Metalowcy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy subkultury młodzieżowej. Zobacz też: FZOZPMEIM "Metalowcy" – federacja związków zawodowych.
Metalowiec z charakterystycznym dla subkultury strojem

Metalowcy, heavymetalowcy, metale (ang. metalhead, headbanger, metallian) – subkultura powstała na początku lat 70. XX wieku, zgromadzona wokół muzyki heavymetalowej i jej podgatunków. Subkultura ta powstała w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, jednak metalowców można spotkać w wielu krajach. Fani muzyki heavymetalowej tworzą społeczność, której rdzeniem zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych są biali, pochodzący z niższych i średnich klas społecznych młodzi ludzie. Metalowcy potwierdzają swoją przynależność do tej subkultury bądź sceny heavymetalowej grając w zespołach metalowych, uczęszczając na koncerty, kupując albumy metalowe, wymieniając się nagraniami, czy przez aktywność na stronach internetowych o tematyce heavymetalowej. Ważnym elementem jest kupowanie oryginalnych płyt.

Długie włosy, skórzane kurtki, koszulki typu T-shirt, naszywki z nazwami ulubionych zespołów pomagają w identyfikowaniu się członków tej subkultury. Klasyczny styl metalowców spotykany powszechnie w latach 80. to długie włosy, wąskie dżinsy, białe adidasy, katany (często z naszywkami ulubionych zespołów), skórzane kurtki, "ramoneski", na które często nakłada się dżinsowe kamizelki. Ramoneski i kamizelki popularne były zwłaszcza wśród fanów thrashu. Z tyłu na wspomnianych dżinsowych kamizelkach nierzadko bywają naszyte duże naszywki przedstawiające okładki albumów ulubionych zespołów, które w Polsce potocznie nazywa się "ekranami" lub "telewizorkami"[a].

Wśród metalowców przewijają się ludzie o wszelkich możliwych poglądach. Polityczne zapatrywania, czy religia jest sprawą prywatną. Subkulturę spaja jedynie ulubiona muzyka. Odbija się to na tekstach piosenek. Popularne nurty to np. satanizm, ale znamy sporo zespołów odwołujących się wprost do chrześcijaństwa. Spotyka się również zespoły z nurtu NS Black Metal, oraz takie, które odwołują się do idei lewicowych.

Subkultura[edytuj | edytuj kod]

Metalowcy tworzą swoją kulturę w pewnej alienacji od innych subkultur, mają swoje własne standardy przynależności do grupy. Książka Deeny Weinstein "Heavy Metal: The Music And Its Culture" mówi, że subkultura metalowa przez ciągłe powiększanie i utrwalanie "...jest o wiele trwalsza, niż większość innych kultur muzyki rockowej"[1]. Metalowcy stworzyli charakterystyczną i wyizolowaną od społeczeństwa społeczność ze wspólnymi wartościami, normami i zachowaniami, tzw. autentyczność jest najważniejsza dla sceny muzyki metalowej; autentyczność ta wymaga od zespołów pełnego oddania w tworzeniu muzyki i kultury metalowej, a nie bycia częścią komercyjnej machiny napędzanej pieniędzmi z tzw. sprzedawania się zespołów. Metalowy kodeks mówi też o "sprzeciwianiu się obecnym autorytetom i separacji od reszty środowiska"[1]. Metalowcy uważają, że najważniejsze dla nich jest "...całkowite oddanie się muzyce metalowej i głęboka lojalność wobec innych członków tej młodej subkultury, która ciągle się rozrasta"[1]. Dają temu wyraz w hasłach takich jak Brotherhood of metal, Brothers of metal czy słowach piosenek - jak np. It's more than our religion it's the only way to live (Manowar). W raporcie SB z festiwalu w Jarocinie można przeczytać: Uważają, że muzyka jest źródłem wysokiej klasy przeżyć emocjonalnych. „Uszczęśliwia ich i uszlachetnia.” Są wrogami każdej innej postawy. Na zaczepki reagują natychmiast, w sposób gwałtowny i bez przebierania w środkach. (...) Przy bójkach nie używają łańcuchów czy „pieszczoszek”. Ograniczają się do podręcznych przedmiotów: potłuczone butelki, kamienie, deski[2]

Subkultura metalowa jest "tolerancyjna dla wszystkich jej fanów którzy są spoza jej pierwotnego demograficznego środowiska (Wielka Brytania i Stany Zjednoczone) jeżeli tylko postępują zgodnie z kodeksem metalowym"[1]. Długie włosy, skórzane kurtki i naszywki z nazwami ulubionych zespołów tylko pomagają i zachęcają do identyfikacji w społeczeństwie i swojej kulturze. Jednakże Weinstein zauważyła, że nie wszyscy fani są widocznymi członkami metalowej i heavymetalowej społeczności. Uczęszczanie na koncerty, kupowanie albumów, aktywność na stronach internetowych o tematyce metalowej to inny sposób celebrowania metalowców ich ulubionej muzyki.

Międzynarodowe odmiany[edytuj | edytuj kod]

Muzyka heavymetalowa ma wielu stronników w różnych krajach spoza Wielkiej Brytanii, gdzie subkultura ta powstała. W 2000 r. można było znaleźć metalowców praktycznie w każdym kraju na świecie, włącznie z państwami południowej Afryki, Azji (szczególnie w Japonii) i Ameryce Południowej (najwięcej w Brazylii, Chile i Argentynie). Metalowcy i zespoły metalowe występują także w niektórych krajach Środkowego Wschodu i południowej Azji. Nawet w niektórych bardziej konserwatywnych krajach muzułmańskich Środkowego Wschodu występują małe grupki kultury metalowej, chociaż autorytety religijne nie zawsze tolerują tego rodzaju kultury czy gatunki muzyki. Izrael na przykład, jak na tak małe państwo, posiada silną scenę metalową, szczególnie podscenę stoner doom i black metal[3].

Metalowcy w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Metalowcy pojawili się w Polsce na początku lat 80. i tak, jak w innych krajach najliczniejsi byli zwłaszcza w drugiej połowie lat 80. (lata 1986–1989). Był to kolejny sposób na walkę młodzieży z codzienną szarością, natomiast bunt metalowców uderzał w innym kierunku. Oprócz kilku zespołów nie poruszano nigdy tematyki politycznej, a niektóre zespoły były wręcz promowane przez Jerzego Urbana[4]. Mimo to wielu wykonawców bojkotowało media i wydało pierwsze płyty dopiero w roku 1989 lub 1990. Większość z tych zespołów stała się rozpoznawalna po występie na Metalmanii - największym polskim festiwalu muzyki metalowej.

Wikimedia Commons

Uwagi

  1. Słuchaj wypowiedzi Pawła Drak Grzegorczyka i Piotra Petera Wiwczarka w filmie dokumentalnym Teoria hałasu z serii Historia polskiego rocka

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Heavy Metal: The Music And Its Culture, Deena Weinstein, wyd. Da Capo Press; (4 kwietnia 2000)
  2. Sprawozdanie z XVII Festiwalu Muzyków Rockowych Jarocin ’86 (w:) K. Lesiakowski, P. Perzyna, T. Toborek, Jarocin w obiektywie bezpieki, Warszawa 2004, s. 156.
  3. Metal Mayhem UK - UK Heavy Metal News, Reviews and Interviews
  4. Ł. Adamski, Urban był adwokatem diabła