding behavioral finance and the psychology of investing. Oxford University Press.
  10. ^ Barberis, N; A. Shleifer, R. Vishny (1998). "A Model of Investor Sentiment". Journal of Financial Economics 49: 307–343. doi:10.1016/S0304-405X(98)00027-0. http://jfe.rochester.edu/. Retrieved 2008-04-25.
  11. ^ K Daniel, D Hirshleifer, A Subrahmanyam - The Journal of Finance, 1998
  12. ^ Rabin, Matthew (March 1998). "Psychology and Economics". Journal of Economic Literature (American Economic Association) (1): 11–46.
  13. ^ "Dr. Donald A. Balenovich". Indiana University of Pennsylvania, Mathematics Department. http://www.ma.iup.edu/people/dabalen.html.
  14. ^ "Ahmet Duran". Department of Mathematics, University of Michigan-Ann Arbor. http://www.umich.edu/~durana.
  15. ^ "Dr Ray R. Sturm, CPA". College of Business Administration. http://www.bus.ucf.edu/rsturm.
  16. ^ "Predictably Irrational". Dan Ariely. http://danariely.com/the-books/.

Przypisy

  1. Adrian Sołek: [http://www.pte.pl/pliki/1/1066/01_Solek.doc.pdf Ekonomia behawioralna a ekonomia neoklasyczna]. Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, 2010.
  2. 2,0 2,1 Jan Polowczyk: Elementy ekonomii behawioralnej w dziełach Adama Smitha.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ainslie, G. (1975). "Specious Reward: A Behavioral /Theory of Impulsiveness and Impulse Control". Psychological Bulletin 82 (4): 463–496. PMID 1099599.
  • Barberis, N.; Shleifer, A.; Vishny, R. (1998). "A Model of Investor Sentiment". Journal of Financial Economics 49 (3): 307–343. doi:10.1016/S0304-405X(98)00027-0.
  • Benartzi, Shlomo; Thaler, Richard H. (1995). "Myopic Loss Aversion and the Equity Premium Puzzle". The Quarterly Journal of Economics 110 (1): 73–92. doi:10.2307/2118511.
  • Bernheim, B. Douglas, and Antonio Rangel (2008). "behavioural public economics", The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract.
  • Bloomfield, Robert (2008). "behavioural finance". The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract.
  • Camerer, Colin F. (2008). "behavioural game theory", The New Palgrave Dictionary of Economics 2nd Edition. Abstract.
  • Camerer, C. F.; Loewenstein, G. & Rabin, R. (eds.) (2003) Advances in Behavioral Economics
  • Cunningham, Lawrence A. (2002). "Behavioral Finance and Investor Governance". Washington & Lee Law Review 59: 767. doi:10.2139/ssrn.255778. ISSN 19426658.
  • Daniel, K.; Hirshleifer, D.; Subrahmanyam, A. (1998). "Investor Psychology and Security Market Under- and Overreactions". Journal of Finance 53 (6): 1839–1885. doi:10.1111/0022-1082.00077.
  • Faruk Gul (2008). "behavioural economics and game theory". The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract.
  • Hens, Thorsten; Bachmann, Kremena (2008). Behavioural Finance for Private Banking. Wiley Finance Series. ISBN 0-470-77999-3. http://www.bfpb.ch.
  • Hogarth, R. M.; Reder, M. W. (1987). Rational Choice: The Contrast between Economics and Psychology. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-34857-1.
  • Kahneman, Daniel; Tversky, Amos (1979). "Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk". Econometrica 47 (2): 263–291. doi:10.2307/1914185.
  • Kirkpatrick, Charles D.; Dahlquist, Julie R. (2007). Technical Analysis: The Complete Resource for Financial Market Technicians. Upper Saddle River, NJ: Financial Times Press. ISBN 0-13-153113-1.
  • Luce, R Duncan (2000). Utility of Gains and Losses: Measurement-theoretical and Experimental Approaches. Lawrence Erlbaum Publishers, Mahwah, New Jersey.
  • Mullainathan, S.; Thaler, R. H. (2001). "Behavioral Economics". International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences. pp. 1094–1100. doi:10.1016/B0-08-043076-7/02247-6.
  • Rabin, Matthew (1998). "Psychology and Economics". Journal of Economic Literature 36 (1): 11–46. doi:10.2307/2564950.
  • Shefrin, Hersh (2002). Beyond Greed and Fear: Understanding behavioral finance and the psychology of investing. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-516121-1.
  • Shleifer, Andrei (1999). Inefficient Markets: An Introduction to Behavioral Finance. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-829228-7.
  • Simon, Herbert A. (1987). "behavioural economics", The New Palgrave: A Dictionary of Economics, v. 1, pp. 221–24.