Barbara Stanisławczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barbara Stanisławczyk
Barbara Stanisławczyk.jpg
Barbara Stanisławczyk podczas 15. targów książki w Krakowie (6 listopada 2011)
Data i miejsce urodzenia 1962
Narodowość Polska Polska
Dziedzina sztuki Literatura
Styl literatura faktu
Wikicytaty Barbara Stanisławczyk w Wikicytatach

Barbara Stanisławczyk-Żyła (ur. 1962) – polska dziennikarka, reportażystka i pisarka.

Ukończyła Politechnikę Warszawską i Podyplomowe Studium Dziennikarskie na UW. W 1990 została stypendystką w Agencji Reutera w Londynie. Pisała reportaże publikowane w czasopismach Po prostu, Tygodnik Solidarność, Kobieta i Życie, Pani, Twój Styl.

Pracowała w miesięczniku Sukces, wpierw jako wicenaczelna, a od września 2006 do kwietnia 2010 pełniła funkcję redaktora naczelnego pisma[1]. Od września 2009 do marca 2010 była także na stanowisku dyrektora wydawniczego Wydawnictwa Przekrój[2].

Prowadziła warsztaty z reportażu w wyższej szkole Collegium Civitas, obecnie prowadzi zajęcia z pisania w Podyplomowym Studium Public Relations przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN[3] oraz w ramach projektu Szkoła EuroLiderek[4]. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą książkę – Matkę Hłaski, która była jej pracą dyplomową, wydała w 1991 (dotyczy matki Marka Hłaski, Marii). Pracując w prasie jednocześnie przygotowywała następną książkę – Pajęczyna (1991). W książce nakreślone zostały społeczno-psychologiczne portrety pracowników SB. W 1994 współpracowała w realizacji filmu dokumentalnego pt. Marek Hłasko bez mitów autorstwa Hanny Etemadi[5]. W tym samym roku opublikowała obszerny wywiad z Krzysztofem KąkolewskimKąkolewski bez litości. Następna książka Czterdzieści twardych (1997) to zbiór reportaży o Polakach, którzy w czasie II wojny światowej ratowali Żydów[6].[7] (autorka dostała za książkę okolicznościowy Medal im. Jana Strzeleckiego od Kongresu Polonii Australijskiej oraz legitymację Honorowego Członka i Jubileuszowy Krzyż Zasługi od Polskiego Oddziału Stowarzyszenia Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata). Najbardziej znaną publikacją Barbary Stanisławczyk jest wydana w 1998 książka pt. Miłosne gry Marek Hłasko, do której zbieranie materiałów zajęło autorce osiem lat[8]. W 2004 ukazała się jej powieść Od jutra, a w 2005 powieść faktu Dziewczyny poruszająca problem współczesnej prostytucji w Polsce. W 2008 ukazało się nowe wydanie Czterdziestu twardych. W 2011 wydała książkę Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości przedstawiającą historie losów ofiar zbrodni katyńskiej z 1940 i katastrofy smoleńskiej z 10 kwietnia 2010[9]. Magazyn Literacki Książki uznał publikację za książkę listopada 2011 w kategorii „reportaż” i przyznał jej nagrodę „Książki roku” 2011[10][11].

Przypisy

  1. Barbara Stanisławczyk: „Sukces” miał być polskim „Vanity Fair” (pol.). wirtualnemedia.pl, 2013-06-21. [dostęp 2013-06-27].
  2. Wydawnictwo Przekrój będzie mieć nowego szefa wydawniczego (pol.). wirtualnemedia.pl, 2010-03-02. [dostęp 2013-06-27].
  3. Wykładowcy. studium-pr.pl. [dostęp 3 lutego 2014].
  4. Wykładowcy Szkoły Euroliderek - Warszawa.. euroliderki.pl. [dostęp 3 lutego 2014].
  5. Marek Hłasko bez mitów. filmpolski.pl. [dostęp 3 lutego 2014].
  6. Bezwarunkowy odruch ratowania – wywiad z Barbarą Stanisławczyk. histmag.org, 8 lutego 2009. [dostęp 3 lutego 2014].
  7. Gorzkie prawdy. O książce Barbary Stanisławczyk Czterdzieści twardych. miesiecznik.znak.com.pl. [dostęp 3 lutego 2014].
  8. Barbara Stanisławczyk - Miłosne gry Marka Hłaski (pol.). proszynski.pl. [dostęp 2013-06-27].
  9. Barbara Stanisławczyk: "Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska – historie dramatów i miłości. FRAGMENTY TYLKO U NAS (pol.). wpolityce.pl, 2011-10-26. [dostęp 2013-06-27].
  10. "Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska" Barbary Stanisławczyk KSIĄŻKĄ ROKU!. rebis.com.pl, 27 stycznia 2012. [dostęp 24 grudnia 2013].
  11. "Magazyn Literacki Książki" przyznał nagrody po raz dziesiąty. culture.pl, 25 stycznia 2012. [dostęp 3 lutego 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]