Erich Mende

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erich Mende
Bundesarchiv Bild 183-87989-0060, Erich Mende.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 października 1916
Strzelce Opolskie
Data i miejsce śmierci 6 maja 1998
Bonn
Niemcy Zachodnie Wicekanclerz RFN
Przynależność polityczna Wolna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 1963
do 1966
Poprzednik Ludwig Erhard
Następca Hans-Christoph Seebohm
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Erich Mende 1971

Erich Mende (ur. 28 października 1916 w Strzelcach Opolskich, zm. 6 maja 1998 w Bonn) – niemiecki prawnik i polityk, wicekanclerz i minister ds. wewnątrzniemieckich (1963–1966).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie górnośląskiego nauczyciela i samorządowca związanego z partią Centrum. W młodości był związany z katolicką organizacją „Quickborn”. W latach 1938–1945 służył w Wehrmachcie (m.in. jako wicekomendant Śląskiego Regimentu Piechoty nr 102), stacjonował w Polsce. Po zakończeniu wojny znalazł się w strefie brytyjskiej i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytetach w Kolonii i Bonn. W 1948 zdał państwowy egzamin na prawnika, a rok później obronił pracę doktorską pod tytułem „Immunitet parlamentarny w Niemieckiej Republice Federalnej i innych krajach”. Podjął pracę jako politolog na Uniwersytecie w Bonn.

W 1946 przystąpił do FDP (co po latach motywował przypadkiem lub oportunizmem[1], został wybrany w skład jej zarządu w brytyjskiej strefie okupacyjnej. Od 1949 zasiadał w zarządzie federalnym FDP, a w latach 1960–1968 był przewodniczącym partii. Zaliczał się do przeciwników Konrada Adenauera, opowiadając się m.in. za przystępowaniem FDP do lokalnych i regionalnych koalicji z SPD. Zasiadał w Radzie Miejskiej Opladen (1948–1950), następnie był w latach 1949–1980 posłem do Bundestagu, gdzie stał na czele Klubu Poselskiego FDP (1949–1951; 1952–1953; 1957–1963).

W 1963 został mianowany wicekanclerzem i ministrem ds. wewnątrzniemieckich w rządzie Ludwiga Erharda (funkcje pełnił do 1966). Po zawarciu przez rząd Brandta tzw. traktatów wschodnich w 1970 przeszedł do frakcji CDU-CSU, następnie został członkiem CDU. Przez lata opowiadał się za rehabilitacją żołnierzy Wehrmachtu oraz niemieckich odznaczeń militarnych. Po odejściu z rządu pracował w Investors Overseas Services (IOS), następnie w spółce Bonnfinanz.

Uhonorowany Krzyżem Żelaznym II i I Klasy (1939), Złotym Krzyżem Niemieckim (1942), Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (1945), Wielkim Krzyżem Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

Był dwukrotnie żonaty, miał trzech synów i córkę. Najstarszy syn Walter Mende był burmistrzem Leverkusen z ramienia SPD (1994–1998).

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Das parlamentarische Immunitätsrecht in der Bundesrepublik Deutschland und ihren Ländern, Dissertation, Köln, 1950.
  • Staatspolitische Aufsätze, Bonn, 1952.
  • Die FDP – Daten, Fakten, Hintergründe, Stuttgart, 1972.
  • Bilanz aus der Distanz. Ist der Parlamentarismus in einer Krise?, Hamburg, 1981.
  • Das verdammte Gewissen. Zeuge der Zeit 1936–1945, Herbig 1982.
  • Die neue Freiheit. Zeuge der Zeit 1945–1961, Herbig 1984.
  • Von Wende zu Wende. Zeuge der Zeit 1962–1982, Herbig 1986.
  • Der Annaberg und das deutsch-polnische Verhältnis, 2. Aufl., 1994

Przypisy

  1. Christof Brauers, Die FDP in Hamburg 1945 bis 1953, München 2007.

Źródła[edytuj | edytuj kod]