IRIS-T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
IRIS-T
IRIS-T air-to-air-missile.jpg
Dane podstawowe
Państwo Niemcy
Producent Diehl BGT Defence
Rodzaj kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze
Przeznaczenie przeciwlotnicza krótkiego zasięgu
Historia
Używana w latach grudzień 2005 – obecnie
Dane techniczne
Długość 2936 mm
Średnica 127 mm
Rozpiętość 447 mm
Napęd rakietowy na paliwo stałe
Prędkość 3 Ma (3672 km/h)
Naprowadzanie termiczne (IR)
Masa 87,4 kg
Typ głowicy kumulacyjna odłamkowo-burząca
Zasięg do 25 km
Użytkownicy
Arabia Saudyjska, Austria, Grecja, Hiszpania, Niemcy, Norwegia, RPA, Szwecja, Tajlandia, Włochy

IRIS-T — (od ang. Infra Red Imaging System Tail/Thrust Vector-Controlledobrazowanie w podczerwieni, sterowanie wektorowaniem ciągu) – opracowany przez niemiecką firmę Diehl BGT Defence pocisk rakietowy klasy powietrze-powietrze, służący do zwalczania celów na krótkich dystansach, mający zastąpić amerykański AIM-9 Sidewinder.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. ówczesne Niemcy Zachodnie prowadziły w kooperacji z Wielką Brytanią program rozwoju przeciwlotniczego pocisku rakietowego ASRAAM. Po zjednoczeniu z NRD w 1990 roku w arsenale niemieckim znalazło się bardzo wiele wyprodukowanych przez Związek Radziecki pocisków Wympieł R-73, których parametry były podobne do właśnie projektowanego wspólnie z Brytyjczykami pocisku ASRAAM. W konsekwencji, Niemcy wycofały się z programu, przystępując do prac nad własnym pociskiem napędzanym mocniejszym silnikiem rakietowym i o większej zwrotności osiągniętej poprzez wektorowanie ciągu. Pocisk ten miał mieć również znacznie bardziej efektywny system naprowadzania termicznego.

W 1995 Niemcy ogłosiły rozpoczęcie programu konstrukcji nowego pocisku IRIS-T w kooperacji z Grecją, Norwegią, Szwecją, Włochami i Kanadą, która wkrótce wycofała się z projektu.

Udział prac badawczych podzielono pomiędzy uczestników projektu:

  • Niemcy 46%
  • Włochy 19%
  • Szwecja 18%
  • Grecja 13%
  • pozostałe 4% Norwegia i Kanada.

W 2003 do projektu dołączyła się Hiszpania.

Pierwsze dostawy pocisków IRIS-T dla Luftwaffe miały miejsce 5 grudnia 2005 roku.

Właściwości pocisku IRIS-T[edytuj | edytuj kod]

Pocisk IRIS-T został skonstruowany w taki sposób, aby można go było wystrzeliwać z takich samych wyrzutni, jak AIM-9 Sidewinder. W porównaniu z amerykańskim odpowiednikiem charakteryzuje się on większą czułością systemu naprowadzającego umożliwiającą atak celu od frontu z 5 do 8 razy większej odległości, niż wersja pocisku AIM-9L Sidewinder.

Pocisk IRIS-T jest przenoszony przez niemieckie i włoskie samoloty Typhoon, szwedzkie Gripeny, greckie F-16 Fighting Falcon i hiszpańskie F/A-18 Hornet.