Emilia Sczaniecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Emilia Sczaniecka.jpg
Głaz Pamięci. Wśród bohaterek Powstania Listopadowego w tym miejscu uhonorowanych jest Emilia Sczaniecka. Fot.Alina Zienowicz

Emilia Sczaniecka herbu Ossoria [1](ur. 20 maja 1804 w Brodach w Wielkopolsce, zm. 11 maja 1896 w Pakosławiu) – polska działaczka społeczna i narodowościowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła z zamożnej rodziny ziemiańskiej. Otrzymała wysokie, jak na tamte czasy, wykształcenie.

Po wybuchu powstania listopadowego wyjechała do Warszawy, gdzie wsławiła się jako organizatorka pomocy medycznej dla żołnierzy polskiej armii. Ukrywała emisariuszy i wspierała potrzebujących materialnie. Skazana za to przez rząd pruski na więzienie i kary finansowe, została ułaskawiona przez króla. Później była także filantropką, animatorką działań narodowościowych i feministycznych w zaborze pruskim.

W czasie powstania wielkopolskiego schronienia potrzebującym udzielała w Śremie, Miłosławiu i Wrześni.

Była założycielką pierwszego w Wielkopolsce Stowarzyszenia Kobiet oraz instytucji Pomocy naukowej dla ubogich dziewcząt w Poznańskiem i Prusach Zachodnich.

Działała też podczas powstania styczniowego. Sławę zyskała jako siostra miłosierdzia, gorliwa opiekunka Towarzystwa Pomocy Naukowej.

Jej dom w Pakosławiu koło Nowego Tomyśla był długo ważnym ośrodkiem narodowym.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Uhonorowana m.in. ulicą oraz parkiem swojego imienia w Krakowie, Ostrowie Wielkopolskim, Poznaniu, Łodzi, Gorzowie Wielkopolskim a także w Szczecinie i w Nowym Tomyślu.

Mają ją jako swą patronkę następujące placówki oświatowe:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. I, Poznań 1879, s. 261-268.