Emmeram z Ratyzbony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Emmeram
Emmeram z Ratyzbony
biskup i męczennik
OHM - Zunftfenster Klingenschmiede 2 Emmeram.jpg
św. Emmeram na gotyckim witrażu (1513 r.) znajdującym się w muzeum w Pasawie
Data urodzenia ok. 600
Poitiers
Data śmierci 22 września 652
Helfendorf/Ascheim (obecnie część Monachium)
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data kanonizacji 1833
Watykan, Rzym
przez Grzegorza XVI
Wspomnienie 22 września
Atrybuty drabina, szata biskupia
Patron mieczników, płatnerzy
Szczególne miejsca kultu Bazylika św. Emmerama w Ratyzbonie
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święty Emmeram z Ratyzbony (zapisywany również jako Emmeran lub Imbram) (ur. ok. 600 roku w Poitiersw Akwitanii, zm. 22 września 652 roku w Ascheim w Bawarii) – duchowny katolicki, misjonarz, biskup Poitiers i Ratyzbony, męczennik, uznawany przez Kościół katolicki za świętego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W historii Emmerama jest wiele niepewności. Nie zachowały się przekazy przez współczesnych Emmeramowi[1]. Biskup Fryzyngi Arbeo (764–783) napisał biografię świętego[2], zatytułowaną Vita Sancti Emmerami, ok. 772 roku czyli ponad sto lat po jego śmierci[1].

Arbeo podał, że Emmeram urodził się w szlacheckiej rodzinie w Akwitanii, gdzie otrzymał wykształcenie kapłańskie. Według niektórych źródeł został biskupem Poitiers, jednakże jego imię nie pojawia się w kronikach. Sugeruje się, że objął on urząd na krótko pomiędzy śmiercią Dido (data nieznana), a wybraniem Ansoaldusa (674).

Emmeram, gdy usłyszał o bałwochwalstwie panującym w Bawarii, ruszył tam z misją ewangelizacyjną[2]. Podróżował wzdłuż Loary, poprzez Schwarzwald, aby następnie wzdłuż Dunaju dotrzeć do Ratyzbony[2]. Dotarł na dwór Theodo I księcia Bawarii w Ratyzbonie około 660–670[3]. Theodo przyjął go i przez następne trzy lata Emmeram pełnił w jego włościach pracę misjonarską[3].

Według legendy przekazanej przez Arbeo, Uta (lub Ota), córka księcia, wyznała Emmeramowi, że oczekuje nieślubnego dziecka[2]. Według Arbeo ojcem miał być Sigipaldus z dworu jej ojca[2]. Kierowany współczuciem Emmeram polecił księżniczce by rozgłosiła, że on jest ojcem dziecka, co miało zmniejszyć jej hańbę, gdyż był człowiekiem powszechnie szanowanym[2]. Wkrótce potem Emmeram udał się w pielgrzymkę do Rzymu. Kiedy książę Theodo i jego syn Lantpert dowiedzieli się o ciąży Uty, udali się w pogoń za biskupem. Lantpert dopadł go w Helfendorfie (obecnie część dzielnicy Aying w Monachium)[3]. Po złapaniu Emmeram został przywiązany do drabiny, poddany torturom, a następnie pocięty na kawałki[3]. Według niektórych źródeł Emmeram po torturach był wciąż żywy i został znaleziony przez swoich kompanów Vitalisa i Wolflete w kałuży krwi. Próbowali oni zabrać ciało biskupa do Ascheim gdzie w owym czasie stał kościół św. Piotra, w którym Emmeram dokonał żywota.

W związku z zabójstwem Emmerama, uchwalono w Bawarii prawo, mówiące, że mordercy biskupów muszą odpokutować swój czyn poprzez wypełnienie złotem naczynia ołowianego odlanego na wzór szaty biskupiej[1].

Kult[edytuj | edytuj kod]

W Kleinhelendorfie/Helendorfie, miejscu gdzie święty był torturowany, znajduje się obecnie kaplica upamiętniająca[2]. W Ascheim, gdzie zmarł, również znajduje się kaplica pod jego wezwaniem, w której początkowo pochowano świętego[3]. Ciało Emmerama zostało przeniesione do kościoła św. Jerzego w Ratyzbonie, a w połowie VIII wieku biskup Gawibaldus zarządził przeniesienie szczątków do kościoła pw. Emmerama[2]. Kościół ten został zniszczony przez pożar w 1642, ale ciało świętego znaleziono pod ołtarzem nietknięte przez ogień[2]. Po tym wydarzeniu w 1645 jego szczątki zostały przeniesione do ozdobnego relikwiarza[2]. Relikwiarz ten jest wystawiany na widok wiernych w bazylice św. Emmerama w Ratyzbonie każdego roku w okresie wspomnienia świętego, które w kościele katolickim obchodzone jest 22 września[2].

Kult świętego popularny był szczególnie w okresie średniowiecza, szczególnie w Bawarii, ale także w Austrii, Czechach, Słowacji i Polsce (m.in. nazwy miejscowości "Imbramowice").

Bazyliki pod jego wezwaniem znajdują się m.in. w Ratyzbonie oraz Nitrze.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Ernst Klebel: Emmeram, heilig. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). T. 4. 1959, s. 482. (niem.)
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Clugnet, L.: The Catholic Encyclopedia: St. Emmeram (ang.). www.newadvent.org, 1909. [dostęp 2011-02-10].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 EMMERAM. W: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). T. 1. Hamm: 1990. ISBN 978-3-88309-013-9. [dostęp 2011-02-10]. (niem.)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Erzbistum München und Freising: Hl. Emmeram (niem.). www.erzbistum-muenchen.de. [dostęp 2011-02-06].