Gibbsyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gibbsyt
Gibbsite Aluminum hydroxide Minas Gerais, Brazil 2998.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy Hydrargilit
Skład chemiczny Al(OH)3
Twardość w skali Mohsa 2,5–3,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała, najczęściej nierozpoznawalna w małych kryształach
Pokrój kryształu kryształy drobne, tabliczkowe, słupkowe o kształcie pseudoheksagonalnym
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,30–2,40 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zwykle biała, jasnoszara zielonawa lub czerwonawa
Rysa biała
Połysk szklisty lub perłowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gibbsyt (hydrargilit) Al(OH)3minerał, odmiana polimorficzna wodorotlenku glinu o zawartości 65,4% Al2O3, może zawierać domieszki SiO2, Fe2O3, MgO i inne. Występuje w skupieniach zbitych, blaszkowatych lub o budowie promienistej; czasem w postaci naskorupień i form naciekowych. Nazwa pochodzi o nazwiska amerykańskiego mineraloga George Gibbs (1776–1833).

Powstawanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w wyniku wietrzenia chemicznego glinokrzemianów w klimacie tropikalnym i subtropikalnym. Taki proces wietrzenia nazywany jest lateryzacja, a powstająca zwietrzelina wzbogacona w wodorotlenki/tlenki glinu nazywana jest laterytem lub boksytem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Składnik skał osadowych boksytów i laterytów; boksyty są rudą glinu. Jest typowym minerałem dla strefy utleniania.

Złoża: we Francji, na Węgrzech, w Jugosławii, Afryce Zachodniej, USA.

W Polsce znany z Jordanowa i Nowej Rudy .

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]