Groty Mechowskie

Groty Mechowskie
Groty Mechowskie – wewnątrz
Położenie	54° 42' 49'' N 18° 17' 06'' E
Położenie	Polska, gmina Puck we wsi Mechowo
Właściciel	samorząd
Długość	65 m
Deniwelacja	niewielka
Wysokość otworów	60 m n.p.m.
Ekspozycja otworów	ku S
Data odkrycia	1818
Ochrona i dostępność	pomnik przyrody nieożywionej udostępniona dla ruchu turystycznego
Położenie na mapie Europy Centralnej i Południowej Groty Mechowskie
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Groty Mechowskie (Grota Mechowska, Grota w Mechowej, Jaskinia w Mechowej, niem. Mechauer Höhle) – jaskinia we wsi Mechowo (gmina Puck, powiat pucki, województwo pomorskie) w obrębie Wysoczyzny Żarnowieckiej, wytworzona w osadach fluwioglacjalnych zlodowacenia bałtyckiego. Duża osobliwość geologiczna w skali Niżu Środkowoeuropejskiego, chroniona od 1955 roku jako pomnik przyrody nieożywionej. Po drugiej wojnie światowej udostępniona dla ruchu turystycznego – przebiega obok niej szlak turystyczny. Oświetlenie elektryczne. Wstęp płatny.

Geneza powstania jaskini jest złożona. Rozwinęła się w gruboziarnistych piaskowcach i zlepieńcach scementowanych spoiwem kalcytowym. Przesączające się wody wymywały luźniejszy materiał (sufozja) tworząc niewielkie początkowo podziemne pustki. Przyotworowe partie jaskini kształtowane były m.in. przez procesy erozji wodnej i eolicznej. Dalsze partie powstały w wyniku działalności człowieka polegającej na rozkopywaniu i poszerzaniu pierwotnych pustek. Dowodzi tego m. in. porównanie planów jaskini z różnych lat. Dno jaskini pokrywa piaszczyste namulisko, obecnie w części udostępnionej do zwiedzania przysypane sztucznie dostarczonym żwirem.

Jaskinia posiada kilka otworów; charakterystyczne są skalne kolumny z piaskowca o większej odporności. Prześwity pomiędzy nimi prowadzą do dalszych części, w tym dosyć rozległej salki, gdzie kończy się trasa turystyczna. W głąb wzgórza morenowego biegnie niski korytarz kilkudziesięciometrowej długości. Występują w nim formy naciekowe: niewielkie stalaktyty, żebra i polewy, częściowo zabarwione na kolor czerwony, dzięki obecności związków żelaza rozpuszczonych w wodzie.

Najstarsza wzmianka o jaskini w Mechowie pochodzi z 1818 roku, była ona jednak znana okolicznej ludności już znacznie wcześniej. Wtedy też dokonano jej pierwszych pomiarów. W 1908 roku władze pruskie uznały ją za pomnik natury. Po II wojnie światowej odkopano zasypane fragmenty, dokonano zabezpieczenia otworu wejściowego i fragmentu zagrożonego oberwaniem. Przez dziesięciolecia jaskinia wzbudzała duże zainteresowanie krajoznawców i naukowców, którzy m. in. starali się ustalić jej wiek i genezę. Współcześnie dla turystów udostępniona jest tylko niewielka, przyotworowa część jaskini, ponieważ pozostałe partie są trudno dostępne. Zwiedzanie trwa więc tylko kilka minut.

Bibliografia

• Centralna Baza Danych Geologicznych „Jaskinie Polski”. [dostęp 8 września 2011].
• Podgląd geostanowiska: Groty Mechowskie. [dostęp 8 września 2011].

Linki zewnętrzne

• Opis jaskini w serwisie klubu Epimenides
• Tomasz Bartuś: Jaskinie sufozyjne na przykładzie Jaskini w Mechowie

Groty Mechowskie – panorama