Franciszek Szanior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Franciszek Szanior (ur. 6 października 1853 w Warszawie, zm. 5 lutego 1945 w Kamieńsku) - ogrodnik, działający głównie w Warszawie.

Studiował w paryskiej Szkole Hodowli Drzew. W swoich pracach wzorował się na angielskich parkach krajobrazowych. Wraz z Edmundem Jankowskim założył w 1879 roku pierwsze polskie specjalistyczne czasopismo ogrodnicze "Ogrodnik Polski".

Założył Park Ujazdowski (1893-1896) i Park Skaryszewski (1905-1922) w Warszawie. Przekształcił Ogród Saski (od 1877) i Ogród Krasińskich (1891-1895) w Warszawie. Zaprojektował tereny zielone toru wyścigów konnych na Służewcu w Warszawie. Założył park w podarowanym Henrykowi Sienkiewiczowi majątku w Oblęgorku. Wraz z Walerianem Kronenbergiem zaprojektował park krajobrazowy przy Pałacu Sobańskich w Guzowie na Mazowszu. Powiększył, przekształcił i uporządkował na początku XX w. Park Miejski w Kaliszu, nadając mu kształt dojrzałego stylu angielskiego. Przekształcił i zmodernizował w 1908 roku parki podjasnogórskie w Częstochowie. Był projektantem charakterystycznych żeliwnych ławek ustawianych w warszawskich parkach.

Założył w roku 1926 Park Miejski im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim. W 1916 zaprojektował park miejski im. H. Sienkiewicza we Włocławku. Założył na początku XX w. 8-hektarowy park w posiadłości Zamoyskich w Jabłoniu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]