Gwiazdozbiór Feniksa

Feniks
Nazwa łacińska	Phoenix
Dopełniacz łaciński	Phoenicis
Skrót nazwy łacińskiej	Phe
Dane obserwacyjne (J2000)
Rektascensja	1 h
Deklinacja	-50°
Charakterystyka
Powierzchnia	469 stopnie kw.
Liczba gwiazd o obserwowanej wielkości gwiazdowej < 3	1
Najjaśniejsza gwiazda	Ankaa (2,44m)
Gwiazdozbiory sąsiadujące	Erydan Piec Żuraw Rzeźbiarz Tukan
Roje meteorów	Fenicydy Lipcowe Fenicydy
Widoczny na szerokościach geograficznych pomiędzy 90° S a 40° N.

Feniks (łac. Phoenix, dop. Phoenicis, skrót Phe) – niezbyt jasna konstelacja nieba południowego. W szerokości geograficznej Polski niewidoczna (w południowej Polsce (Opołonek) granica gwiazdozbioru wznosi się na około 2 stopnie ponad horyzont). Nazwa tej konstelacji pochodzi od mitycznego ptaka, Feniksa. Gwiazdozbiór Feniksa wprowadzony został pod koniec XVI wieku przez holenderskich nawigatorów Pietra Dirkszoona Keysera oraz Fredericka de Houtmana. Opisany w dziele Uranometria Johanna Bayera w 1603 roku. W czasach wcześniejszych, gwiazdy Feniksa należały do gwiazdozbioru Erydanu.

Gwiazdy

• α – Ankaa o jasności 2,39 mag, wyraźnie pomarańczowa, leży w odległości 78 lat świetlnych.
• β – o jasności 3,31 mag, jest dość ciasnym układem podwójnym ze składnikami o prawie jednakowych jasnościach 4,0 i 4,2 mag, które dzieli odległość 1,4.
• γ – o jasności 3,41 mag.

Zobacz też

• lista gwiazd w gwiazdozbiorze Feniksa