Frank Bleichman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Frank Blaichman (Franciszek Blaichman, Franciszek Blajchman) ur. 1922 – członek żydowskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej, funkcjonariusz stalinowskiego aparatu represji w Polsce.

Franciszek Blaichman urodził się 11 grudnia 1922 we wsi Kamionka w powiecie lubartowskim, w rodzinie żydowskiego drobnego kupca zbożowego[1]. W 1942 na wieść o przygotowanym przesiedleniu Żydów z Kamionki do getta w Lubartowie uciekł z rodzinnej wsi, i ukrywał się w Kierzkówce w rodziny Aleksandra i Stanisłay Głosów, odznaczonych później Medalem Sprawiedliwych Wśród Narodów świata[2][3]. W grudniu 1942[4]. lub latem 1943, według innych źródeł[3] opuściwszy schronienie u Głosów, zorganizował niewielką, kilkuosobową grupę zbrojną, złożoną z ukrywających się Żydów, działającą w okolicznych lasach. Grupa utrzymywała kontakty z lokalną partyzantką komunistyczną. Według niektórych opinii była bandą rabunkową[5], i jako taka była zwalczana przez polską partyzantkę. Według pamiętnika Bleichmana oddział zamordował m.in. dwóch młodych żołnierzy AK. W 1944 według wspomnień Bleichmana, jego oddział, liczący już ok. 25 osób, brał udział wraz z Armią Ludową w znaczącej bitwie z Niemcami. Po wojnie rozpoczął pracę w Urzędzie Bezpieczeństwa, piastując w 1945 stanowisko po. kierownika Wydziału Więzień i Obozów kieleckiego WUBP[6]. Po 1951 emigrował do USA.

W listopadzie 2009 opublikował pamiętnik, Rather Die Fighting: A Memoir of World War II .[7]wydany w sierpniu 2010 w przekładzie polskim, jako Wolę zginąć walcząc. Wspomnienia z II wojny światowej[8]. Książka, zwłaszcza jej polskie wydanie, spotkało się z licznymi głosami krytyki ze strony historyków i środowisk kombatanckich, ze względu zawarte w niej liczne treści określane przez krytków jako antypolskie i fałszujące historie. Szczególnie dużo protestów wzbudziły oskarżenia AK o współdziałanie z niemieckim okupantem i o programowy antysemityzm[9][10][11]. IPN w 2010 wszczął śledztwo w sprawie podejrzenia Bleichmana o popełnienie przestępstw stalinowskich oraz mordowanie członków polskiego ruchu oporu[12].

Przypisy