George Lee

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
George Washington Custis Lee
George Washington Custis Lee
Generał dywizji Porucznik Generał dywizji
Union army 1st lt rank insignia.jpg Porucznik
Data i miejsce urodzenia 16 września 1832
Fort Monroe
Data i miejsce śmierci 18 lutego 1913
Alexandria
Przebieg służby
Lata służby 1854–1861 (USA)
1861–1865 (CSA)
Siły zbrojne United States Department of the Army Seal.svg Armia USA
Seal of the Confederate States of America.svg Armia Konfederacji
Główne wojny i bitwy Wojna secesyjna

George Washington Custis Lee lub Custis Lee (ur. 16 września 1832 w Fort Monroe, zm. 18 lutego 1913 w Alexandrii) – konfederacki wojskowy podczas wojny secesyjnej, służył jako adiutant prezydenta Jeffersona Davisa; był synem Roberta Lee, którego zastąpił na stanowisku rektora Washington and Lee University w Lexington.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Lee urodził się w Forcie Monroe[1]. Kształcił się w rozlicznych szkołach z internatem, które miały go przygotować do pójścia w ślady ojca. W młodości uczęszczał do klasycznej szkoły wielebnego George'a A. Smitha oraz szkoły matematycznej Benjamina Hallowella[2]. Przyjęcie do West Point nie obyło się bez kłopotów[1] – Robert E. Lee musiał napisać list do ówczesnego rektora Winfielda Scotta, zaś samej nominacji dokonał Zachary Taylor[2].

West Point[edytuj | edytuj kod]

Od 1850 do 1854 roku Lee uczęszczał do akademii wojskowej w West Point[2]. Początkowo osiągał doskonałe rezultaty, jednakże pod koniec pierwszego roku został prawie wyrzucony, po tym jak znaleziono alkohol w jego pokoju[1]. Ostatecznie jedynie go ukarano[1]. Podczas trzeciego roku nauki superintendentem szkoły został jego ojciec. Custis ukończył szkołę, jako pierwszy w swojej klasie w 1854 roku; wśród innych alumnów tamtego roku znajdowali się także przyszli generałowie: J.E.B. Stuart, William Dorsey Pender, John Pegram, James Deshler, Horace Randal oraz John Bordenave Villepigue[1][2][3].

United States Army[edytuj | edytuj kod]

Lee, awansowany na brevet podporucznika, został przydzielony do korpusu inżynieryjnego, tak jak jego ojciec wiele lat wcześniej[1]. Służył w Georgii oraz na Florydzie[1][2], dosługując się stopnia pełnego podporucznika w 1855. W 1859 awansował na porucznika.[2] U zarania wojny stacjonował w Waszyngtonie, lecz zrezygnował ze służby po secesji Wirginii wiosną 1861 roku, przechodząc na żołd tego stanu[1].

Wojna secesyjna[edytuj | edytuj kod]

Lee służył w siłach zbrojnych stanu Wirginia do lipca 1861, kiedy awansowano go na kapitana armii Południa[1]. Przez kolejne miesiące pracował w konfederackim korpusie inżynieryjnym, stawiając umocnienia i fortyfikacje w nowej stolicy, Richmond. Pod koniec sierpnia 1861 przyjął stanowisko adiutanta prezydenta Konfederacji Jeffersona Davisa[3], po czym został awansowany na pułkownika. Lee służył jako adiutant przez kolejne trzy lata; był często wysyłany celem sprawdzenia statusu konkretnych kontyngentów wojskowych, a następnie pisywał raporty dla swojego przełożonego[1].

Kiedy głównodowodzącym armii Północnej Wirginii został Robert E. Lee, młodszemu z panów Lee przydzielone zostało zadanie nadzorowania inżynierów (pod Drewry's Bluff w czasie kampanii półwyspowej). W czerwcu 1863 został awansowany na generała brygady[1], jednakże nie uzyskał dowództwa w polu, z rozkazu prezydenta Davisa[3]. Były od tego odstępstwa – podczas bitwy pod Gettysburgiem Lee zawiadywał obroną Richmondu. W 1864 został mianowany dowódcą lokalnej jednostki obronnej, podczas ofensywy generałów Granta oraz Butlera[1]. Zadanie swe spełnił tak dobrze, iż powierzono mu obronę wschodniej części Richmond w Chaffin's Bluff[1]. W 1864 został mianowany generałem dywizji. Dowodził oddziałami pod Sayler's Creek, gdzie został schwytany, na trzy dni przed kapitulacją w Appomattox Court House[3].

Arlington House podczas wojny secesyjnej, otoczona przez żołnierzy Unii

Kariera powojenna[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec roku 1865 rozpoczął pracę jako wykładowca na Virginia Military Institute[3], które to stanowisko utrzymał do śmierci ojca. W latach 1871 i 1897 służył jako dziewiąty rektor Washington and Lee University[4] Po śmierci ojca w 1877 wytoczył proces, który dotarł aż do Sądu Najwyższego USA, chcąc odzyskać prawa własności do Arlington House[5]. Wygrał w 1882 roku i zakupił dom wraz 1100 akrami otaczającego terenu. Już rok później sprzedał dom rządowi Stanów Zjednoczonych za 150 000 dolarów[5], przenosząc się do domu zmarłego brata, Williama Henry'ego Fitzhugh Lee w Ravensworth[3].

Lee zmarł 18 lutego 1913 roku w Alexandrii i został pochowany w Lee Chapel, pośród członków rodziny[3][6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 David Stephen Heidler, Jeanne T. Heidler, David J. Coles: Encyclopedia of the American Civil War: a political, social, and military history. W. W. Norton & Company, 2002, s. 1151-1152. (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Edmund Jennings Lee: Lee of Virginia, 1642-1892: biographical and genealogical sketches of the descendants of Colonel Richard Lee. Genealogical Publishing Company, 1974. (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 William Gordon McCabe: Major-General George Washington Custis Lee. 1914. (ang.)
  4. William Gordon: Major-General George Washington Custis Lee. Virginia Historical Society, 1914, s. 8. [dostęp 19 kwietnia 2009]. (ang.)
  5. 5,0 5,1 Francis Trevelyan Miller, Robert Sampson Lanier: The Photographic History of the Civil War ...: Poetry and eloquence of Blue and Gray. Review of Reviews Co., 1911, s. 125. (ang.)
  6. John H. Eicher, David J. Eicher: Civil War High Commands. Stanford University Press, 2001. ISBN 0-8047-3641-3. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]