Ingelheim am Rhein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ingelheim am Rhein
Ingelheim am Rhein
Herb
Herb Ingelheim am Rhein
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Nadrenia-Palatynat
Powiat Powiat Mainz-Bingen
Powierzchnia 49,86 km²
Wysokość 80-247 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2009)
• liczba ludności
• gęstość

24 050
482 os./km²
Nr kierunkowy 06130 Großwinternheim, 06132, 06725 Sporkenheim
Kod pocztowy 55204–55218
Tablice rejestracyjne MZ
Plan Ingelheim am Rhein
Plan Ingelheim am Rhein
Położenie na mapie Nadrenii-Palatynatu
Mapa lokalizacyjna Nadrenii-Palatynatu
Ingelheim am Rhein
Ingelheim am Rhein
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Ingelheim am Rhein
Ingelheim am Rhein
Ziemia 49°58′N 8°03′E/49,966667 8,050000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
[www.ingelheim.de Strona internetowa]
Portal Portal Niemcy

Ingelheim am Rhein (wym. ɪŋəlhajm am ʀajn) – miasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat, od 1996 siedziba powiatu Mainz-Bingen. Leży na lewym brzegu Renu, u ujścia rzeki Selz. Liczy 24 050 mieszkańców (2009), zajmuje powierzchnię 49,86 km². Słynie z produkcji czerwonego wina - stąd określenie „miasto czerwonego wina” (niem. Die Rotweinstadt).

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Końcówka -heim (pol. "dom") jest typową dla tego regionu, zaś jej korzeni szukać należy w narzeczach Franków, zamieszkujących te tereny, między V a VI wiekiem. Nazwa po raz pierwszy pojawia się w dokumentach w 782 jako Ingilinhaim, aby przez następne lata ewoluować - Ingilenhaim, Engelheim, Hengilonheim, Engilonheim (822), Engilinheim (826), Hingilinheim (855), Ingilunheim (874), Ingulinheim (889), Ingelesheim (891), Ingelenheim (940), Anglia sedes (1051), Ingilheim aż do przedostatniej formy Ingelnheim w 1286.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto zostało założone w czasach przedrzymskich i osiągnęło wielkie znaczenie w czasach panowania Karola Wielkiego, który zbudował tu swój pałac cesarski Kaiserpfalz (palatium). Jego syn i następca Ludwik I Pobożny często korzystał z pałacu i zmarł na pobliskiej wyspie na Renie 20 czerwca 840. Kilka synodów i posiedzeń Świętego Cesarstwa Rzymskiego odbyło się w Ingelheim. Pozostałości pałacu zostały odkopane i są obecnie udostępnione do zwiedzania. W późnym średniowieczu znaczenie pałacu znacznie zmalało, jedynie za panowania cesarza Fryderyka Barbarossy, który podziwiał Karola Wielkiego, doszło do krótkiego przywrócenia jego świetności. W wieku XV i XVI wieku miał tu swoją siedzibę w dzielnicy Ober-Ingelheim sąd regionalny.

Kościół św. Remigiusza (St. Remigius) w Ingelheim

Oprócz ruin pałacu Karola Wielkiego można w mieście podziwiać także wiele innych zabytków, wśród nich ratusz, wieża Bismarcka, kościół św. Remigiusza (St. Remigius) z rzeźbą Baranka Bożego, kościół Saalkirche z 997 oraz kościół Burgkirche, którego fortyfikacje broniły mieszkańców przed przemaszerowującymi wojskami w czasach wielu wojen na przestrzeni wieków.

Burgkirche w Ingelheim

W czasach wojen napoleońskich cały region znajdował się pod okupacją francuską, a później miasto zostało włączone do wielkiego księstwa Hesja-Darmstadt. Jako jedyne miasto między Moguncją a Koblencją Ingelheim am Rhein przetrwało II wojnę światową bez zniszczeń. Jednakże zginęło wielu mieszkańców żydowskiego i cygańskiego pochodzenia.

1 kwietnia 1939 okoliczne do tej pory niezależne miejscowości Nieder-Ingelheim, Ober-Ingelheim i Frei-Weinheim zostały połączone w miasto Ingelheim am Rhein. W 1972 do miasta przyłączono Groß-Winternheim. W pobliżu znajdują się dwa lotniska międzynarodowe (miasto leży dokładnie w połowie pomiędzy nimi): Frankfurt nad Menem (Lotnisko Ren-Men) i Frankfurt-Hahn, to ostatnie wykorzystywane przez tanie linie lotnicze.

Kaiserpfalz w Ingelheim – Aura Regia

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest siedzibą koncernu chemiczno-farmaceutycznego Boehringer Ingelheim, słynie z uprawy jabłek, truskawek i wiśni. Znane święto czerwonego wina das Rotweinfest, odbywające się na przełomie września i października, przyciąga co wielu turystów. Swoją siedzibę ma tu też jedna z polskich firm budowlanych.

Wspólpraca[edytuj | edytuj kod]

Miejscowości partnerskie[1]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy