Hetman inflancki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Hetman inflancki – niestały urząd wojskowy w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, funkcja głównodowodzącego w okresie wojny w Inflantach. Urząd istniał w związku ze zwyczajem powoływania osobnych hetmanów na czas określonej wojny[1]. Na jego powstanie miała też zapewne wpływ specyfika działań wojennych na tym terenie, będącym wspólną własnością Korony i Litwy. Dużą rolę odgrywała tu zaciężna piechota niemiecka a także inflancka szlachta niemiecka[potrzebne źródło]. Po raz pierwszy pojawił się w 1565 r., całkowicie zanikł na początku XVII w. po ustalenu się urzędu hetmana i systemu po dwóch hetmanów dla Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego (hetman wielki i hetman polny), a także w związku ze skurczeniem się obszaru polskich Inflant.
[edytuj] Hetmani inflanccy
[edytuj] Zobacz
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
