Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów
Ice Age: Dawn of the Dinosaurs
Gatunek animacja
familijny
Data premiery Ziemia 1 lipca 2009
Polska 1 lipca 2009
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 94 min
Reżyseria Carlos Saldanha
Scenariusz Michael Berg
Peter Ackerman
Główne role Chris Wedge(Scrat)
Karen Disher (Scratte)
John Leguizamo (Sid)
Ray Romano (Manny)
Dennis Leary (Diego)
Queen Latifah (Ellie)
Produkcja Lori Forte
John Donkin
Wytwórnia 20th Century Fox
Dystrybucja 20th Century Fox
Polska Imperial – Cinepix
Budżet 90 000 000 $[1]
Poprzednik Epoka lodowcowa 2: Odwilż
Kontynuacja Epoka lodowcowa 4: Wędrówka kontynentów
Wikicytaty Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów w Wikicytatach

Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów (ang. Ice Age: Dawn of the Dinosaurs, 2009) – film animowany produkcji 20th Century Fox, którego światowa premiera odbyła się 1 lipca 2009 roku. Film jest trzecią częścią filmu Epoka lodowcowa. Tym razem główni bohaterowie filmu spotykają dinozaury. Na podstawie Epoki lodowcowej 3: Era dinozaurów powstała gra komputerowa o tym samym tytule. 13 lipca 2012 roku ukazała się czwarta część filmu o nazwie Epoka lodowcowa 4: Wędrówka kontynentów zrealizowana w technologii 3D.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Maniek i Ela spodziewają się dziecka. W wyniku czego Maniek nieco przesadnie stara się być w stałej gotowości na wypadek niespodziewanego porodu. Buduje również plac zabaw dla swojej przyszłej pociechy. Tymczasem Diego, zdołowany swoją kiepską kondycją i faktem, że Maniek już się ustatkował, zaczyna rozważać odejście ze stada. Między przyjaciółmi dochodzi do konfliktu. Z kolei Sid zaczyna zazdrościć Mańkowi i Eli szczęścia posiadania rodziny i postanawia założyć własną. Przez pęknięty lód dostaje się do podziemnej jaskini, w której odnajduje trzy duże jaja. Wierząc, że zostały one porzucone, postanawia je wychować. Ten pomysł nie przypada do gustu jego przyjaciołom, lecz ostatecznie leniwiec stawia na swoim. Następnego dnia z jaj wykluwają się trzy małe Tyranozaury.

Próba wychowania ich na przykładnych obywateli świata epoki lodowej ponosi jednak klęskę, której przejawem jest pobojowisko na placu zabaw Mańka. Chwilę potem niespodziewanie pojawia się matka młodych drapieżników, która zabiera swoje dzieci z powrotem pod ziemię – razem z Sidem. Maniek, Ela, Zdzichu i Edek, niewiele myśląc, ruszają mu na ratunek. Za podziemną jaskinią natykają się na tropikalną krainę, w której dinozaury zdołały jakimś sposobem przetrwać. Cała piątka (do grupy dołączył Diego, który dostał się tu chwilę wcześniej) zostaje z miejsca zaatakowana przez prehistoryczne gady. Ratuje ich łasica Buck , tubylec, który nauczył się idealnie radzić sobie w tych trudnych warunkach.

Buck udziela przybyszom informacji niezbędnych do ocalenia Sida. Opowiada także o Rudym – potworze jeszcze większym od tyranozaura (Barionyksie) – przez którego stracił oko. Ruszają w drogę, krótko potem mierząc się z drapieżną rośliną, do której wpadają Maniek i Diego – ratuje ich jednak ich przewodnik. Tymczasem mama T-Rex przynosi swoje dzieci i Sida. Ma zamiar od razu go zjeść, lecz jej małe stanowczo się temu sprzeciwiają. W międzyczasie ekipa ratunkowa niezłomnie postępuje naprzód. Docierają do Rozpadliny Śmierci, przepełnionej rzekomo trującymi toksynami (w rzeczywistości jest to hel, przez który bohaterowie dostają niekontrolowanych ataków śmiechu). Z pewnymi trudnościami całej drużynie udaje się przebyć niebezpieczną pułapkę. Z kolei Sid próbuje bezskutecznie przekonać dzieci, by przeszły na wegetarianizm.

Wieczorem Buck opowiada o swoich niesamowitych przygodach, wszyscy – zwłaszcza oposy – są nimi zachwyceni. Później cała ekipa – poza Buckiem – idzie spać. Tymczasem Sid i rodzina tyranozaurów również udaje się na spoczynek – matka młodych zaczyna wykazywać wobec leniwca pewną sympatię. Maniek ma koszmar z Elą i Rudym w roli głównej. Po obudzeniu przeprasza Elę za to, że ją w to wciągnął. W opinii Bucka Maniek to "kiepski mąż i ojciec, ale znakomity przyjaciel". Następnego dnia natykają się na ślady po uczcie tyranozaurów – na podstawie znalezionego brokuła Buck wysuwa niespecjalnie logiczne teorie dotyczące losów Sida.

Docierają do zrujnowanej Płyty Niedoli. Na skutek działań agresywnych guanlongów Ela zostaje odcięta od reszty grupy. Zapada decyzja, że Maniek i Diego spróbują ją uratować (i przy okazji odebrać poród), a tymczasem Buck, Zdzichu i Edek zajmą się Sidem. Ten z kolei natyka się na Rudy'ego, uciekając przed którym zostaje uwięziony na środku rzeki lawy, zmierzającej prosto w stronę wodospadu. Buck i oposy "siodłają" pteranodona i starają się go uratować. Tymczasem Maniek i Diego rozdzielają się: tygrys spróbuje dotrzeć do Eli, a mamut – powstrzymać napastników. Diego przy okazji odzyskuje dawną formę. Razem udaje im się utrzymać drapieżniki na dystans. W uratowaniu Sida przeszkadzają z kolei kecalkoatle, ostatecznie jednak misja kończy się powodzeniem.

Ela szczęśliwie rodzi córeczkę, którą nazywa Brzoskwinką (brzoskwinie to hasło skrótowe, wymyślone przez Mańka na określenie dziecko się rodzi). Wkrótce potem dołącza do nich Sid, z którym wszyscy razem udają się do wyjścia z krainy dinozaurów. Tam jednak atakuje ich Rudy. Buck odciąga jego uwagę, lecz Maniek, Sid i Diego ruszają mu na ratunek. Udaje im się związać bestię, lecz przez nieuwagę leniwca lina pęka. Sytuację ratuje mama T-Rex, która zrzuca potwora w przepaść. Następuje pożegnanie z rodziną tyranozaurów. Sid usiłuje uzyskać zgodę Mańka na niańczenie jego córki – obiecuje, że się zastanowi, lecz do Diego mówi, że nie ma szans. Buck jest zasmucony śmiercią swojego odwiecznego wroga, nie wie, co ma teraz ze sobą zrobić. Diego proponuje mu powrót z nimi na górę. Początkowo się zgadza, jednak słysząc ryk Rudy'ego, decyduje się zostać w podziemiach. Przejście do zaginionego świata zostaje zawalone. Tygrys stwierdza, że jednak pozostanie w stadzie. Buck beztrosko kontynuuje swoją walkę z potworem.

Scrat i Scratte[edytuj | edytuj kod]

Wątek Scrata (Chris Wedge), tak jak w poprzednich częściach, jedynie delikatnie przeplata się z przygodami głównych bohaterów. Następuje to w czterech miejscach: gdy Sid i dinozaury bawią się nim jak piłką, gdy pościg obydwu wiewiórek za żołędziem budzi Diego ze snu, gdy Scrat zostaje zdeptany przez Sida i gdy Scrat wydaje z siebie okrzyk bólu, kiedy Scratte (Karen Disher) odrywa mu od piersi żołądź – wraz z futrem – co przeraża oposy.

Na początku filmu Scrat spostrzega na skalnej półce obiekt swojej obsesji – żołądź. Na miejscu okazuje się jednak, że przywłaszczyła go sobie piękna przedstawicielka jego gatunku – Scratte, której zależy na nim nie mniej niż jemu. Z początku dziewczyna wyraźnie bawi się swoim rywalem, przechytrzając go swoją umiejętnością latania i korzystając z jego chwil słabości, gdyż niezwykle mocno Scrata pociąga. W pewnym momencie wszakże ratuje on jej życie, co powoduje, że między obydwoma wiewiórkami roziskrza miłość, w wyniku której zapominają nawet o upragnionym żołędziu. Scrata z czasem jednak zaczyna męczyć wybredność jego wybranki (w kwestii umeblowania nowej dziupli), przez co powraca mu żołędziowa obsesja. Między wiewiórkami wywiązuje się kolejna walka, na skutek której Scrat z żołędziem wydostaje się na powierzchnię, jednak zlatujący kawał lodu wytrąca mu go z rąk i zwraca do Scratte. Wiewiór, pozbawiony i żołędzia, i miłości, wydaje z siebie okrzyk rozpaczy.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Opracowanie i udźwiękowienie wersji polskiej: Studio Sonica
Nagrania: Mafilm Audio Budapeszt
Tłumaczenie: Arleta Walczak
Dialogi polskie: Joanna Kuryłko
Reżyseria: Piotr Kozłowski
Dźwięk: Imre Erdelyi, Agnieszka Stankowska
Montaż: Agnieszka Stankowska
Organizacja produkcji : Agnieszka Kudelska

W wersji polskiej wystąpili: W rolach głównych:

W pozostałych rolach:

Lista dinozaurów i innych istot z filmu[edytuj | edytuj kod]

Dinozaury[edytuj | edytuj kod]

Pterozaury[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Cały motyw egzotycznej podziemnej krainy, w której paradoksalnie panuje zmienna pogoda, żyją rośliny i dinozaury to otwarte nawiązanie do słynnej powieści Jules'a Verne'a Podróż do wnętrza Ziemi.
  • Po przybyciu do prehistorycznej krainy przyjaciele zostają uratowani przed dinozaurami przez Bucka przy pomocy "granatów dymnych". W podobny sposób Eric Kirby ocalił Alana Granta przed welociraptorami w Parku Jurajskim 3.
  • Ostrzeżenie Bucka "Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tam wchodzicie" to nawiązanie do napisu znajdującego się na wrotach piekieł według opisu Dantego w Boskiej komedii.
  • Motywem przewodnim filmu jest hit z 1987: Walk the Dinosaur.
  • W filmie wykorzystano następujące utwory: You'll Never Find Another Lou Rawlsa i cover Alone Again (Naturally) autorstwa Josha Powella.
  • Kiedy Scrat spada na dno przepaści w pogoni za żołędziem, nadbiega Maniek krzycząc Zaczęło się!. Jest to nawiązanie do tego, że rozpoczęła się właściwa fabuła filmu (gdyż wcześniej poprzedzał ją początek wątku Scrata).
  • Buck trafił do krainy dinozaurów na rok przed wydarzeniami opisywanymi w tej części[potrzebne źródło].
  • W dwóch momentach w filmie oposy znikają na chwilę, kiedy bohaterowie uciekają przed ankylozaurem, chwilę po wejściu do podziemnego świata, oraz kiedy bohaterowie uciekają przed Rudy'm przed wyjściem z krainy.
  • W filmie uwzględniono 2 naukowe fakty dotyczące dinozaurów. Pierwszy z nich widzimy, gdy samica T-Rex'a podaje swoim młodym na wpół żywego Archeopteryksa. Wielu z naukowców podejrzewa, że właśnie w ten sposób dorosłe drapieżne dinozaury początkowo uczyły swoje młode polowania. Ponadto widoczny jest dymorfizm płciowy guanlongów. Naukowcy nie wykluczają występowania owego zjawiska u dinozaurów.
  • Ankylozaur jest tu przedstawiony jako drapieżnik, a w rzeczywistości był to tylko silnie opancerzony roślinożerca.
  • Pysk Rudy'ego jest bazowany na budowie pyska współczesnego gawiala.
  • Rozmiary niektórych dinozaurów zostały zniekształcone.
  • Rudi może być zniekształconym rozmiarowo Barionyksem, pozbawionym "żagla" Spinozaurem, Suchomimem lub Angaturama (jedyną dotychczas wykopaną skamieliną zwierzęcia jest czaszka). Jednak według twórców filmu jest to Barionyks.
  • Mały tyranozaur z pomarańczowymi oczyma to samiczka Shelly zaś dwa pozostałe to samce Egbert i Yoko .
  • Kręg dinozaura, którym bohaterowie posługują się jako windą w Rozpadlinie Śmierci, przypomina fragment grzbietu stegozaura.
  • Przed premierą filmu wiele osób zastanawiało się, co w ostateczności wybierze Scrat: czy żołądź, czy miłość swojego życia. Pod koniec filmu, przez swoją chciwość, ostatecznie traci i jedno, i drugie.
  • Ostatnimi dinozaurami, jakie pokazano w filmie, nie są ani tyranozaury, ani Rudy, lecz brachiozaury.
  • W filmie pojawia się błąd – Buck wyrwał Rudiemu ząb na parę miesięcy przed wydarzeniami w filmie, a gdy bohaterowie walczą z potworem, nadal nie ma on zęba – w rzeczywistości dinozaury, jak rekiny, miały stale odnawiające się uzębienie i ząb już by odrósł.
  • W filmie występuje nawiązanie do pierwszej części – gdy Scrata rozdeptuje Sid. W pierwszej części wiewiór został zdeptany przez makrauchenię.
  • Piosenka którą śpiewają oposy w kanionie śmierci pochodzi z filmu Alvin i wiewiórki.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]