Heliotrop (minerał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heliotrop
Quarz - Heliotrop (Blutjaspis).JPG
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny ditlenek krzemu (SiO2)
Twardość w skali Mohsa 6,5 – 7
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 2,61 g/cm³
Właściwości optyczne
Połysk szklisty

Heliotrop – odmiana chalcedonu zbliżona do plazmy, w którym na ciemnozielonym tle widoczne są czerwone plamki tlenków żelaza. Nazwa pochodzi od greckich słów helios (słońce) i tropein (zmieniać barwę), ponieważ daje on czerwonawe refleksy podczas obracania po zanurzeniu w wodzie. Ciemnozielona barwa heliotropu spowodowana jest nagromadzeniem kryształów aktynolitu.
Błędnie nazywany jest krwawnikiem lub kamieniem św. Stefana.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W wielu utworach typowych dla chalcedonu – niklonośnych stref wietrzenia skał zasadowych.

Okazy o zastosowaniu jubilerskim pochodzą z Indii – Płw. Kathijawar, Dekan, Chin, Rosji – Ural, Syberia, Pakistanu, Australii, Austria – Tyrol, Wielka Brytania – Szkocja, Niemcy, Czechy, Brazylii.

W Polsce występuje w Górach Wałbrzyskich.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Znany i wykorzystywany już w starożytności (wydobywano go głównie w Egipcie i na Cyprze). Stanowi atrakcyjny i poszukiwany, cenny kamień jubilerski, ozdobny i kolekcjonerski. Osiąga wysokie ceny. Zwykle nadaje mu się szlif kaboszonowy, wytwarza paciorki. Jest doskonałym materiałem rzeźbiarskim.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Szumann – „Kamienie szlachetne i ozdobne”;
  • N. Sobczak – „Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych”;
  • R. Hochleitner – „Minerały i kryształy”;
  • Leksykon Przyrodniczy – „Minerały”;
  • Podręczny Leksykon Przyrodniczy – „Minerały i kamienie szlachetne”;
  • K. Maślankiewicz – „Kamienie szlachetne”;
  • C. Hall – „Klejnoty kamienie szlachetne i ozdobne”;
  • G. G. Gormaz i J. J. Casanovas – „Atlas mineralogii”.