Gemini 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gemini 1 (I, SC1)
Inne nazwy Gemini-Titan I (GT-1), S00782
Indeks COSPAR 1964-018A
Zaangażowani NASA (USA)
Rakieta nośna Titan II GLV
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 154 km
Apogeum 299 km
Okres obiegu 89 min
Nachylenie 32,56°
Czas trwania
Początek misji 8 kwietnia 1964 (16:00:01,69 UTC)
Koniec misji 8 kwietnia 1964
Powrót do atmosfery 12 kwietnia 1964
Wymiary
Masa całkowita 5170 (3187 kg bez członu rakiety nośnej) kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gemini 1, również Gemini-Titan I – pierwszy lot programu Gemini i jednocześnie pierwszy z dwóch lotów bezzałogowych w jego ramach.

Obserwowany z powietrza start rakiety Titan II GLV z misją Gemini I

Misja miała za zadanie przetestować sprawność rakiety nośnej, integralność statku Gemini i współpracę obu wymienionych komponentów. Zadaniami drugorzędnymi były:

  • pomiary nagrzewania się rakiety i statku podczas startu
  • pomiary osiągów rakiety
  • testy przełączania układów kierowania lotem
  • pomiary dokładności wejścia na orbitę
  • testy systemu wykrywania usterek

Udana misja obejmowała wszystkie fazy lotu od startu do wejścia na orbitę.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Start nastąpił tuż po 11 rano czasu miejscowego ze stanowiska startowego nr 19. Sześć minut później rakieta umieściła statek na orbicie. Była ona wyższa od zaplanowanej o 33,6 km z powodu przekroczenia prędkości o 22,5 km/h. Plan nie zakładał odłączenia statku od ostatniego członu rakiety, dlatego osiągnęły satelizację jako jeden obiekt. Zgodnie z planem obserwacje i pomiary trwały przez 4 godziny i 50 minut. Misję zakończono po trzecim przejściu statku nad Przylądkiem Canaveral.

Orbitujący zespół śledzono do jego ponownego wejścia w atmosferę nad Atlantykiem, po 64. okrążeniu Ziemi, 12 kwietnia. Pojazd przebył odległość 2 789 864 km. Odzyskania statku nie planowano.

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

W miejscach przeznaczonych dla astronautów umieszczono niezależne zestawy pomiarowe, każdy o wadze 180 kg. Zawierały one czujniki nacisku, ciśnienia, temperatury i przyspieszenia. Stanowiły one również balast.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]