Folk metal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Folk metal
Pochodzenie black metal, muzyka folk, heavy metal, power metal
Instrumenty gitara elektryczna, gitara akustyczna, gitara basowa, perkusja, instrumenty klawiszowe, lira korbowa, skrzypce, flet, flet poprzeczny, dudy, swamps, nyckelharfa, harfa, mandolina, akordeon
Gatunki pokrewne viking metal, pagan metal, neofolk
Podgatunki
celtic metal, oriental metal

Folk metal – odmiana muzyki metalowej wywodząca się zazwyczaj z black lub heavy metalu, lecz wykorzystująca w swoim brzmieniu dźwięki i motywy muzyczne charakterystyczne dla regionu, z którego pochodzi dany zespół, choć nie jest to regułą. Najczęściej są to elementy muzyki celtyckiej bądź wzięte ze współczesnych utworów ludowych, jednakże niektóre zespoły własnym sumptem usiłują rekonstruować starożytną muzykę poszczególnych plemion[potrzebne źródło]. Istotna jest też warstwa tekstowa, budująca odpowiedni przekaz (nieraz pogański i antychrześcijański[potrzebne źródło]) oraz nastrój.

Elementy ludowe inkorporowane są w różnym stopniu. Szwedzki Otyg tworzy folk wykorzystując elektryczne gitary i skrzypce, niemieckie In Extremo skrzyżowanie muzyki dawnej z metalem, a fiński Finntroll "polka-metal" używając tradycyjnych instrumentów[1]. Inny przykład to litewski Žalvarinis, wykorzystujący tradycyjny, litewski śpiew, czy białoruska grupa Znich (Znicz) refreny tworzące mistyczny nastrój, teksty pierwotnie o bogach kaszubskich, później sumeryjskich i egipskich.

Styl ten rzadko kiedy wychodzi poza Europę i Amerykę Północną z wyjątkiem niektórych zespołów południowoamerykańskich (np. nagrania Sepultury) i indyjskich (m.in. Rudra)[potrzebne źródło]. W Polsce przedstawicielami gatunku są między innymi Radogost oraz Percival Schuttenbach[2][3].

Przypisy