Feniks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy mitycznego ptaka. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Śmierć Feniksa gorejącego w płomieniach, Bestiariusz z Aberdeen.
Feniks. Ilustracja z dewizą Rinasce piu gloriosa („Odrodzi się jeszcze wspanialszy”).

Feniks (gr. φοίνιξ (foinix), łac. phoenix) – mityczny ptak, uznawany za symbol Słońca oraz wiecznego odradzania się życia.

Feniks w literaturze historycznej[edytuj | edytuj kod]

Herodot[edytuj | edytuj kod]

Był znany wszystkim pisarzom starożytności klasycznej, poczynając już od Herodota, który jednak podawał jego istnienie w wątpliwość. Opisywał jednak związane z nim legendy. Feniks miał mieć wielkość i wygląd orła ze złoto-czerwonym upierzeniem. Przybywał do Egiptu z Arabii co 500 lat, przynosząc w kuli mirry szczątki swego poprzednika, którego składał na ołtarzu słońca w Heliopolis.

Filozof grecki nieznanego autorstwa[edytuj | edytuj kod]

Wedle książki Feniks miał przylatywać z Indii, skąd po 500 latach życia udawał się do Lasu Lebannon, gdzie „kąpał skrzydła w zapachu”. Następnie leciał do Egiptu, gdzie na ołtarzu słońca w Heliopolis, w miesiącu Adar kapłani przygotowywali specjalny stos, na którym się spalał i zmartwychwstawał po 3 dniach.

Owidiusz[edytuj | edytuj kod]

Według Owidiusza miał się żywić kroplami kadzidła i sokami kardamonu, zaś po 500 latach życia budował gniazdo wypełnione korą kasji, kolcami nardu, żółtą mirrą i cynamonem, następnie zaś umierał i odradzał się sam z siebie, zaś gniazdo zanosił do miasta Hyperion, ponownie na ołtarz poświęcony słońcu.

Pliniusz Starszy[edytuj | edytuj kod]

Wedle Pliniusza na świecie miał być tylko jeden Feniks. Jego ubarwienie było purpurowe ze złotą głową oraz niebiesko-różowym ogonem. Na głowie dodatkowo posiadał grzebień z piór. Żyć miał 540 lat, potem zaś budował gniazdo z wonności i przypraw, w którym ginął. Z kości i szpiku odradzał się najpierw w czerwia, który przemieniał się w pisklę i ostatecznie w nowego ptaka Feniksa. Gniazdo z resztkami poprzednika zanosił wedle Pliniusza do Miasta Słońca nieopodal Panchai.

Laktancjusz[edytuj | edytuj kod]

Laktancjusz napisał cały poemat o ptaku Feniksie. Ponad istniejące opisy dodaje, iż ptak mieszkał w dalekiej, przepięknej krainie, gdzie co rano pił 4 razy wodę ze strumienia życia i machał skrzydłami witając Febusa (słońce). Po 1000 latach życia wybierał się do Syrii, gdzie na drzewie palmowym budował sobie grób z soczystych ziół, akantu i mirry. Tam, śpiewając pieśni pogrzebowe, spalał się, a następnie przybierał postać jakby nasionka, następnie jajka, w końcu zaś dorosłego ptaka. Był złoto–czerwony, z ogonem żółtym z kropkami purpury, dziobem białym ze szmaragdowym połyskiem, oczami szafirowymi, pazurami różowymi i złotymi łuskami na nogach.

Izydor z Sewilli[edytuj | edytuj kod]

Do istniejących opisów, Izydor z Sewilli dodaje, iż ptak po zbudowaniu stosu z gałęzi i przypraw czeka na wschód słońca. Jego promienie zapalają gniazdo, Feniks zaś roznieca je machając skrzydłami i tak spala się i odradza z popiołów.

Bartłomiej Anglik[edytuj | edytuj kod]

Podaje, iż Feniks mógł żyć 300 lub 500 lat, zaś jego odrodzenie trwać miało 3 dni, pierwszego dnia powstawał robak o zapachu słodszym niż róża i każdy inny kwiat, drugiego pisklę, trzeciego przekształcało się w dorosłego Feniksa.

Według różnych innych autorów Feniks miał żyć od 300, poprzez 340, 500, 540, 1000 aż do 1461 lat. Był bezpłciowy, ponieważ rozmnażał się sam z siebie. Jego kolorystyka różni się niekiedy, jednak zwykle przeważa barwa złota i purpurowa. Zazwyczaj budował gniazdo lub stos z przypraw i gałązek wonnych roślin, w którym umierał lub spalał się, a następnie odradzał. Związany był z kultem słonecznym, toteż zazwyczaj legendy opowiadały, iż zanosił gniazdo lub szczątki swego poprzednika do świątyni słońca w Egipcie. Przez autorów chrześcijańskich był przyrównywany do Chrystusa, gdyż miał zdolność zmartwychwstawania. W wielu mitologiach można znaleźć ptaki podobne Feniksowi zarówno w opisie i charakterystyce, jak i konotacji ze słońcem.

Według niektórych to greckie podanie jest być może związane ze świętą egipską czaplą, która jest symbolem wiecznie się odradzającego wschodzącego Słońca. Jej złote i purpurowe upierzenie symbolizowało wschód Słońca w Egipcie.

Feniks najczęściej był portretowany na tle Słońca ze skrzydłami wzniesionymi do lotu.

Podobno Feniks siadał tylko na paulowni cesarskiej, bo to drzewo posiada zdolność odradzania się ze ściętego pnia.

Feniks we współczesnym filmie i literaturze[edytuj | edytuj kod]

Feniks w grach komputerowych[edytuj | edytuj kod]

  • Megaman 10 – w grze Megaman 10 Feniks razem z Suzaku byli minibossami w planszy Solarmana.
  • HoMM III: Armageddon’s Blade – ulepszona jednostka 7 poziomu kupowana we Wrotach Żywiołów.
  • Age of Mythology – jednostka możliwa do stworzenia dzięki przejściu w erę mityczną dla Thotha.
  • Warcraft III: The Frozen Throne – jednostka przyzywana przez Maga Krwi, dzięki swojej umiejętności zdobywanej na poziomie 6.
  • King's Bounty (seria) - przywoływany zaklęciem na polu bitwy.
  • Age of Wonders (seria) - Przywoływany zaklęciem ognia.
  • Wizard101 - Jako karta ataku szkoły ognia, wróg, zwierzak oraz w postaci ozdób (np. pomników) do domu. Jest to gra online Gameforge.
  • Gry z serii Bloons Tower Defense 5 (BTD5) - Feniks zostaje przywoływany przez Małpę Maga (Monkey Apperance) z gry online ze strony ninjakiwi.com.
  • Dota 2 - Jedna z postaci którą można grać(bohater), występuje także w pierwszej części (DotA).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło feniks w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fizjolog, przeł. K. Jażdżewska, Warszawa, 2003
  • Fizjologi i aviarium średniowieczne traktaty o symbolice zwierząt, przeł. S. Kobielus, Kraków, 2005
  • Herodot, Dzieje, przeł. S. Hammer, Warszawa, 2002
  • Isidore of Seville, Etymologies, Trans. S. Barney, W. J. Lewis, J. A. Beach, O. Berghof, Cambridge, 2007
  • Owidiusz, Przemiany, przeł. A. Kamieńska, Wrocław, 1997
  • Pliniusz Starszy, Historyi naturalnej ksiąg XXXVII, przeł. J. Łukaszewicz, Poznań, 1845
  • Jolanta Sawicka, Feniks, chrześcijańska interpretacja mitu u Laktancjusza, Warszawa, 2000
  • Robert Steel, Medieval lore: an epitome of the science, geography, animal and plant folk-lore and myth of the middle age being classified gleanings from the encyclopedia of Bartholomew Anglicus On the properties of things, Harvard, 1893