Franciszek Łukaszczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Łukaszczyk (1936)
Tablica pamiątkowa w Klinice Onkologicznej (dawny Instytut Radowy

Franciszek Łukaszczyk (ur. 21 lutego 1897 w Zubsuche koło Zakopanego, zm. 19 maja 1956 w Warszawie) – polski lekarz, pionier radiolecznictwa, współzałożyciel Instytutu Radowego w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze starych rodzin góralskich - był synem Franciszka Łukaszczyka i Wiktorii zd. Galica (brat Wiktorii był ojcem Wincentego Galicy, kuriera tatrzańskiego). Jego kuzynem był Franciszek Orawiec[1]. W latach szkolnych 1907/08-1913/14 był uczniem klas I-VII c.k. Gimnazjum w Nowym Targu. W 1915 ukończył gimnazjum w Zakopanem, a w 1923 studia medyczne w Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1924 uzyskał tytuł dr wszech nauk medycznych. Odbył praktykę radiologiczną w Institut du Radium w Paryżu u samej Marii Curie Skłodowskiej oraz w Institut fur Krebsforschung w Berlinie, Sankt Georg Krankenhaus Strahlenabteilung w Hamburgu i w Radiumhemmet w Sztokholmie. W czasie swojej nauki miał sposobność uczenia się od wielu wybitnych osób m.in: Witolda Eugeniusza Orłowskiego, Antoine Lacassagne, czy Claude Regaud.

W 1924 podjął pracę w Uniwersytecie Jagiellońskim jako starszy asystent w Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych. W 1932 współorganizował i został pierwszym dyrektorem Instytutu Radowego w Warszawie i kierownikiem Działu Medycznego. Funkcję tę pełnił do śmierci w 1956. Od 1951 członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, od 1953 profesor nadzwyczajny.

Był pionierem radio lecznictwa w Polsce i twórcą polskiej szkoły radioterapii onkologicznej. W latach 30. zainicjował w Polsce społeczną akcję zwalczania nowotworów, po wojnie zorganizował sieć poradni i ośrodków w miastach wojewódzkich.

Brał udział w wojnie polsko-radzieckiej. Odznaczony dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (1938 i 1952) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego nazwiskiem nazwana jest jedna z ulic na warszawskim Ursynowie i Centrum Onkologii w Bydgoszczy.

Przypisy

  1. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 237. ISBN 978-83-7510-814-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część VI: Nauki medyczne zeszyt 1: A-Ł (pod redakcją Andrzeja Śródki), Ossolineum, Wrocław 1990
  • Poronin dawniej i dziś. Praca zbiorowa pod redakcją Anieli Bafii i Teresy Nocoń, Poronin 2004