Gemini 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gemini 2 (II, SC2)
Gemini2xrear.jpg
Kapsuła Gemini 2 na wystawie w muzeum na przylądku Canaveral
Inne nazwy Gemini-Titan II (GT-2)
Indeks COSPAR 1965-U02
Zaangażowani NASA (USA)
Rakieta nośna Titan II GLV
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Apogeum 171,2[1] km
Czas trwania
Początek misji 19 stycznia 1965 (14:03:59,861[1] UTC)
Koniec misji 19 stycznia 1965
Wymiary
Kształt zbliżony do stożka[2]
Wymiary długość: 5,6 m, średnica: 3 m[2]
Masa całkowita 3133,9[1] kg

Gemini 2 (również Gemini II, GT-2 lub Gemini-Titan II) – drugi bezzałogowy lot testowy programu Gemini[1]. Zadaniem tego doświadczenia było sprawdzenie działania statku Gemini i jego systemów, a przede wszystkim osłony cieplnej wraz z całym zespołem ochrony przed wpływem wysokiej temperatury w czasie przedzierania się przez atmosferę przy powrocie na powierzchnię Ziemi[3]. Lot był lotem suborbitalnym[2].

Początkowo start był zaplanowany na 9 grudnia 1964 roku, jednak system wykrywania usterek zainstalowany w rakiecie wyłączył silniki po sekundzie od zapłonu. System zarejestrował spadek ciśnienia hydraulicznego[2]. Start nastąpił 19 stycznia 1965 r. o godz. 14:03:59 GMT ze stanowiska startowego nr 19 kosmodromu Cape Canaveral Air Force Station[1]. Na pokładzie nie było ludzi, zastąpiły ich dwa roboty, nie wykonujące jednak żadnych czynności[3]. We właściwym momencie automatycznie uruchomiły się rakiety hamujące, wprowadzając kapsułę z powrotem w ziemską atmosferę[2]. Statek wykonał jedynie lot balistyczny trwający 18 minut i 16 sekund, po czym wodował w Atlantyku, 3419 kilometrów na południowy wschód od miejsca startu[1]. Wodowanie nastąpiło nieco bliżej niż przewidywano[2]. Kapsuła została podjęta przez lotniskowiec USS Lake Champlain[1].

Misja przebiegła poprawnie[3]. Zostały osiągnięte wszystkie zaplanowane cele z wyjątkiem testu ogniw paliwowych, które przestały działać jeszcze przed startem rakiety[2]. Lot ten dowiódł, że osłona termiczna stanowi wystarczającą ochronę przed temperaturami, jakie mogą wystąpić podczas powrotu statku na Ziemię. Osiągnięto również cele dodatkowe, dotyczące testów zachowania statku i rakiety oraz szkolenia kontrolerów lotu[2].

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Wykorzystana w tym locie rakieta Titan II miała ciekawą historię. W lecie 1964 roku dwukrotnie była demontowana w obawie przed zbliżającym się huraganem. Była również używana do testów naziemnych, szkolenia załogi i personelu naziemnego oraz próbnego obliczania. Były to elementy przygotowań do przyszłych lotów załogowych[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Gemini 2 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2015-04-16].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Steve Whitfield: Gemini. Historia podboju Kosmosu. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2012, s. 13-14, seria: Historia podboju Kosmosu. ISBN 978-83-7648-761-8.
  3. 3,0 3,1 3,2 Olgierd Wołczek. Po Merkurym były Bliźnięta. „Astronautyka”. 1 (34), s. 5, 1967. Polskie Towarzystwo Astronautyczne (pol.).