Łasica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy zoologii. Zobacz też: inne znaczenia słowa łasica.
Łasica
Mustela nivalis[1]
Linnaeus, 1766
Łasica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice właściwe
Rodzaj Mustela
Gatunek łasica
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło łasica w Wikisłowniku

Łasica, Łaska (Mustela nivalis) – gatunek niewielkiego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Łasica zamieszkuje skraje lasów, łąki i pola Europy (oprócz Islandii, Irlandii, Cypru i małych wysp), północnej Afryki, północnej Azji oraz Ameryki Północnej. Występuje w całej Polsce, ale jest nieliczna. Jest objęta ścisłą ochroną.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała łasicy wynosi do 28 cm (samce większe od samic). Tułów ma smukły, giętki. Kończyny są krótkie o owłosionych podeszwach. Ogon jest dość spory, szeroki i puszysty. Podgatunek M. n. rixosa żyjący w Ameryce Północnej jest najmniejszym przedstawicielem rodziny. Ubarwienie letniej sierści na plecach jest brązowo-rude, na brzuchu białe, odgraniczone od barwy grzbietu linią falistą. Cały ogon jest brązowy. Na białej sierści brzucha często występują brązowe cętki i plamki. W zimie sierść jest całkowicie biała (w górach północnej i wschodniej Europy) lub bieleje tylko częściowo, albo pozostaje brązowe jak w lecie, tylko jest jaśniejsze (środkowa Europa).

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Łasica jest aktywna w dzień i w nocy, dlatego czasem pada ofiarą sów. W zimie poluje pod śniegiem. Dzięki swym małym rozmiarom dostaje się bez trudu do kryjówek swych ofiar. Podstawowym pokarmem łasicy są drobne zwierzęta, głównie myszy, które łowi w norach. Zjada także ptasie jaja, żaby, jaszczurki, drobne ptaki, czasem króliki. Przy większej dostępności pokarmu robi zapasy. Dzienne zapotrzebowanie pokarmowe wynosi dla samców 33 g (27% masy ciała), dla samic 23 g (30% masy ciała).

Łasica gniazduje w norach. Ma 1-2 mioty rocznie w różnych porach roku. Ciąża trwa ok. 35 dni. Jednorazowo rodzi się 3-9 młodych. Laktacja trwa 6-8 tygodni, ale młode łasice już po 14 dniach pobierają stały pokarm. Samodzielność uzyskują po 12-16 tygodniach, zaś dojrzałość płciową po około 4 miesiącach. Długość życia łasicy na swobodzie wynosi około 3 lata, w niewoli dożywa do 6 lat.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się kilkanaście podgatunków łasicy[3]:

  • M. nivalis allegheniensis (Rhoads, 1901)
  • M. nivalis boccamela Bechstein, 1800
  • M. nivalis campestris Jackson, 1913
  • M. nivalis caucasica Barrett-Hamilton, 1900
  • M. nivalis eskimo (Stone, 1900)
  • M. nivalis heptneri Morozova-Turova, 1953
  • M. nivalis mosanensis Mori, 1927
  • M. nivalis namiyei Kuroda, 1921
  • M. nivalis nivalis Linnaeus, 1766
  • M. nivalis numidica Pucheran, 1855
  • M. nivalis pallida Barrett-Hamilton, 1900
  • M. nivalis pygmaea (J. A. Allen, 1903)
  • M. nivalis rixosa (Bangs, 1896)
  • M. nivalis rossica Abramov & Baryshnikov, 2000
  • M. nivalis russelliana Thomas, 1911
  • M. nivalis stoliczkana Blanford, 1877
  • M. nivalis tonkinensis Björkegren, 1941
  • M. nivalis vulgaris Erxleben, 1777

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Na łasicę polują sowy i jastrzębie, lecz ze względu na dużą agresywność nie jest łatwą zdobyczą[4]. We wczesnośredniowiecznej Europie oswojone łasice, łapiąc gryzonie, zastępowały tępione wówczas jako wcielenie zła koty.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mustela nivalis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Mustela nivalis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela nivalis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 września 2009]
  4. Toni Lynn Newell: Mustela nivalis (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 14 września 2009].