Gemini 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gemini 1 (I, SC1)
Inne nazwy Gemini-Titan I (GT-1), S00782
Indeks COSPAR 1964-018A
Zaangażowani NASA (USA)
Rakieta nośna Titan II GLV
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 154 km
Apogeum 320,4[1] km
Okres obiegu 89 min
Nachylenie 32,59[1]°
Czas trwania
Początek misji 8 kwietnia 1964 (16:00:01,69 UTC)
Koniec misji 8 kwietnia 1964
Powrót do atmosfery 12 kwietnia 1964
Wymiary
Kształt zbliżony do stożka[1]
Wymiary długość: 5,6 m, średnica:3 m[1]
Masa całkowita 5170 (3187 kg bez członu rakiety nośnej) kg

Gemini 1, (również Gemini-Titan I, Gemini I lub GT-1) – pierwszy lot programu Gemini i jednocześnie pierwszy z dwóch lotów bezzałogowych w jego ramach.

Obserwowany z powietrza start rakiety Titan II GLV z misją Gemini I

Misja miała za zadanie przetestować sprawność rakiety nośnej, integralność statku Gemini i współpracę obu wymienionych komponentów. Zadaniami drugorzędnymi były:

  • pomiary nagrzewania się rakiety i statku podczas startu
  • pomiary osiągów rakiety
  • testy przełączania układów kierowania lotem
  • pomiary dokładności wejścia na orbitę
  • testy systemu wykrywania usterek

Poza tym zrealizowano szereg zadań związanych z procedurą startową, jak i umieszczeniem statku na orbicie oraz śledzeniem jego lotu przez stacje naziemne[1].

Udana misja obejmowała wszystkie fazy lotu od startu do wejścia na orbitę.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Start nastąpił tuż po 11 rano czasu miejscowego ze stanowiska startowego nr 19. Sześć minut później rakieta umieściła statek na orbicie. Była ona wyższa od zaplanowanej o 33,6 km z powodu przekroczenia prędkości o 22,5 km/h. Plan nie zakładał odłączenia statku od ostatniego członu rakiety, dlatego osiągnęły satelizację jako jeden obiekt. Zgodnie z planem obserwacje i pomiary trwały przez 4 godziny i 50 minut. Misję zakończono po trzecim przejściu statku nad Przylądkiem Canaveral.

Orbitujący zespół śledzono do jego ponownego wejścia w atmosferę nad Atlantykiem, po 64. okrążeniu Ziemi, 12 kwietnia 1964 roku. Pojazd przebył odległość 2 789 864 km w czasie 3 dni i 23 godzin[1]. Odzyskania statku nie planowano. Z założenia miał spłonąć podczas powrotu na Ziemię[1].

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Kapsuła została zbudowana z uwzględnieniem potrze misji bezzałogowej i nie zawierała systemów podtrzymywania życia[1]. W miejscach przeznaczonych dla astronautów umieszczono niezależne zestawy pomiarowe, każdy o wadze 180 kg. Zawierały one czujniki nacisku, ciśnienia, temperatury i przyspieszenia. Stanowiły one również balast.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Steve Whitfield: Gemini. Historia podboju Kosmosu. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2012, s. 10-13, seria: Historia podboju Kosmosu. ISBN 978-83-7648-761-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]